Mab

[ThePersistence @ScottPresler]

@LeaderJohnThune I hope Republicans hold the legislation hostage — peacefully — by attaching the SAVE America Act

to FISA in order to force you to vote for it.

Then, when the Harry Reid parliamentarian tries to remove it from the bill,

I hope Vice President JD Vance overrules MacDonough.

[American Thinker @AmericanThinker]

The Last Straw: They’re Stealing Elections in Real Time and Pretending It’s Normal — It’s time for Trump to force the SAVE America Act. https://t.co/UU2FxIQMxA

[Brandon Gill @realBrandonGill]

So we're supposed to never question the integrity of California's elections when they have no voter ID, massive amounts of mail-in ballots, allow ballot harvesting, accept ballots up to seven days after the election, and take weeks to count 10 million votes.

[Nick Sortor @nicksortor]

🚨 JUST NOW: President Trump calls on John Thune to FIRE the Senate Parliamentarian, who is doing her best to BLOCK the administration’s initiatives in Congress

Grow a spine, Thune! We’re running out of time!

“She was put there by then Senate Majority Leader Harry Reid, and Barack Hussein Obama, need I say more?”

[Mab @mabfl]

@catturd2 Nope, never thought they would!

[Tim Hurlocker @AdamSmithEcho]

@julie_kelly2 Every honest person who took college statistics knows the 2020 election was rigged. Everyone else can watch California's mail fraud unfold in real time.

[ihtiyar_33_ @Dede38__]

Ben sadece bir barınaktan köpek sahipleneceğimi sanıyordum.
Evrakları imzalayacaktım.
Tavsiyeleri dinleyecektim.
Onu arabaya bindirip eve götürecektim.
Evde yatağı hazırdı.
Mama ve su kapları, tasması, birkaç oyuncağı…
Her şeye hazır olduğumu sanıyordum.
Ama onun, kafes kapısının sıradan bir yürüyüş için açılmadığını anladığı anda bana nasıl baktığına hazır değildim.
O kapı onun için açılıyordu.
Barınak çalışanının yanında duruyordu.
Hareketsizdi.
Neredeyse donmuş gibiydi.
Siyah tüyleri, küçük beyaz patileri, yorgun gözleri vardı.
Ve içimi sıkan kadar temkinli bir bekleyişi…
Zıplamıyordu.
Tasmayı çekmiyordu.
Havlamıyordu.
Sanki o gün sonunda seçildiğine inanmaktan korkuyordu.
O.
Tasma bana uzatıldığında önce barınak çalışanının eline baktı.
Sonra bana baktı.
Ardından bana doğru küçük bir adım attı ve bedenini bacağıma yasladı.
Çok yavaşça.
Sanki izin ister gibi.
Eğildim ve ona fısıldadım:
“Eve gidiyoruz.”
Kelimeleri anladı mı bilmiyorum.
Ama sesimi anladı.
Arabada ilk başta arka koltuğa çıktı ve hareketsiz kaldı.
Pencereye baktı.
Kapılara baktı.
Direksiyondaki ellerime baktı.
Dikiz aynasından onu görebiliyordum.
Rahatsız etmemeye çalışıyordu.
Fazla yer kaplamamaya çalışıyordu.
Yanlış bir şey yapmamaya çalışıyordu.
Beni en çok kıran da buydu.
Bir köpek, eve götürüldüğü gün rahatsızlık vermekten korkmamalıydı.
Arabayı sürmeye başlar başlamaz usulca ayağa kalktı.
Dikkatlice yanıma yaklaştı.
Bir patisini omzuma koydu.
Sonra diğerini.
Başını yanağıma yakın bir yere yasladı.
Ağırdı.
Sıcaktı.
Güveniyordu.
Nefesini kulağımın yanında hissediyordum.
Ve ağlamaya başladım.
Sevinçten titremiyordu.
Arabada zıplamıyordu.
Yüzümü yalamaya çalışmıyordu.
Sadece bütün bedeniyle bana tutunuyordu.
Sanki beni bırakırsa araba tekrar barınağa dönecekmiş gibi.
Yavaş sürdüm.
Neredeyse nefes almadan.
Bir elim direksiyondaydı, diğer elimle omzumdaki patisini usulca okşuyordum.
O da orada kalıyordu.
Gözlerini kapatıyor, sonra tekrar açıyordu.
Sanki bütün bunların gerçek olup olmadığını kontrol eder gibi.
Camdan sokaklar, trafik ışıkları, yabancı arabalar akıp gidiyordu.
Diğer herkes için sıradan bir gündü.
Onun içinse kapalı bir kapının ardında geçen bütün bir hayat sona eriyordu.
Barınakta insanları kaç kez izlediğini düşündüm.
Birinin kafesinin önünde durmasını kaç kez umduğunu…
Birinin başka bir köpekle çıkıp gidişini kaç kez gördüğünü…
İnce bir battaniyenin üzerinde, havlamaların arasında, bir gün kendisine ait bir insanı olup olmayacağını bilmeden geçirdiği geceleri düşündüm.
Ve şimdi, sanki beni çoktan sonsuza kadar seçmiş gibi bana yaslanıyordu.
Oysa birbirimizi daha sadece birkaç saattir tanıyorduk.
Eve vardığımızda hemen arabadan inmedim.
Orada kaldım ve ağladım.
O hâlâ patilerini omzumda tutuyordu.
Sonra burnunu yanağıma sürttü.
Sanki bu kez o beni teselli etmeye çalışıyordu.
O anda anladım:
Ben sadece bir köpeği kurtarmamıştım.
O da benim içimde bir şeyi kurtarmıştı.
Güçlü olmaktan yorulmuş tarafımı.
Koşulsuz seçilmenin nasıl bir şey olduğunu unutmuş tarafımı.
Çekincesiz sevilmenin nasıl hissettirdiğini unutan yanımı.
Bugün evde, yumuşak bir yatakta uyuyor.
Gerçi çoğu zaman yanıma yakın olmayı tercih ediyor.
Yürürken beni gözleriyle takip ediyor.
Oturduğumda başını dizlerime koyuyor.
Bazen uykusunda irkiliyor.
Ben de sakinleşene kadar onu okşuyorum.
Benden önce neler yaşadığını bilmiyorum.
Ama bir şeyi kesin olarak biliyorum:
Arabada patilerini omzuma koyduğu gün, onun barınak hayatı sona erdi.
Ve benim hayatım biraz daha yumuşadı.
Bazen bir hayvan teşekkürünü kelimelerle söylemez.
Sadece size öyle sıkı tutunur ki, konuşmaya gerek kalmadan her şey anlaşılır olur.
Bu hikâye kalbinize dokunduysa bir ❤️ bırakın ve kurtarılmış bir köpek için gerçek eve dönüş yolunun, birinin artık fikrini değiştirmediği gün başladığına inananlarla paylaşın.

