MAHARAJ

Tek bir “Ben” vardır
Sınırlandığında kişi olur
Sınarlanmadığında her şey olur

[MAHARAJ @MAHARAJ_____]

Genç derviş üstadına dedi ki:

“Üstadım, Allah’a en yakın olan kimdir?”

Üstad cevap verdi:

“Hiç kimse olduğunu fark eden.”

[MAHARAJ @MAHARAJ_____]

İnsan, zihnini bir araç olarak kullanmayı öğrendiğinde onun esiri olmaktan kurtulur

Zihnin ötesinde bir idrak kapısı açılır. Her şeyin üstünde bir farkındalıktır

İnsan anlar ki; özgürlük, zeki olmak veya çok düşünmekle ilgili değil; düşüncenin de ötesine olduğunu idrak etmektir

[MAHARAJ @MAHARAJ_____]

İnsan, nasıl ki dış dünyada olup bitenleri hiçbir şekilde etkilenmeden seyredebilirse, kendi zihnini de aynı tarafsızlıkla izleyebilmelidir

Çünkü insan, varlığı itibarıyla zihninin de ötesindedir

Bu hâl, kişinin kendi düşüncelerini sanki bir başkasına aitmiş gibi seyretmesidir

[MAHARAJ @MAHARAJ_____]

Arif için "ben" ve "O" ayrımı yoktur. O, kesrette vahdeti, vahdette kesreti müşahede eder

Baktığı her zerrede Sevgili’nin tecellisini görür; işittiği her seste O’nun kelamını duyar

Kalbi Allah'ın tecelligahı olmuştur; artık orada O’ndan başka hiç bir şeye yer yoktur

[MAHARAJ @MAHARAJ_____]

Arif, bu alemde bir gölge gibi yaşar; yürür ama yürüten O’dur, söyler ama söyleten O’dur

O artık kendi iradesini Hakk’ın iradesinde eritmiş, deryaya düşüp derya olmuş bir su damlasıdır

Damlanın deryada kaybolması gibi, arif de Hakikat-i Muhammediye denizinde gark olmuştur

[MAHARAJ @MAHARAJ_____]

Aramak, bulamadığının değil; “olanı” henüz tanıyamadığının hasretidir

Denizi arayan damla, aslında ayrılığı vehmeden bir bakışın hikâyesidir

Damla, denizden kopmuş değildir. Ayrılık, kendini ayrı zannetmenin perdesidir

İnsan, aradığını kendinde taşıyan bir sırdan ibarettir

[MAHARAJ @MAHARAJ_____]

Uyanış, daha farklı bir hayata geçmek değil; rüyada olduğunu fark ederek rüyayı rüya gibi görmektir

Gördüğü her suretin kendi hakikatinin bir yansıması olduğunu bilmektir

Dışarıda sanılan âlemin, bilincin içinde oluşan olaylar akışı olduğunu idrak ederek bakışı değiştirmektir

[MAHARAJ @MAHARAJ_____]

@benolanben 🌹💕

[MAHARAJ @MAHARAJ_____]

Vuslat, kavuşmak değil, senin yokluğunu fark etmendir…

Çünkü “sen” sandığın, varlığını örten perdeden ibarettir

Yokluğunu fark ettiğinde anlarsın ki ayrılık da kavuşma da aynı hakikatin iki ismidir

Vuslat, benliğin sustuğu, “bu benim” diyen kişinin kaybolduğu yerdir

[MAHARAJ @MAHARAJ_____]

@benolanben Vuslatta yok olan, yokluğunu fark etmez; yok olan zaten “O’ndan ayrı bir benlik” zannıdır

Bulut, bulutsuzluğu bilemez; ama gökyüzü, bulutun da bulutsuzluğun da şahididir

Dalga dalgalanmaktan vazgeçmez; fakat bir an gelir, “Ben yalnızca dalga değilim, meğer hep okyanusmuşum” der

[MAHARAJ @MAHARAJ_____]

