@Abualibina ماه پیش یکی از اساتید روابط بینالملل و مطالعات خاورمیانه دانشگاه جانز هاپکینز تو سنگاپور سخنرانی داشت و بخشی از حرفش این بود:
«جمهوری اسلامی برای ماندن ساخته شده، نه برای کارآمد بودن.»
اگه از این زاویه به سیاستگذاریها نگاه کنی، دیگه ایندست پرسشها ذهنت رو درگیر نمیکنه.
تا سر حد مرگ که اغراقه؛ ولی در کل بستگی به ظرفیت طرف داره:
برای آدم اصیل، حس پایان جنگ و درآوردن زره رو داره. اینکه میتونی بینقص نباشی و باز هم انتخاب کسی باشی.
اما برای آدم ناپخته فقط یه مجوزه برای لوس و بیرحم شدن؛ چون مطمئنه هر کاری کنه یکی هست که بسوزه و بمونه!
@naweed_90@Shahinzlmk تجربه شما هم درسته. بدون حرکت که اتفاقی نمیافته. منظورم از یه مدت بیخیال شدن چند سال انفعال نبود، بلکه رها کردن تقلا و استرس یافتن برای یه مدت کوتاه بود. کسی که این همه تلاش کرده و خسته شده، به یه مقدار رهایی و استراحت فکری برای بازیابی خودش نیاز داره تا بتونه دوباره ادامه بده
شب چو در بستم و مست از مِی نابش کردم
ماه اگر حلقه به در کوفت جوابش کردم
دیدی آن تُرک خَتا دشمن جان بود مرا
گرچه عمری به خطا دوست خطابش کردم
...
غرق خون بود و نمیمرد ز حسرت فرهاد
خواندم افسانه شیرین و به خوابش کردم
...
#فرخی_یزدی
@neddasamani اصطلاح عاقبتبخیری از اون دست عبارتهای مبهم و غیرقابلنقده؛ یا دستکم متر و معیار مشخصی برای حصولش وجود نداره. بنظرم نتیجهگرایی ملموستره. البته من و شما بدرست�� معتقدیم که هدف، وسیله رو توجیه نمیکنه
مثل اینه که بگیم آثار #مارتین_هایدگر بخاطر نازی بودن بیارزشه.
جریان چپ متمایل به اصلاحات دچار فقر فکری مزمنه و چون بضاعت تحلیل نداره، فورا متوسل به ترور شخصیت میشه. جماعتی که فقط با عینک قبیله به آدمها نگاه میکنند.
#داریوش_اشوری،و #عباس_میلانی نمی توانند بعد از شکستهای متوالی جریان سلطنت طلب بخاطر خطاهای مرگبار و برچسب بر فحاش خوردن کمکی به این جریان کنند بلکه بخاطر ورود بد به ماجرا یک طرف دعوا شدند و موقعیت شان با چالش جدی روبرو شد و اعتبار ترجمه ها و کتاب معمای هویدا هم بر باد رفت
@Saba_fhi94 همینطوره. کاملا بر مبنای علائق طرفه. مثلا من تو ژانر تقریبا نزدیک به pluribus, فصل اول و دوم foundation رو دوست داشتم. 3body problem رو هم تازه شروع کردم.
خلاصه زمانی که ماموریت هستم فرصت سریال دیدن دارم و واقعا از تماشای بعضی از سریالها لذت میبرم.
چپ قرار بود صدای ترقیخواهی، عدالت و دموکراسی باشد، اما آنچه در کارنامهاش ثبت کرده ارتجاع، سوگیری و ابتذال است. به نسخه ایرانیاش هم باید خیانت و ضدیت با منافع ملی را افزود.
برای عبور از این انحطاط، جهان نیازمند بازنویسی بنیادین چپ است.