#ALINTIVEŞİİRSEL ..

[ThePersistence @ScottPresler]

@LeaderJohnThune So, how about the SAVE America Act?

[SONS OF LIBERTY -MAGA MOVEMENT !!! @eagameover]

GOD BLESS YOU SIR 🫵🏻🫡
My respect 96 years .
🇺🇸🇺🇸🇺🇸🇺🇸🇺🇸🇺🇸🇺🇸🇺🇸🇺🇸🇺🇸🇺🇸
AMERICAN MADE .

The GOAT !!

Clint Eastwood Said Something About Getting Old That Stopped Me Cold.
Aging is not gentle.
You are still here. Still present. Still watching the world move. But the body that carried you through everything - the wars, the work, the wildness of youth - begins to ask for more than you can give it. Joints that never complained now speak up in the morning. Eyes that once took in everything now flinch at the light. Breathing, which never required a single thought, starts needing little pauses.
But none of that is the hardest part.
The hardest part is the quiet.
At a certain age, you reach for the phone and remember there is no one left to call.
The people who knew you when you were young - who remembered the same summers, the same streets, the same faces
- are gone. One by one, then all at once, until the memories you carry have no one left to share them with.
So you tell the stories anyway.
To whoever will listen. With a little more color than perhaps the truth deserves. With a touch of pride you've earned and a grief you don't always name. You know the person across from you wasn't there. You know they can't quite feel it the way you do.
But you tell them. Because the telling is the holding on.
Those stories are not just memories. They are the proof that a life was lived. That people were loved. That things mattered.
And if no one asks for them - you offer them anyway, quietly, like setting something down on a table and hoping someone picks it up.
Old age is not simply what happens to a face or a body.
It is memory looking for a place to rest.
And what an older person needs - more than advice, more than solutions, more than someone telling them how to feel - is simply someone willing to sit down, be still, and listen.
Not to fix anything.
Just to be there.
That is the whole gift. And it costs nothing.
~Wild Whispers .

