یه پیام دارم برای پزشکهایی که سعی میکنن جملهی "پیشگیری بهتر از درمان" رو، برای والدین من جا بندازن: "اونا اگه پیشگیری بلد بودن، من الان وجود خارجی نداشتم"
عینک سه بعدی رو زدم به چشمم اما هیچ اتفاقی نیوفتاد. چندبار دیگه امتحان کردم، فایده نداشت. مسئول سینما رو صدا زدم و با کنایه بهش گفتم: فکر کنم نمره چشمم بالاست، آخه این عینک برام کار نمیکنه. یه نگاهِ عجیبی بهم کرد، عینکو ازم گرفت و گفت: نه آقا عینکای ما سالمن؛ شما تک بعدیای.
باید بیشتر و بیشتر مادربزرگمو ببینم! تظاهرم به خوشحال و سرزنده بودن کنارش، باعث نمی��ه واقعا خوشحال بشم اما حداقل حال مادربزرگمو بهتر میکنه و خب باعث میشه فروپاشی روانی حتی برای مدت کوتاهی، جولان نده و توی سایه بمونه.