«Δεν είχα φίλες.
Δεν είχα κανέναν να πω το πρόβλημά μου
εκτός από τον Μάριο (Πλωρίτη), ήταν ο άντρας μου.
Του λέω “Μά��ιε, μου συμβαίνει κάτι τρομερό.
Τον Χορν τον ξέρεις πώς τον έχω – δεν τον χωνεύω.
Δεν χωνεύω τη μάνα του, την ανατροφ�� του,
τα κοσμικά του…
αλλά, δες τι πρόβλημα: τον ερωτεύομαι!”»
........................
“Με τον Τάκη ζήσαμε ωραία εφτά χρόνια.
Ωραία, βέβαια, είναι ένας λόγος.
Έρωτας με δόντια -τρωγόμαστε κι αγαπιόμαστε
συγχρόνως.
Ήταν τότε όταν σμίξαμε, που ο Βόκοβιτς είχε πει το περίφημο:
“Για να δούμε πώς θα ταιριάξουν
οι Βερσαλίες με τα Βίλλια”
Δηλαδή ο Χορν με την υψηλή του καταγωγή
κι εγώ η χωριατοπούλα…
Και νομίζω ότι δεν είχε κι άδικο,
γιατί η κοινωνική διαφορά μας,
η διαφορά αγωγής, επιπέδου, συνηθειών,
ήταν μια από τις βαθύτερες αιτίες
που ��ελικά χωρίσαμε.”
............................
«Τι περίεργο – δεν είναι;
– που η αρρώστια μου πήρε πρώτο
ό,τι ωραιότερο είχα:
Είχα ωραίους ώμους, ωραίο στήθος
– τώρα είμαι άδεια εδώ, κομμένα όλα.
Είχα ωραία μαλλιά – και τα μαλλιά μου έπεσαν.
Και μετά η φωνή.
Τώρα δεν μπορώ πια να παίξω. Τέλος.»
...................................
Τη συνέκριναν με την Μπερνάρ και την Γκάρμπο.
Ήταν όμως μόνο η Λαμπέτη.
Η μούσα των σκηνοθετών.
Το είδωλο που συνάρπαζε και συγκλόνιζε
όποιον είχε την τύχη να την απολαύσει
στη ράμπα ή στη μεγάλη οθόνη.
Η δική μας Έλλη.
Με τα μεγάλα θλιμμένα της μάτια,
πλασμένη από υλικά ονείρων..
Γιατί, όσο εύθραυστη και μελαγχολική και αν ήταν η εικόνα της, τόσο μάχιμη και πεισματάρα ήταν η ψυχή της.
έφυγε σαν σήμερα 3/9/1983