[Sean @scs_real]

2,501 Americans were killed on this day in 1944.

To liberate Europe.

And that continent has pissed their deaths away.

[Dr Helen Fry | WWII Historian @DrHelenFry]

Did you know that the first women to land on the Normandy beachhead in June 1944 were nurses of Queen Alexandra’s Imperial Nursing Service?

Their task was to establish a field hospital for 600 wounded soldiers.

They succeeded.

Please remember these heroines who saved lives:

[MAGA Voice @MAGAVoice]

BREAKING: Elon Musk just called on EVERYONE to vote out the Senators who voted Against the Save America Act

Elon Musk: “Vote them out”

I AGREE 💯

[Mab @mabfl]

@elonmusk Never!

[MAGA Voice @MAGAVoice]

Im in tears. WWII D-Day Veteran returns to Omaha beach in Normandy, France with an American Flag

AMEN 🙏

[TraderJill (Leigh) @RealTraderJill]

Dear @McJuggerNuggets,

You just asked the world for empathy and sympathy because you aborted your unborn baby because you found out he had Downs Syndrome.

I'm not sure if this is some sick humiliation ritual, or you and your wife are simply dead inside, but I'd like to show you what you just ended for the sake of convenience:

[Gary Sinise @GarySinise]

Thank you to all who fought and sacrificed in freedoms defense all those years ago. Incredible footage here. Blessed that both my uncles survived and will never forget the over 400,000 who did not come home.

[Mary Katharine Ham @mkhammer]

Yes, girl, they will. These gals are 12 and 10 now, and they can’t really remember our lives then, but they know Mom held it together the best she could, with the help of God and family, and it was pretty damn good.

[Barnaby Breaks History 🇺🇸 @CorpBarnaby]

🇺🇸 Most Badass Americans You Don’t Know D-Day Edition: John J. Pinder Jr.

Technician Fifth Grade John J. Pinder Jr. landed on Omaha beach on his birthday. He didn’t make it off.

Born June 6, 1912, in McKees Rocks, Pennsylvania, Joe Pinder was the oldest of three children. His father worked in the steel industry.

He graduated as valedictorian of Butler High School in 1931.

Pinder spent the next several years as a right-handed pitcher in the minor leagues.

He played six seasons in the farm systems of the Cleveland Indians, New York Yankees, Washington Senators, and Brooklyn Dodgers.

In 1941 he won 17 games and was still chasing a shot at the major leagues when the war came.

He entered the Army in January 1942 after Pearl Harbor.

Assigned as a radio operator with the 16th Infantry Regiment, 1st Infantry Division, he fought in North Africa and Sicily.

In Sicily he earned a Bronze Star for staying at an observation post under fire.

On June 6, 1944, Pinder landed with the first waves on Omaha Beach on his birthday.

Communications were shattered. His job was to get a working radio ashore.

He made it off the landing craft. They were 100 yards off the beach.

Then he was hit. A round tore into his face after only a few steps off the boat.

Pinder held the torn flesh of his face together with one hand, carried the radio with the other, and delivered the radio to his unit, while wading thru waste deep water.

That should have been enough. It wasn’t.

Weakened and bleeding, he turned around and went back into the surf and fire three more times to salvage communication equipment.

He even recovered another workable radio.

On the third trip machine gun fire hit him again, this time in the legs.

Still he kept going.

Weakening but exposed on the beach, he helped get the radios working so the men around him could call for support.

While doing so, he was hit for the third time and killed.

Medal of Honor. Posthumous.

It was presented to his father on January 26, 1945.

Pinder was initially buried in Normandy.

In 1947 his family brought him home to Grandview Cemetery in Burgettstown, Pennsylvania.

He was the only professional baseball player awarded the Medal of Honor in World War II.

John Pinder is an American Badass

Thank you, John! 🫡🇺🇸

[Mab @mabfl]

@SUBRATA30016572 @NJGirl4Tay @SecWar Happy Birthday!❤️

[Trump Lover❤🇮🇳🇺🇸 @SUBRATA30016572]

Happy 46th birthday our awesome and best Secretary of War Pete Hegseth!!🎊🎉🥳

Drop a❤ to wish Hegseth a happy birthday!!