Lucelia (กลับมาแล้ว!)

Lucelia Windsor (20) | Daughter of the Duke of Hellshire | CO,RP,DM 24/7 #PIL_Commu (คาร์ยังไม่นิ่ง ขอเวลาจูนก่อนนะคะTT)

[Lucelia (กลับมาแล้ว!) @Lucelia_PIL]

#PIL_Commu

“ 𝗜𝗳 𝗽𝗿𝗶𝗱𝗲 𝗶𝘀 𝗮 𝘀𝗶𝗻, 𝘁𝗵𝗲𝗻 𝗜’𝘃𝗲 𝗯𝗲𝗲𝗻 𝗴𝘂𝗶𝗹𝘁𝘆 𝘀𝗶𝗻𝗰𝗲 𝗯𝗶𝗿𝘁𝗵. ”

𝐋𝐮𝐜𝐞𝐥𝐢𝐚 𝐰𝐢𝐧𝐝𝐬𝐨𝐫
— 𝘋𝘢𝘶𝘨𝘩𝘵𝘦𝘳 𝘰𝘧 𝘵𝘩𝘦 𝘋𝘶𝘬𝘦 𝘰𝘧 𝘏𝘦𝘭𝘭𝘴𝘩𝘪𝘳𝘦

＿＿＿＿＿＿＿＿＿＿＿＿
https://t.co/g9So7vz78Z
co role : DM 24/7

[PENINA LADY 🫖 @PIL_COMMU]

🕊️SPOILER  EVENT 9
#PIL_Commuss2

Doc : https://t.co/wI4GncVOJ4

วันสถาปนาชาติ
#NATIONALFOUNDATIONPILss2
ระยะเวลาการเล่น : 11 - 14 ก.ย.
ระยะเวลาอ้างอิง : 11 ก.ย.
ผู้เล่น : ชนชั้นสูง และ NPC

[PENINA LADY 🫖 @PIL_COMMU]

🕊️EVENT 9

#PIL_Commuss2

Doc : https://t.co/wI4GncVOJ4

วันสถาปนาชาติ
#NATIONALFOUNDATIONPILss2

ระยะเวลาการเล่น : 11 - 14 ก.ย.
ระยะเวลาอ้างอิง : 11 ก.ย.
ผู้เล่น : ชนชั้นสูง และ NPC

[Lucelia (กลับมาแล้ว!) @Lucelia_PIL]

เธอฟังเขาจนจบ โดยไม่เอ��ยแทรกเลยแม้แต่คำเดียว

ถ้อยคำของเขาช่างเรียบง่าย แต่แฝงไปด้วยความเข้าใจที่ไม่ต้องขยายความให้มากไปกว่านี้

ลูเซเลียไม่ได้หัน��าสบตาโดยตรง แต่เอียงศีรษะไปนิดราวกับจะรับฟังให้ถนัดขึ้น สายลมภายนอกพลิ้วเข้ามาทางหน้าต่าง เปิดทางให้เสียงไวโอลินลอยคลอเบาๆ เหมือนขับเน้นให้ถ้อยคำของเขาลึกลงไปอีกชั้นในใจ

สิ่งที่เขาพูด ไม่ได้กระทบเธอด้วยความหวือหวา แต่กลับเหมือนหยาดฝนเม็ดแรกหลังฝุ่นคลุ้งมาหลายฤดู

แผ่ว... เย็น... ซึมลึก...

เขาไม่รู้หรอกว่าเธอเองก็มีเปลือกหอยใบหนึ่งซ่อนอยู่ในกล่องไม้เก่าๆ เช่นกัน
มีรอยแตก มีขอบบิ่น และไม่มีค่าอะไรในสายตาคนอื่น
แต่เธอก็ยังเก็บมันไว้—เพราะมันไม่เคยเป็นแค่ของชิ้นหนึ่ง แต่เป็น 'ช่วงเวลา' ที่ไม่สามารถมีอะไรทดแทนได้

"ค่ะ"

ลูเซเลียยังคงประดับรอยยิ้มสุภาพบนใบหน้าเช่นทุกครั้ง ทว่ามุมปากกลับคล้ายจะยกสูงขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย ราวกับไม่ทันห้าม

มือเรียวที่ถือพัดไว้ขยับแผ่วเบา ไม่ใช่เพื่อระบายอากาศ หากแต่คล้ายจะใช้มันซ่อนบางอย่างที่หลุดเล็ดลอดจากดวงตาและริมฝีปาก —รอยยิ้มที่ไม่ได้เกิดจากมารยาท รอยยิ้มที่เกิดจากความพึงพอใจ