Bu âlem baştan başa Hakk’ın zuhurudur. Madde, mananın görünür olma yerinden başka bir şey değildir

Bu âlemde ne varsa, O’nun varlığının bir tecellisinden ibarettir. Kesret denilen, Vahdet’in giydiği bir elbisedir

Gördüğümüz, duyduğumuz ve dokunduğumuz her zerre O’na işarettir

[MAHARAJ @MAHARAJ_____]

Adını sil ki O’nun adı sende zahir olsun. Gölge çekilsin aradan Hakk aşikâr olsun

Esasen ortada bir kişi yoktur ama zihinde vehimden kaynaklanan bilgisi dolaşır durur

Bir görünüşe aldanma yüzünden zihin tarafından sahte bir kimlik yaratılmıştır

Kişi yokluktan ibarettir

[MAHARAJ @MAHARAJ_____]

İnsan nefsin perdesiyle perdelendiğinde, O’ndan hiç ayrılamayacağını unutur

Vuslat, iki ayrı varlığın bir araya gelmesi değil, ben zannedilen o gölgenin aradan çekilmesidir

Kul, kendi varlığının yokluktan ibaret olduğunu idrak ettiği an, perdenin arkasındaki Varlık’la yüzleşir

[MAHARAJ @MAHARAJ_____]

Bu muazzam nizamın sırrına eren arifler için artık iç ve dış ayrımı kalkar

Bakan da O’dur, bakılan da; eseri inşa eden sanatçı da O’dur, eserin ta kendisi de

Suretlerin çokluğu bizi yanıltmasın; her kesret dalgası, hakikatte aynı vahdet denizinin her an yeni bir şen almasıdır

[MAHARAJ @MAHARAJ_____]

İnsan, görünen alemin özüdür. Kâinatın gerçek anlamı ve varlık sebebidir

Ondandır ki kâinat kitabını okumak isteyen, satırları semada değil, kendi nefsinde aramalıdır

Zira insan, alemin içindeki bir parça değil; alemi içine alan boyutsuz gönüldür

[MAHARAJ @MAHARAJ_____]

Kalpte benlik ve dünyevi arzular hüküm sürdüğü müddetçe, orada tevhide yer kalmaz

Kul kendi varlık iddiasından vazgeçtiğinde, kalbi tamamen Hakk'ın tecelligâhı olur

Kulun kendi hiçliğini idrak etmesi, mutlak varlığın zuhurunun aşikar olmasının yegâne şartıdır

[MAHARAJ @MAHARAJ_____]

Tevhid erişme değildir senin yok olmandır; Allah, benlik perdesi kalkmadan zuhur etmez.

Sen kendini gördükçe O’nu göremezsin; kendinden geçtikçe O’nun varlığı ayan olur

Benlik davasını bırakmadan vuslatan bahsetmek olmaz. Çünkü iki varlık bir kalpte olmaz; ya sen kalırsın ya O

[MAHARAJ @MAHARAJ_____]

Alem, Allah’ın varlığı yanında gölge hükmündedir

Kul bu sırrı idrak ettikçe, eşyaya bağımlılığı azalır; sebeplerin arkasındaki Allah’ı müşahede etmeye başlar

Çokluk içinde Bir’i, kesret içinde vahdeti müşahede eder

Bilir ki, görünen her şey fanidir; baki olan yalnız Allah’tır

[MAHARAJ @MAHARAJ_____]

Alem dediğimiz bütün eşya ve mahlukatın, kendilerine ait müstakil bir varlıkları yoktur

Görünür, bilinir, müşahede edilir; lakin kendi başına kaim değildir

Onların varlığı, Allah’ın var etmesiyle zahir olan izafi ve gölge bir varlıktır

Mevcud (var olan) yalnızca O’dur

[MAHARAJ @MAHARAJ_____]

Bir gün derviş, üstadına sordu:

“Üstadım… En büyük pişmanlık nedir?”

Üstad bir an sustu.

Sonra sakin bir sesle dedi ki:

“İnsan��n kendini başkası sanarak ömrünü tüketmesidir.”