MURARI * CLIMAX * memoir ... మురారి మొదలు అయింది.. షూటింగ్ శరవేగంగా జరుగుతోంది.. కానీ పతాక సన్నివేశం ఎలా అనేది తెగడంలేదు... మనసులో, మస్తిష్���ం లో అలజడిగా వుంది... అన్ని సన్నివేశాలు అద్భుతంగా అమరుతున్నాయి.....కానీ క్లైమాక్స్..... అస్��ష్టంగానే వుంది... మామూలు చిత్రం లా ఒక ఫైట్ తో ముగించాలని లేదు... ఏదో అద్భుతం జరగాలి ... సరే అని తెగించి ఒక ఆలోచన ని పట్టు కున్నా..... తనే చచ్చిపోతున్నాను అని మురారి కి తెల్సిపోయింతర్వాత ఛత్ అదేం కుదరదు అని తన చావుకీ, బామ్మ మాట కీ ఎదురెల్తాడు.... దైవశక్తి కీ తన స్వశక్తి ని అడ్డం వేస్తాడు.... ....కానీ బుల్లిగాడు గునపం దించేశాడు.... బొట్టు బొట్టు లో ప్రాణం జారిపోతుంది.... వసు ఇది చూసి స్రృహ తప్పింది.... బు���్లి రక్తం చూసి కంగారొచ్చేసి పారిపోయాడు.... విశాలమైన పొలాల మధ్య లో కనుచూపు మేరలో ఎవరూ లేరు..... తిరిగొస్తానని బామ్మకి మాటిచ్చాడు... స్రృహ లో లేని వసుని అక్కడినుంచి తీసుకెళ్ళి పోవాలి..... ఏ సహాయం లేదు.. రా��ు... శరీరం సహకరించడం లేదు... ప్రాణం పోతూపోతూ వుంది... నాకు నేనే .... కూడగట్టుకోవాలి... నేను ఏ తప్పూ చేయునప్పుడు నేనెందుకు లొంగాలి చావైనా సరే నేను తగ్గను అంటూ. అనుకుంటూ నాకు నేనె వున్నానని .... గొప్పగా అనిపించింది కాన్సెప్ట్ అంతా.... ఇక మొత్తం మహేష్ కి ఎక్కించా..... చుట్టూ పంచభూతాలు తప్ప ఎవరూ వుండరు ఏమీ వుండదు.... ప్రాణం పోతున్న నొప్పి, ఎవరూ లేని అసహాయత ,ఏమీ చేయలేని నిస్సహాయ స్థితి,వసూని తీసుకెళ్ళి ��ోవాలి... బామ్మ ఆఖరి పూజకి అందుకోవాలి.... చావకూడదు... బతకాలి.. వసూని పెళ్లి చేసుకోవాలి.... తల నిండా చిత్రమైన మంచీ చెడూ ఆలోచనలు... నవ్వొస్తూంది... ఏడుపొస్తాంది... నవ్వాలి.....ఏడవాలి....గంతులెయ్యాలి ... డాన్స్ చేయాలి నొప్పి తో..... నొప్పి ని ఆపుకోవడానికి పాటపాడాలి....అరవాలి... గుర్తొచ్చి మట్టి తో గాయంమీద రాసుకోవాలి...పిచ్చిపిచ్చిగా ...తిక్కతిక్క��ా అటూఇటూ తిరగాలి......అమ్మ గుర్తొస్తోంది.. అందరూ గుర్తొస్తున్నారు.... మొత్తానికి వెళ్ళాలి వెళ్ళి తీరాలి... సంకల్పం అంతే.......