"ช่างเปรียบเทียบได้ลึกซึ้งทีเดียวน��คะ"

เธอว่า พลางยิ้มให้เขาอีกนิด คราวนี้เต็มใบหน้า เหมือนรอยยิ้มนั้นหลุดออกมาเองโดยไม่ทันยับยั้ง ไม่ใช่เพราะตั้งใจ แต่เพราะมันซ่อนต่อไปไม่ไหวจริงๆ

"ใครจะไปคิดว่าท่านไวเคานต์จะเก็บเปลือกหอยไว้ในกล่องไม้แบบนั้น— น่าสนใจจริงๆ ค่ะ"

[AsherZane | ต่อ SS2 | คาร์ชาเย็นค่ะ (ปั่นงาน) @Sulllivan_PIL]

#MASQUERADEPILss2

ท่ามกลางเสียงของผู้คนมากมายภายในงานเลี้ยงที่เป็นต้องปิดหน้ากัน เสียงก้าวฝีเท้าเดินของชายคนหนี่งก็ได้ย่างกรายเข้ามาในงานเลี้ยงนี้เช่นกัน... ดยุคผู้ขึ้นชื่อว่าหาตัวจับได้ยากคนหนึ่ง ปรากฏกายพร้อมกับหน้ากากสีดำทมิฬ

+

[𝓛𝓮𝓸𝓷𝓪🍊🌊 @LEONA_PIL]

#โรลเปิด #แยกรูท

หลังจากขอปลีกตัวออกมาจากวงสนทนา เธอ���็เลือกที่จะเดินไกลออกไปจนถึงทุ่งกว้างห่างฝูงชน พรางย่อกายลงนั่งอย่างอ่อนแรงก่อนจะเอนตัวลงบนหญ้านุ่มเขียวขจี ละทิ้งทุกอย่างปล่อยให้สายลมพัดความฟุ่งซ่านทั้งหมดไป

‘ แดดแรงจัง รู้งี้พกร่มมาด้วยก็คงดี ’

[𝓛𝓮𝓸𝓷𝓪🍊🌊 @LEONA_PIL]

(เอาภาพพี่กามิลล์กับน้องเรโอน่ามาฝากค่ะ นานๆทีจะมีรูปคู่กัน🥹🤲💖

@Camille_PIL )

[Celine Edevane🪻🌼 (วัยชราติดงาน) @Celine_PIL]

#MASQUERADEPILss2
(😘)

[Rosalind Rosenberg🌹 @Rosalind_PIL]

@Leonie_PIL เธอปล่อยให้ตัวเองถูกโอบไว้แน่น ขณะวางมือลงบนหลังของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหลับตาลงเล็กน้อย

โรสซาลินด์ไม่ได้ตอบในทันที เธอเพียงซบใบหน้าลงบนไหล่ของเลโอนี่ ซ่อนแววตาที่ไม่อยากให้อีกฝ่ายเห็น

เพราะครั้งนี้…ไม่ใช่เวลาของเธอที่จะรู้สึกอะไรทั้งนั้น
+

[Lucelia (กลับมาแล้ว!) @Lucelia_PIL]

@Miria_PIL @Ines_pil_ ( มีเรียนางแค่บ้า อย่าถือสาเลย )

[Lucelia (กลับมาแล้ว!) @Lucelia_PIL]

( เป็นลมล้มตึง ป่วยไม่กี่อาทิตย์กลับมา��ดนบอม )

[Miria (ทำงานมากมาย) @Miria_PIL]

( ยังไม่มีรูปอีเว้นใหม่แต่มีรูปที่ คมช.บนเฟสมา แก๊งสาวๆน่ารักมากTT

Cr.Prawanrut Jah )

@Lucelia_PIL @Ines_pil_

[Miria (ทำงานมากมาย) @Miria_PIL]

( วันๆของ3สาว มีมกาเดี้ยนก��แลคซี่ทำไว้พักนึงแล้วพึ่งมาต่อให้เสร็จ 😭 )

ft.@Ines_pil_ @Lucelia_PIL

[Lucelia (กลับมาแล้ว!) @Lucelia_PIL]

ลูเซเลียนิ่งไปชั่วอึดใจ ราวกับปล่อยให้คำถามสุดท้ายนั้นลอยคลอไปกับเสียงไวโอลินอันพร่าเบาในเบื้องหลัง

