آه ای وطن! ای خورده به بازارِ شقاوت
بس چوب حراج از طرفِ بیوطنانت...
این صفحه دفترچه یادداشتی در مورد مسائل ایران و مردمشه، که یادم نره در چه شرایطی بودیم!
آیا باید آینده را از دل #خون بسازیم؟!
ایران چنان درگیر نفرت، تعصب و انکار متقابل شده که به نظر گفتوگو و خردِ جمعی دیگر توان گشودن گرهها را ندارد. در چنین شرایطی، بهتدریج این تصور شکل میگیرد که جامعه برای عبور از #بنبست، باید به نقطهای بحرانی برسد؛...
به طور رسمی اعلام میکنند که باید دکترین هستهای تغییر کنه و به بمب اتم برسیم...اما در تمام این سالها جمهوری اسلامی به طور غیر رسمی میخواسته به بمب اتم برسه اما نتونسته.
بمب اتمی، موشک نیست که در طول آزمایشات اگر ناموفق یا بیاحتیاطی باشه، حداکثر فاجعه ملارد پیش بیاد!!!
#ایران
بعضیا در توجیهگری به جایی میرسن که واقعیت براشون اصالت نداره.
مهم این که برای هر نتیجهای، روایتی بسازن که عملکرد قبلی رو قابل دفاع نشون بده. اگر نتیجه خوب باشه، اون رو حاصل تدبیر میدونن. اگر شکست بخوره، تقصیر شرایط و دیگرانه یا حتی شکست رو بخشی از نقشه بزرگتر تفسیر میکنن.
این استدلال نیست، یک پرتوپلاگویی سیاسی با چند تا اصطلاحه... «شکست آمریکا = حفظ هرمز = نوسازی اقتصادی = رابطه بهتر با آمریکا» بعد هم ویتنام و چینِ جنگ کره رو چپونده وسط تا این زنجیرهی بیمنطق رو تاریخی جلوه بده...
ایدئولوژی الهیاتی ایرانسوز ج.ا شماها رو هم میبلعه.
شكست آمريكا يعنى حفظ تنگه هرمز و نوسازى اقتصادى بعد از آن. هر چيزى كه به اين دو اصل هم پوشان كمك كند مفيد است و هر چيزى كه مانع آن شود مضر است. اين دو اصل از قضا راه را براى شكل رو به جلويى از رابطه با آمريكا فراهم مى نمايد( مثل رابطه امروز ويتنام و آمريكا بعد از شكست آمريكا در آن يا رابطه امروز چين و آمريكا بعد از مداخله مستقيم و موثر چين عليه آمريكا در نجات كره شمالى) در واقع در تجارب تاريخى قبلى هرگز نگاه آقاى دروديان محقق نشده.
تقریبا دنبال هر بهونه مسخرهای میگردند تا حمله بعدی آمریکا و متحدین به ایران رو مشروع جلوه بدن از قضیه انگلیس گرفته تا حادثه هواپیمای دبی.
ادعای حقوق بشری غربیها در مورد وقایع دی ماه هم اشک تمساحی بیش نبود برای حمله به ایران.
ما اسیر حاکمان بیشرف داخلی و قدرتهای پلید خارجی.
فقط فیلم دیدار رسمی عراقچی با دربونای مقر سازمان ملل بیرون نیومده... البته سازمان ملل که پوششه برای بستن دهن علیالاصولیها...
در اصل بهطور غیر رسمی یک هفتهست پشت در کاخ سفیده تا شاید بشه جلوی جنگ ویرانگر بعدی و فروپاشی رو بگیره که در واقع تیری در تاریکیه...
Told @MeetThePress:
President Pezeshkian and I did not come to New York to sell a war. We came to forge peace.
Iran nonetheless remains steadfast in the face of any aggression—even if it comes to an apocalyptic war. At the same time, we are ready for real diplomacy.
با خیال بافی قوت قلب و دلداری میدن به خودشون و چارنفری که به اینها گوش میدن...ترامپ تا پایان دورهش دست از سر تهران، کاراکاس، هاوانا برنمیداره.
همون جوری که در سیاست داخلی نفهمیدید با مردم که منشا قدرت هستند چطور برخورد کنید در سیاست خارجی هم هیچ وقت نفهمیدید.
آیا امکان دارد در روزهای آینده ترامپ جنگ علیه ایران را خاتمه دهد؟ بله.
بر اساس گزارش امروز وال استریت جورنال: ترامپ در حال بررسی اعلام پایان جنگ با ایران است و به گفته مقام��ت آمریکایی، از این ایده استقبال میکند. در عین حال، او معتقد است که تداوم فشار اقتصادی سرانجام ایران را وادار به برچیدن برنامه هستهای خود خواهد کرد یا موجب فروپاشی حکومت خواهد شد.
--------------
اولویت اول ما هم قاعدتا باید همین باشد: پایان جنگ، نه گرفتن فلان امتیاز خیالی ذیل تفاهمنامه اسلامآباد.
ترامپ باید به این یقین برسد که به هیچکدام از اهداف اصلی حمله به ایران نخواهد رسید و ضرر ادامه جنگ بیشتر از پایان آن است.
یکی از موانع جدی پایان جنگ جمعیت "بدیم بره" در کشور است. جمعیتی که سالهاست توهم عادیسازی روابط با آمریکا را دارد و فکر میکند اینبار با تقدیم عملی تنگه هرمز به آمریکا تحریمها برداشته شده و روابط با آمریکا عادی میشود.
