Λίγες ημέρες μετά τη παρέλαση στους δρόμους της Λευκωσίας, φύγαμε για σκοινάκια. Διάθεση; Μηδέν. Φτάνουμε ταλαιπωρημένοι στη μέση του πουθενά, και μας λένε «εκεί πάτε να στήσετε τις σκηνές σας. Ξέρετε πως τις στήνουμε, ε;» Λες όχι; Μπα, απλά πας και περιμένεις το πρώτο γενναίο να τη στήσει και να τον ρωτήσεις. Έκανα σκηνή με τον Χρήστο . Πρέπει να μας πήρε κανένα μισάωρο να τη στήσουμε. Ξεκινήσαμε, μια τη ρίξαμε, μια μας έπεσε. Τελικά, κάναμε τη σκηνή, κάναμε και τα αυλάκια γύρω – γύρω να είναι προβλεπέ, μην έρθει κανένα γκαούγκανος και μας τα πρήζει. «Μαλάκα, θα τη πέσω, δε τη παλεύω» είπε ο Χρήστος και μπήκε μέσα. Εγώ έβαλα τα ακουστικά και την έπεσα δίπλα. Ξες τώρα στρατιωτική σκηνή. Ο ένας έγειρα από τη μια και ο άλλος από την άλλη. Το ματς δεν άρχισε καλά. Το είχαμε φάει και ψάχναμε την ισοφάριση. Ο Βενετίδης κάνει τη σέντρα και ο Νάγκμπε κάνει το 1-1. «ΑΝΤΕ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ ΜΙΑ ΩΡΑ, ΑΝΤΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ» και πετάγομαι όρθιος. Η σκηνή έχει ξηλωθεί, ο Χρήστος ξυπνάει αλαφιασμένος. «ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΡΕ Σ��» και αρχίσει καντήλια. Και τον ξύπνησα και χάλασα τη σκηνή που με κόπο είχαμε κάνει. Με τη σκηνή χαλασμένη, τον Χρήστο πιο χαλασμένο, περίμενα να τελειώσει το ματς. «Μην ανησυχείς, θα τη κάνω μόνος μου» του είπα, και το βλέμμα του τα έλεγε όλα. «Γάμησέ μας ρε Τσακαλέα, νυχτώνει, αρχίδια θα κάνεις» . Δε το είπε. Το εννοούσε. Είχε νεύρα, αλλά προς τιμή του βοήθησε και τη κάναμε. Και ρε φίλε, τη κάναμε μέσα σε 10 λεπτά. Έτσι είναι, όταν μπαίνει το αυγό στο κώλο… Σηκωθήκαμε το πρωί, πήγαμε στη νεροφόρα να πλυθούμε, να ξυριστούμε, τρώμε «πρωινό» και ετοιμαζόμαστε για πυρ και κίνηση, και άλλες παπαριές καμαρωτές. Κάποια στιγμή έρχεται ο Κυριάκος και μου λέει «τα ‘μαθες;». Μου έκοψε τα πόδια. Ζητήσ��με να γυρίσουμε στο στρατόπεδο για να μάθουμε τι συμβαίνει. Φάγαμε μεγαλοπρεπέστατο άκυρο. Και φάγαμε και όλες τις μονάδες του καρτοκινητού cyta. Ο λοχαγός μάς είχε ρωτήσει «έχετε κανέναν συγγενή εκεί;». Έκανα το λάθος να του πω «αδέρφια μας είναι αυτά, πλάκα κάνεις; Να μη ξέρουμε τι έγινε; Ποιος και τι;». Τελικά, γυρίσαμε στο στρατόπεδο Δευτέρα πρωί. Αντε να βρει κάποιον να σου φέρει εφημερίδα. Σκέφτεσαι ότι μπορεί να ήσουν εσύ. Ότι με αυτά τα παιδιά μπορεί να έχεις αγκαλιαστεί σε ένα γκολ χωρίς να τα ξέρεις. Και τα χρόνια περνάνε, και μια φορά το χρόνο, έρχονται αυτές οι εικόνες στο μυαλό μου. Και η ειρωνεία; Το τελευταίο γκολ του ΠΑΟΚ που πανηγύρισαν αυτά τα παιδιά, το είχε βάλει ο παίκτης που φορούσε το 12, που έχει αποσυρθεί. Λες και το έβαλαν εκείνοι. Από τότε, όπου παίζει ο #ΠΑΟΚ, κόβονται έξι εισιτήρια λιγότερα...
Δύσκολο να διαλέξεις το αγαπημένο podcast, θα διαλέξω το πιο επιδραστικό.
🎂 στον Ζοσιμάρ που τελικά είχε αυτός το δίκιο με το μέρος του !
#zosimar#podcast#PodcastAndChill
Και μιας και βλέπω Τσάμπιονς Λιγκ, 302 μέρες καθαρός από στοίχημα. Η απεξάρτηση πάει καλά. Οι πειρασμοί πολλοί αλλά προχωράμε. ΥΓ: Μην ντραπείτε να ζητήσετε βοήθεια. Αρκεί να παραδεχτείτε ότι υπάρχει πρόβλημα.
After my break in competitive for 4 years and a really personal succesful GLL split, i'll now decide to look my options in Major/Minors ERLS for 2025. Hungry to improve and prove im one of the best Midlaners.
Contact me threw dm's and email.
❤️& RT'S very much appreciated
@mariaxxairam Εκεί που χτυπάει κάθε ασπρόμαυρη καρδιά, ο παλμός της ψυχής μας στην πρόταση του Μάκη.
Ξέρεις κάτι; Ο δικός μας ο Π.Α.Ο.Κ. δεν χάνει ποτέ. Δάκρυσαν και οι πέτρες