بزرگترین درسی که از محل کار اولم گرفتم این بود که اکیدا واسه کسی دلسوزی نکنم چون دلسوزی عمیقا لیاقت زیادی میخواد و طرف باید یچی مث خانوادت باشه ک دلسوزیت نصیبش بشه و قدر بدونه و نمکنشناس نباشه:)
تلخه، ولی آدمهای کمی واقعاً از پیشرفتت خوشحال میشن. حتی بعضی از نزدیکترین آدمهای زندگیت هم بهجای دیدن موفقیت تو، فقط به چیزهایی فکر میکنن که خودشون هیچوقت بهش نرسیدن!
تنها هنگامی که خاطره ات را میبوسم،
در مییابم
دیری ست که مردهام
چرا که لبان خود را
از پیشانی خاطره ی تو سردتر می یابم
از پیشانی خاطره ی تو
ای یار
ای شاخه ی جدامانده ی من...