พัดในมือเธอหยุดเคลื่อนไหว ขณะทอดสายตามองออกไปยังแสงสีเคลื่อนไหวจากฟลอร์เต้นรำเบื้องหน้า ริมฝีปากคล้ายจะเอ่ยบางสิ่ง แต่ก็เงียบไว้เสียก่อน

บางสิ่งที่ไม่รู้จะเก็บไว้ทำไม
ไม่รู้จะหวังให้มันกลับมาทำไม
—แต่ก็ยังไม่ลงมือทิ้งไปเสียที

"ฉันคิดว่า ของแบบนั้น เราทุกคนคงมีนะคะ"

ลูเซเลียพูดขึ้นเบาๆ หลังจากความเงียบทอดผ่านไปชั่วขณะ เธอไม่หันไปสบตาเขาในทันที เพียงแค่ยืน���ยู่ตรงนั้น —เรียบนิ่ง และเต็มไปด้วยระยะห่างที่สร้างไว้อย่างตั้งใจ

"ฉันมีค่ะ"

"จดหมายเก่า ที่ไม่เคยอ่านซ้ำอีกเลย รูปวาดครึ่งเสร็จในสมุดร่างที่ไม่คิดจะลงสีต่อ หรือแม้แต่พัดบางอันที่ขาดไปแล้วหนึ่งซี่ แต่ฉันก็ยังเก็บมันไว้ในกล่องไม้เก่าๆ"

หล่อนคลี่ยิ้มบาง รอยยิ้มที่ไม่ใช่ความเศร้า หรือความละเมอเพ้อฝัน หากแต่คือรอยยิ้มของคนที่ รู้ดี ว่าตนเคยผ่านอะไรมาบ้าง และยังอยู่ตรงนี้

"บางทีมันอาจไม่ใช่เพราะเรารอจะใช้มันอีกครั้ง ...แต่เพราะแค่ยังไม่อยากลืมว่าเคยมีมันอยู่ในมือ"

ลูเซเลียลดพัดลงต่ำ ปลายนิ้วแตะชายกระโปรงเบาๆ เพื่อไม่ให้เสียงผ้าขยับดังเกินไป ท่าทางนั้นแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความคิดที่ก่อขึ้นในหัวใจ

"��างสิ่งถูกเก็บไว้ ไม่ใช่เพราะมันมีค่าเสมอไป ...แต่เพราะบางความรู้สึกที่มันเคยห่อหุ้มเอาไว้ ยังไม่จางไปเสียทีเดียว"

เธอหันกลับมามองเขาอีกครั้ง ครั้งนี้สายตานุ่มนวลลงเล็กน้อย คล้ายรับรู้ว่าเขาไม่ใช่แค่ ยืนอยู่ตรงนี้ แต่ยัง ฟังอย่างแท้จริง

"คุณเองก็เหมือนกันใช่ไหมคะ— มีบางสิ่งในใจที่ยังไม่ยอมวางลง"

เธอเอียงหน้าหมดจดเล็กน้อย ดวงตาคู่นั้นยังวางเฉย แ��่คล้ายจะมีรอยยิ้มเล็กๆ แฝงอยู่ในปลายเสียง

"...แล้วคุณเคยคิดจะโยนมันทิ้งลงทะเลบ้างไหมคะ?"

[Lucelia (กลับมาแล้ว!) @Lucelia_PIL]

ลูเซเลียยืนนิ่ง ไม่หลบตาเข .แต่ก็ไม่ได้ยอมให้อะไรหลุดผ่านง่ายๆ

ใบหน้าที่แลดูสงบ ไม่ได้ซ่อนความลังเล ทว่ามันกลับซ่อนสิ่งที่ซับซ้อนกว่า —ความพยายามจะไม่คิดมากเกินไป ทั้งที่ทุกถ้อยคำของเขานั้น ฟังแล้วอดไม่ได้ที่จะ 'คิด'

เธอกระพริบตาช้าๆ คล้ายต้องการปัดบางสิ่งที่วนเวียนในหัวให้หลุดออก

"หากคุณเชี่ยวชาญในการรออย่างที่ว่าไว้จริง...?"