మొత్తం అర్థమయేలా మహేష్ కి వివరించా.... గునపం గుచ్చుకున్న దగ్గర నుంచి ఎక్కడ ఎక్కడ ఏం చేయాలో చిన్న గుర్తులతో చెప్పా... రిహార్సల్ వద్దన్నా... డైరెక్ట్ టేక్ అన్నా.... ఒక సెకన్ నన్ను సూటిగా చూసి రడీ సార్ అన్నాడు... ఈసీన్ కోసమే రామలింగేశ్వరరావు గారికి మూడు కెమెరాలు కావాలి అడిగ���.... ఓకే సార్ అన్నారు... మూడు కెమెరాలు, లైటింగ్ అమరుస్తూ మహేష్ ఒక్కడ్నీ పది నిమిషాలు వదిలేసా.... మొత్తం ఆ ప్రదేశం అంతా యూనిట్ వందమంది, షూటింగ్ చూడటానికి వచ్చిన ఒక వెయ్యి మంది నిశ్శబ్దం... భయంకరమైన నిశ్శబ్దం.... మహేష్ తప్ప తెరమీద ఇంకెవ్వరూ కనపడని సన్నివేశం.... ఏమాత్రం ఈషణ్మాత్రం తేడా కొట్టనా అభాసుపాలు అయపోయే ప్రమాద���... మహేష్ ఒక సూపర్ స్టార్ గా ఒక నటుడిగా మేక్ ఆర్ బ్రేక్ ... తేడా జరిగితే సీనియర్, జూనియర్ సూపర్ స్టార్ అభిమానులు డైరెక్టర్ గా నన్ను చంపేసే ఉపద్రవం...కానీ నాకు మహేష్ మీద మనసు మూలల్లో నాకే అర్థం కాని ఒక గొప్ప నమ్మకం వుంది... చింపేస్తాడు అని...కెమారాస్ రడీ అన్నాడు రాంప్రసాద్ ... రడీయా మహేష్ అని కూడా అడగలేదు. క్లాప్ అని అసంకల్పితంగా వచ్చేసింది.... మహేష్ ఏం మాట్లాడలేదు... పొజిషన్ లోకి వెళ్లి పోయాడు...ఏక్షన్. అంతే... ఏకథాటిగా మూడు నిముషాల నలభై సెకన్లు..... ఆఖరులో కుండలో నీళ్ళు మొహం మీద ఒంపుకొని దాన్ని విసిరేస్తూ అదుపుతప్పి కింద పడిపోగానే కట్ చెప్పాను .... ఒక్క సారిగా అక్కడున్న వాళ్ళందరూ యూనిట్ అంతా కూడా చప్పట్లహోరు.... ఆగకుండా పదినిమిషాలు...... కొట్టేశాం అని అర్థం అయింది.... ఆర్నెల్ల ఆత్రత,అలజడి కుదుటపడింది..... దటీజ్ మహేష్...
P.S. ముందు రోజు రాత్రి షూటింగ్ అరటితోట ఫైట్ అయినతరువాత మరుసటిరోజు ఈసీను షూటింగ్.... అప్పటినుండి షూట్ అయ్యేంతవరకు ఏమీ తినొద్దు., మంచి నీళ్ళు,కాఫీ తప్ప... నాకు అప్పటికే రెండవరోజు.... సరే సార్ డైరెక్టర్ గారూ అని రామలింగేశ్వరరావు గారింటి నుంచి వచ్చిన డిన్నర్ క్యారేజీ ని అసిస్టెంట్ లకి పంపించేసాడు.... పస్తున్నాడు ఎఫెక్ట్ కోసం .... చాలా ఎత్తు కి ఎదుగుతాడు... కృష్ణ గారి పేరు ఇంకా పైకెత్తుతాడు అని కనపడి పోయింది.... THQ somuch mahesh the super star ...💓💓💓 GOD BLESS ❤️🙏
Mahesh tested our patience for the last ten years. We silently sat back and watched everyone else grow bigger. Despite having everything it takes to go beyond and reach the farthest, he placed a curse upon himself, a limitation that dimmed his own light.
We carried on with our lives — jobs, studies, family routines etc. We tried to move on. But the void… it questioned our admiration. It forced us to give up.
What did we do? We fought. We fought against that urge to let go.
Why? Because deep down, there was always hope. There was little faith inside that never stopped burning, waiting for the right moment to arrive.
Because? Because we know him as that one man who could bring out the child in us — the same rush we felt seeing those posters of Pokiri or Dookudu flashing on billboards, public walls etc while travelling on a random RTC bus or auto, and how our hearts used to race. Times when we used to fight with our siblings to grab the remote just to see his movie or song being played on a random TV channel.
No matter how hard you try to detach, your core is tied to him — by blood, by memories, by madness. Moving on isn’t even an option.
Now it’s time again. To rise. To rule. Not to prove — but to remind. To reinvent. To reclaim.
Let's fucking go anna @urstrulyMahesh
... Love you moon & beyond !! See you tomorrow..