در روزگاری که اغلب با چند خط کد AI، موهایشان را روی صورت میریزند تا زیباتر شوند، من غرق در تماشای توام. گیسوانت چه بر روی شانههایت سرازیر باشند و چه نیمی از چشمهایت را سرقت کنند، معجزهاند. تو تنها کسی هستی که در ذهنم، طرحی منسجم از زیبایی خ��ق میکنی؛ بینیاز از هر الگوریتمی.
قدیما توییتر پناهگاه کلمات بود؛ میآمدیم، دو خط میخواندیم و میرفتیم. حالا هجوم تصاویر چنان متن را بلعیده که پیدا کردن یک خط ویراستِ خالص، شبیه به حفاری شده است.
به عنوان یه نماینده علمی که سالها با پزشکا کار کرده، میگم «اسپارتینا» اکسیر لاغری نیست. تبلیغات سیناژن و ارکیدفارمد رو ول کنین، هرچقدرم برای پزشکا هزینه کنن، بازم واقعیت رو عوض نمیکنه. «اسپارتینا» مال بیمارای دیابت نوع ۲ئه که گزینههای درمانی محدودی دارن.
گرماگریزم، معاشرتگریز هم شدم. حس میکنم آلردی مهاجرت کردم؛ از یه جای خلوت و سرد به ایران اومدم. به هوا و آدماش تعلق ندارم، با همه چیز بیگانهام و گریزانم :))
قبلاً رفته بودم یه شرکت قرارداد ببندم، مدیرش تا دم در بدرقهام کرد، برگشتم یهو نگاهم به عکس سلیمانی روی دیوار افتا��، همونجا رها کردم. محیط کار فقط مسائل مالی نیست، گاهی یه تصویر کافیه تا بفهمی باورهات با اون فضا همخوانی نداره. الان دیوار هر جایی که میرم اولویت اول مذاکرهست :))
@peacemaker1423 درسته، قدردان اون همراهی جمعی هم هستم. ولی فکر میکنم این موضوع هم نشون داد هنوز شکافهایی بین نگاه داخل و خارج وجود داره. برداشت شخصی من اینه که اون واکنشها و شور و حرارت خودجوش بود تا سازمانیافته، امیدوارم تو بازی بعدی صدای ما مردم محاصره شده باشید.
@SharOBalaa@sanam78718876 مرسی که وقت گذاشتی و از زاویهی دیگهای به ماجرا نگاه کردی. چیزی که من از تجربهی حضور در استادیومها دارم اینه که غالب واکنشها خودجوشن و به لیدر و سازماندهی نیاز ندارن. به نظرم «تشویق» تو هر مقیاسی اشتباه بوده، حتی از نظر نمایش فنی هم جایی برای تشویق نبود، باید هو میشدن.