เธอว่า พลางเหยียดยิ้มจาง ดวงตาสีอความารีนเงยสบเขาอีกครั้ง คล้ายจะท้าทาย แต่ไม่ได้แข็งกระด้าง คล้ายจะหยอกเย้า แต่กลับจริงจังเกินไป

"ก็ขอให้เตรียมใจไว้เถอะ��่ะ ว่าคุณอาจต้องรอคนที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ตัวเองพร้อมจะเดินไปในทิศทางไหน"

มือข้างหนึ่งยกขึ้นเ��ลี่ยเส้นผมที่หล่นลงข้างแก้มอย่างแผ่วเบา ก่อนที่เธอจะกล่าวต่อ โดยไม่หลบสายตาเขาเลยแม้แต่วินาทีเดียว

"ถึงอย่างนั้น ฉันก็ไม่ได้คิดจะหันหลังให้คุณเสียทีเดียวหรอกค่ะ ท่านไวเคานต์"

น้ำเสียงเรียบเย็นของเธออ่อนลงเพียงน้อย ราวกับคลื่นสงบหลังลมแรง

"ฉันไม่สัญญา ไม่รับปาก และยังไม่กล้าเรียกสิ่งนี้ว่า 'จุดเริ่มต้น' เสียทีเดียว

แต่อย่างน้อย เราก็สามารถเรียกม���นว่า 'การเดินเคียงข้างกัน' ได้..?"

คำพูดนั้นแผ่วเบา เพราะไม่อยากให้ความหวัง จึงเลือกที่จะกล่าวอย่างจรงไปตรงมา อย่างจริงใจในแบบของเธอเอง

—หญิงสาวที่ยังปิดประตูไว้ครึ่งบาน และเลือกจะยืนมองอีกฝ่ายจากระยะที่เธอรู้สึกปลอดภัย

เธอยิ้มอีกครั้ง ราวกับจะบอกเขาเป็นนัยว่า แม้เธอยังไม่เปิดใจทั้งหมด แต่ก็ไม่ปฏิเสธสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นระหว่างเราทั้งคู่

"อย���างน้อย ถ้าคุณไม่รำคาญเสียง��ัดของฉันเสียก่อน เราก็พอจะพูดคุยกันได้อีกสักพักนะคะ"

พูดจบก็หัวเราะขึ้นมาเบาๆ ดูเหมือนว่าสถานการณ์ระหว่างเรานั้นจะกลับมาผ่อนคลายดั่งตอนแรกแล้ว

"จริงสิ" เสียงใสเอ่ยออกมาคล้ายคนนึกบางอย่างขึ้นมาได้

"คุณบอกว่าเคยออกทะเล...แล้วมันจริงหรือเปล่าคะ ที่ว่ากลิ่นเกลือทะเลจะติดผิวไปอีกหลายวัน ถึงแม้จะกลับขึ้นฝั่งแล้ว?"

.

(เค้าพิมพ์ตกนิ้วเบียดรอบที่8💔)

[Lucelia (กลับมาแล้ว!) @Lucelia_PIL]

@Helfrid_PIL ( /โดดๆ )

[Lucelia (กลับมาแล้ว!) @Lucelia_PIL]

@Cordelia_PIL ( ฮือออกอดเพ้ทกันนะคะ เสียดายที่ยังไม่ได้เล่นด้วยกันจริงๆจังๆเลย หวังว่าจะยังมีโอกาสที่จะได้เจอกันในมูหน้าอีกนะคะ 🥹🥹🫳🏻 )

[Cordelia(ถอน) @Cordelia_PIL]

ทางเรามาแจ้งว่าได้ถอน คอร์เดเลีย แล้วนะคะ ��อบคุณสำหรับพื้นที่และช่วงเวลาที่มีด้วยกันมาเสมอ แม้หลังจากนี้เราจะไม่ได้ใช้เวลาร่วมกัน แต่ในอนาคตก็หวังว่าจะได้มีโอกาสพบเจอทุกคน และได้มีช่วงเวลาดีๆ ร่วมกันอีกนะคะ หากใครอยากติดตามละครหลังข่าวสามารถมาติดตามได้ในหน้าเฟสเลยค่ะ +

[Lucelia (กลับมาแล้ว!) @Lucelia_PIL]

ลูเซเลียเงียบไปชั่วอึดใจ

สายลมยามค่ำคืนพัดเอื่อยเฉื่อยพอให้ชายกระโปรงและพัดในมือไหวสะบัดเล็กน้อย
ขณะที่ถ้อยคำของเขายังคงอบอวลอยู่ในอากาศ —อ่อนโยน รู้ที่ควรยืน
แต่กลับแนบแน่นอยู่ในความรู้สึก มากเกินกว่าจะเมินเฉยได้

พัดลายลูกไม้ในมือถูกเคาะลงบนฝ่ามืออย่างเนิบช้า จังหวะนั้นดูคล้ายกำลังไล่ความรู้สึกยุ่งเหยิงให้จางหายไปจากหัวใจ

