MAIK VAS

Επειδή μου τα κάνατε τσουρέκια πασχαλιάτικα με το τι πιστεύω για τον Νετανιάχου, θα σας απαντήσω όπως ορίζει η σοβαρότητα αυτού του καναλιού. Δεν δίνω τροφή για αίμα. Δίνω τροφή για σκέψη. Ανήκω στη σχολή της realpolitik, και το λέω καθαρά για να μην παρεξηγηθώ: όχι υπέρ του Κίσινγκερ ως ανθρώπου, αλλά υπέρ της λογικής με την οποία διαβάζεις τη γεωπολιτική. Τα κράτη δεν έχουν φίλους, έχουν συμφέροντα. Δεν έχουν συναισθήματα, έχουν συσχετισμούς. Και το πρώτο λάθος που κάνει μια μικρή χώρα είναι να μπερδέψει την ηθική της κρίση με τον στρατηγικό της υπολογισμό. Το δεύτερο λάθος είναι να το κάνει δημόσια. Οπότε ψυχρά και κυνικά: το Ισραήλ το χρειαζόμαστε. Η Ελλάδα, η Κύπρος, και γενικότερα η Δύση. Και θα σας πω ακριβώς γιατί. Πρώτον, γιατί είναι ο μόνος περιφερειακός παίκτης που έχει ταυτόχρονα την ικανότητα και τη βούληση να αντισταθμ��σει την Τουρκία. Όλοι οι υπόλοιποι έχουν το ένα από τα δύο. Η Ευρώπη έχει βούληση χωρίς ικανότητα. Η Ουάσιγκτον έχει ικανότητα χωρίς σταθερή βούληση. Το Ισραήλ έχει και τα δύο, και το απέδειξε όταν πήγε δημόσια κόντρα στον Τραμπ για τα F-35 προς την Άγκυρα, προτείνοντας μάλιστα σχήμα που περιλαμβάνει Ελλάδα και Κύπρο. Δεύτερον, γιατί η ενέργεια είναι γεωγραφία. Ο διάδρομος Κρήτης–Κύπρου–Ισραήλ δεν είναι συναισθηματική επιλογή, είναι χάρτης. Χωρίς το Ισραήλ, η ΑΟΖ της Κύπρου είναι ένα χαρτί που κανείς ισχυρός δεν σέβεται. Τρίτον, γιατί την τεχνολογία δεν την αγοράζεις με ανακοινώσεις. Η Ασπίδα του Αχιλλέα δεν στήνεται με ευχές. Barak MX, David’s Sling, αισθητήρες, anti-drone, δοκιμασμένα σε πραγματικό πόλεμο, παραδοτέα σε χρόνο που κανένας άλλος δεν προσφέρει. Η Ευρώπη δεν έχει έτοιμο ράφι. Οι Αμερικ��νοί έχουν, αλλά με πολιτικό τίμημα και ουρά ετών. Τέταρτον, και το σημαντικότερο, γιατί η πληροφορία είναι το πραγματικό όπλο. Ένα ραντάρ που βλέπει πέρα από τον ορίζοντα αξίζει περισσότερο από μια συστοιχία πυραύλων, και όποιος βλέπει πρώτος αποφασίζει πρώτος. Τώρα, με αφορμή τη δήλωση ότι μια ελληνική κυβέρνηση θα εκτελούσε το ένταλμα του ΔΠΔ κατά Νετανιάχου. Το νομικό επιχείρημα υπάρχει, δεν θα το κρύψω. Η Ελλάδα είναι μέλος του Δικαστηρίου. Αλλά το ότι κάτι είναι νομικά συζητήσιμο δεν το κάνει πολιτικά σώφρον, και εδώ είναι το πρόβλημα: αυτό που ειπώθηκε δεν είναι απλώς άτοπο, είναι επικίνδυνο. Επικίνδυνο γιατί ανακοινώνεις ότι θα συλλάμβανες τον ηγέτη του κράτους που σου προμηθεύει την αεράμυνά σου, εν μέσω περιφερειακού πολέμου. Επικίνδυνο γιατί το κόστος το πληρώνει η χώρα σε πληροφορίες που παύουν να μοιράζονται, σε προγράμματα που παγώνουν, και το όφελος το εισπράττει αποκλειστικά η απέναντι πλευρά του Αιγαίου. Επικίνδυνο γιατί μετατρέπει την Ελλάδα από προβλέψιμο εταίρο σε απρόβλεπτο, και η απροβλεψιμότητα είναι το μόνο πράγμα που σκοτώνει συμμαχίες. Και επικίνδυνο, τέλος, γιατί σέρνει ελληνικό έδαφος μέσα σε ξένη σύγκρουση, τη στιγμή που κάθε τέτοια δήλωση διαβάζεται από ανθρώπους που δεν κάνουν διάλογο, κάνουν στόχευση. Μπορείς να πιστεύεις ό,τι θέλεις για τη Γάζα. Είναι δικαίωμά σου και το σέβομαι. Αλλά όποιος κατέχει ή διεκδικεί θεσμικό ρόλο οφείλει να ξέρει τη διαφορά ανάμεσα σε αυτό που πιστεύει και σε αυτό που λέει, γιατί το δεύτερο κοστίζει σε τρίτους. Όποιος δεν βλέπει καθαρά, δεν κάνει για θεσμικές θέσεις. Και το να βλέπεις καθαρά δεν σημαίνει να αγαπάς κάποιον.