تا زمانی که این جمعیت در دولت ایران نفوذ دارند، ترامپ قاعدتا نباید جنگ را تمام کند چون با نفوذ این جمعیت در دولت امکان گرفتن امتیازاتی ایجاد میشود که با جنگ ممکن نبوده و نیست.
در نگاه ترامپ، اصرار مقامات ایران برای بازگشت به تفاهمنامه اسلامآباد یعنی اعلام آمادگی ایران برای دادن امتیاز بیشتر. این یعنی ایجاد تردید در ذهن طرف مقابل برای پایان جنگ.
https://t.co/DKfiSIooPt
شبکه قاچاق سپاه خیلی هم موازی نیست و رسمیه:
ـ لوله کشی مستقیم از پالایشگاه برای قاچاق
ـ استخراج بیت کوین
ـ سایتهای شرطبندی
- فروش نفت و پولشویی
ـ شرکتسازی
ـ قاچاق موادمخدر
ـ تصاحب شرکتهای بزرگ
ـ انواع پروژهها در حوزه سرگرمی و فضای مجازی
و...
خیلیا کنار اینها میخورند.
سالانه ۳۰ تا ۳۵ میلیارد دلار قاچاق؛ یعنی تقریباً به ازای هر سه دلار تجارت رسمی ایران، یک دلار هم در تاریکی جابهجا میشود.
این دیگر #قاچاق نیست؛ یک اقتصاد موازی است.
سران جمهوری اسلامی بهتر از هرکسی میدونند که وضعیت مملکت از هر نظر چقدر آشفته و داغونه...از طرفی یکی از آخرین فرصتهای ج.ا برای تلافی منطقهای، گسترده و اساسی حملات حساب شده آمریکا به جنوب ایرانه.
خاندان خامنهای با همدستی سپاه این وضعیتی رو ساختند؛ استخوانی که در گلو گیر کرده.
بلکه به چارچوبی فراگیر تبدیل میشود که قرار است برای هر مسئلهای، پاسخ و راهحل ارائه کند. مسئله از جایی آغاز میشود که یک چارچوب فکری، بهجای آنکه یکی از ابزارهای فهم جهان در محدوده موضوعی باشد، فرض میکنیم پاسخ آن را داریم و فقط باید آن را با چارچوب خود تطبیق دهیم.
همهچیز را از منظر فمینیسم دیدن، گاهی یادآور همان انتظاری است که اصحاب ج.ا ظاهراً از اسلام دارند: اسلام باید برای همهچیز پاسخ داشته باشد؛ از اقتصاد و فرهنگ گرفته تا سیاست، امنیت و روابط اجتماعی. در چنین نگاهی، فمینیسم دیگر صرفاً یک چارچوب برای فهم و نقد مناسبات جنسیتی نیست...
بازگشت محسن نامجو را نمیشود فقط بهعنوان خبر بازگشت یک هنرمند دید؛ مسئله، چیزی فراتر از خودِ نامجوست: اینکه ما با روایت زنان درباره خشونت و آزار جنسی چه میکنیم؟ وقتی پای یک مردِ مشهور، محبوب و صاحبنفوذ در میان است.
«بل هوکس» در کتاب «فمینیسم برای همه» مینویسد: «در فرهنگ سلطه، همه اجتماعی میشوند تا خشونت را وسیلهای پذیرفتنی برا�� کنترل اجتماعی ببینند.»
فرهنگ مصونیت از همینجا شکل میگیرد؛ جایی که شهرت، هنر و محبوبیت میتوانند بهانهای شوند برای اینکه سؤالهای سخت را نپرسیم و بازگشت یک مرد را مهمتر از شنیدهشدن زنانی بدانیم که درباره تجربههایشان سخن گفتهاند.
سؤال فمینیستی این نیست که آیا میتوانیم نامجو را دوباره دوست داشته باشیم�� سؤال این است که آیا محبوبیت، هنر و جایگاه یک مرد مشهور ــ که حالا با افتخار سرش را بالا گرفته و وارد ایران شده ــ میتواند باعث شود روایت زنانی که درباره تجربههایشان سخن گفتهاند، کمتر شنیده و جدی گرفته شود و در نهایت، همهچیز طوری ختم به خیر شود که انگار نه خانی آمده و نه خانی رفته؟
بلوغ سیاسی در یک کشور دقیقاً در همین توانایی نهفته است: اینکه برای فهمیدن ضرورت همزیستی، مجبور نباشیم ابتدا بهای آن را با خون بپردازیم.
اما ناامید کنندهترین قسمت این است که از سوی جمهوری اسلامی هیچ نشانهای در مورد فهم این درس تاریخی وجود ندارد.
آیا آیندهٔ محتوم ما خون است!
آیا باید آینده را از دل #خون بسازیم؟!
ایران چنان درگیر نفرت، تعصب و انکار متقابل شده که به نظر گفتوگو و خردِ جمعی دیگر توان گشودن گرهها را ندارد. در چنین شرایطی، بهتدریج این تصور شکل میگیرد که جامعه برای عبور از #بنبست، باید به نقطهای بحرانی برسد؛...
نقش حکومت برای شکستن نفرت و انکار، دقیقاً از همین منظر اهمیت پیدا میکند.
اگر قرار باشد شکل تازهای از همزیستی میان ایرانیان شکل بگیرد، پرسش اصلی این نیست که «چه تعداد باید قربانی شوند؟». پرسش دشوارتر و انسانیتر این است که آیا میتوان آن درس را پیش از انفجار نهایی آموخت؟