ตลอดสองปีที่ผ่านมา
เธอเคยพบ เคยพูดคุยกับบุรุษมากหน้าหลายตา ตั้งแต่วันที่ก้าวเข้าสู่ฤดูกาลเปิดตัว จวบจนวันนี้

แต่ไม่มีใครสักคน—ที่ทำให้เธอรู้สึกว่า ควรยอมลดกำแพงลงมา

ไม่ใช่เพราะเธอถือตัว แต่เพราะมัน���หนื่อยเกินไป
ที่ต้องแสร้งทำเป็นหญิงสาวผู้เพียบพร้อมสมบูรณ์แบบ ในตลาดสมรสที่ทุกคนดูจะไขว่คว้าคู่ครองที่ เหมาะสม มากกว่าหัวใจที่ เข้าใจกัน

เธอสูดลมหายใจเข้าช้าๆ แล้วปล่อยออกด้วยท่าทีเรียบเย็น

ความรู้สึกที่เริ่มก่อตัวขึ้นนั้น
คล้ายเส้นด้ายที่เริ่มถักร้อย ไม่รู้ต้น ไม่รู้ปลาย ไม่รู้จะออกมาเป็นอะไร
—แต่ก็ไม่อาจเพิกเฉยต่อการมีอยู่ของมันได้

ลูเซเลียหวงแหนชีวิตที่เป็นอิสระ
เคยชินกับโลกของตนเอง ที่ไม่ต้องอิงอยู่กับใคร และยังไม่อยากผูกมัดใครไว้ ด้วยความรู้สึกที่อาจจะจางหายไปเพียงชั่วคืน

เธอปิดกั้น —เพราะกลัว
เธอไม่วางใจ —เพราะเคยผิดหวัง

แต่เขากลับไม่เคยเร่งเร้า ไม่พยายามแทรกผ่านกำแพงนั้นอย่างหุนหัน , หากแต่กลับยืนอยู่ตรงนั้น ด้วยความเข้าใจ

หลังจากปล่อยให้ความเงียบกลืนกินพวกเขาไปเนิ่นนาน ลูเซเลียจึงเงยหน้าขึ้น สบตาเขา ดวงตาสีอความารีนคู่นั้นนิ่งสงบ ไม่เหลือแววเย้าหยอกที่เคยใช้เป็นเกราะกำบังในคราแรก

"แน่นอนว่า...มันค่อนข้างเร็วจนยากจะเชื่อค่ะ" เสียงของเธอแผ่ว

"เพราะฉันไม่ได้เป็นหญิงสาวที่เชื่อในรักแรกพบ หรือเสียงหัวใจที่เต้นแรงเพียงเพราะคำหวานของใครบางคน"

แล้วจึงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ

"และฉันก็ไม่ใช่คนที่ยื่นหัวใจให้ใคร...แค่เพราะรู้สึกว่าพวกเขากล้าพอจะขอรับมัน"

เธอเอียงหน้ามองเขาเล็กน้อย สายตาคู่นั้นแฝงแววพินิจ

"แต่ฉันก็เคารพในความรู้สึกที่ไม่เร่งเร้าเหล่านั้นนะคะ" ริมฝีปากแต้มรอยยิ้มบาง

"และ ถ้าคุณยังยืนกราน...ฉันก็หวังว่าคุณจะไม่ถอดใจไปเสียก่อนนะคะ"

ถ้อยคำแฝงนัยอย่างชัดเจน
ไม่ใช่คำตอบที่เปิดประตูให้เขาก้าวเข้ามา
แต่ก็ไม่ใช่การปิดประตูนั้นเสียทีเดียว

เธอเพียง— อยากให้เขาอยู่ตรงนี้ต่อไปอีกนิด เพื่อเรี��นรู้เธอ ในแบบที่แท้จริง
และให้เธอได้เรียนรู้เขา...ทีละเล็ก ทีละน้อย

"เพราะชายที่มาเกี้ยวฉัน... จำเป็น��้องอดทนเสียหน่อยค่ะ"

ลูเซเลียกล่าวพร้อมรอยยิ้มแฝงแววกลั้นขำ เป็นถ้อยคำติดจะหยอกเย้าเล็กน้อย ทว่าแฝงความจริงจังอยู่เบื้องหลัง

[Lucelia (กลับมาแล้ว!) @Lucelia_PIL]

