۱- عدم ممانعت در کار سیستم امنیتی و ساواک و اجازه به ساواک برای دستگیری لیست ۱۵۰۰ نفره لیدرهای شورشها
۲- عدم انتصاب گزینه های ضعیف با سابقه نامشخص در پستهای حیاتی سیستم امنیتی همچون ناصر مقدم
۲- عدم انتصاب نخست وزیران نالایق و ضعیف همچون شریف امامی و ازهاری
۳- گرفتن کنترل تلویزیون ملی و رادیو از قطبی و تودهایها همچون ابتهاج و حلقه فرح
۴- استرداد خمینی به داخل کشور و محاکمه و زندانی کردن او به جرم بدعت گذاری در تشیع با ایده ولایت فقیه و تلاش برای بر هم زدن اساس سلطنت
۵- ایجاد نیروی ضد شورش شهری و تهیه ادوات و لوازم متناسب به جای گسیل کردن ارتش با تانک و ادوات جنگی و فشنگ مشقی! به خیابانها
۶- عدم پرداخت حقوق به اعتصابیون که عملا همین ادامه حقوق و مزایا برای اعتصابیون باعث شد کارگران غیر انقلابی هم به جمع اعتصابیون بپیوندند
۷- عدم اجازه به فرح دیبا برای ایجاد فعالیتهای موازی و مستقل با دربار و دولت
۸- عدم انتصاب فردوست و قره باغی به عنوان فرماندهان اصلی ارتش
۹- خواندن پیام محکم و نشان دادن چهره ای قاطع به مردم و خطاب به انقلابیون که نشاندهنده قدرت و اراده پاسداری از قانون و مملکت در برابر خرابکاری باشد نه خواندن تسلیم نامه صدای انقلاب
۱۰- اتخاذ رویکرد فعالانه و کنشگرا به جای مفعولیت و انتظار و بلاتکلیفی
۱۱- اعلام عمومی بیماری به مردم و شروع آماده سازی اذهان برای کناره گیری و سپردن اختیارات به مجاری قانونی برای برگزیدن جانشینی بالغ و شایسته بنا به مصالح مملکت
۱۲- عدم وحشت از سرکوبهای مقطعی برای جلوگیری از توسعه شورشها و ریختن ترس انقلابیون
۱۳- عدم خروج از مملکت و ترک غیرقانونی تاج و تخت بدون تعیین تکلیف برای آن به هیچ عنوان و تحت هیچ بهانهای.