#BURRELSBALLPILss2
โรลปิด w/ @AustinJames_PIL

ใต้แสงโคมระย้า ท่ามกลางห้องโถงใหญ่ที่คลาคล่ำไปด้วยแขกในชุดหรูหรา เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะพล่ามดังระงมจากทุกทิศ งานเลี้ยงเต้นรำในค่ำคืนนี้ไม่ได้แตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา
—ทั้งวุ่นวาย เบียดเสียด และเต็มไปด้วยความคาดหวังอันแสนเหนื่อยล้า

บรรดาบุรุษมากหน้าหลายตาต่างแวะเวียนเข้ามาทักทายด้วยหวังจะพิชิตหัวใจของสตรีผู้หนึ่ง ราวกับผึ้งที่กำลังรุมตอมดอกไม้

ทว่า เธอกลับตอบกลับด้วยเพียงถ้อยคำสั้นๆ แ��ะรอยยิ้มจางๆ ตามมารยาทที่ควร
ขณะเดียวกัน สายตาคู่นั้นทอดมองออกไปข้างนอก ��ระหนึ่งจิตใจล่องลอยออกจากห้องนี้ไปเสียแล้ว

และเมื่อจังหวะดนตรีเปลี่ยน ท่วงทำนองวอลซ์เริ่มต้นขึ้น และสายตาของทุกคนเบนไปยังคู่เต้นรำบนฟลอร์ นั่นคือจังหวะที่เธอรอคอยมาตลอด

ด้วยความแนบเนียน ลูเซเลียค่อยๆ เคลื่อนตัวออกมา เนิบช้า และนิ่งเงียบ เป้าหมายคือประตูทางออกอันเป็นจุดหมายของผู้ที่ไม่ปรารถนาจะอยู่ต่อ

ทว่า— โชคชะตากลับมิได้ปล่อยให้เธอล่าถอย���ด้โดยราบรื่น

ปลายเท้าสะดุดเข้ากับชายกระโปรงของสตรีท่านหนึ่งเข้าโดยไม่ตั้งใจ ร่างเล็กเสียหลักเล็กน้อย ก่อนจะพุ่งชนเข้ากับแผ่นหลังกว้างและกำยำของใครบางคนเข้าเต็มแรง

" ว๊าย..! "

ทุกอย่างหยุดนิ่งชั่วขณะ
ก่อนที่จะตั้งสติได้ รีบถอยห่างอย่างสุภาพ และยกมือเรียวแตะจมูกน้อยๆ ของตน

" ขออภัยค่ะ ท่านลอร์ด ดิฉันไม่ได้ตั้งใจเลยจริงๆ.. "

ดวงตาไม่แม้แต่จะ��ลมองหน้า เพียงแค่ยืนมองพื้นด้วยความอับอาย

หากมุดพรมหนีไปได้ เธอก็จะทำ

[Florentia @Florentia_PIL]

#BURRELSBALLPILss2 | โรลเปิด
—

ฤดูกาลผันผ่านแปรเปลี่ยน เพียงพริบตาฟลอเรนเทียก็กลับมาในสถานที่แห่งเดิมอีกครั้ง

แสงเทียนกระทบโคมระย้า คฤหาสน์เบอร์เรลและงานเต้นรำยังคงงดงาม เป็นบรรยากาศที่เธอรู้สึกพึงใจ

จะติดก็แค่….

��ฟลอร่า พี่มองอะไร”

คราวนี้เธอไม่ได้ควงแขนผู้เป็นบิดา แต่เป็นน้องชายที่กำลังทำหน้าบูดได้ที่

“ฉันก็แค่ซึบซับบรรยากาศดีๆ นายก็ควรทำนะ“

เฮนรี่ทำเสียงฮึดฮัด ฟลอร่าได้แต่ยิ้มแห้งๆ ไม่รู้ว่าคืนนี้เธอจะได้เต้นรำสักกี่เพลงเมื่อมีเจ้าเด็กนี่คอยเดินตามไม่ห่าง

กระนั้น— ดวงตาสีฟ้าสดใสก็ยังทอดมองไปรอบห้อง บันทึกเอารายละเอียดเก็บไว้ในความทรงจำ และคงดีไม่น้อยหากจะมีผู้คนแวะเวียนเข้ามาเพื่อจรดปากการ่วมบันทึกเรื่องราวร่วมกัน

(แวะมาแบบดีเลย์ บวกโรลทักทาย ชวนคุย ซุบซิบ เต้นรำ ฯลฯ กันได้นะคะ ✨)