Bunu asla unutmayacağım.
Türkiye'ye gitmek için arabayla Bulgaristan'dan geçiyorduk. Sekiz yaşlarındaydım, arka koltukta oturuyordum.
Türk olduğumuz için otobanda sadece belirli dinlenme tesislerinde durmamıza izin veriliyordu. Durmadan polis kontrolü. Araba en az dört kez baştan aşağı arandı.
Böyle bir molada, akşamüstü dinlenmek için küçük bir ormanlığın yanına park ettik. Arabanın içinde dinleniyorduk ki birden ağaçların arasından beş altı çocuk çıktı ve koşarak arabamıza geldi. Çoğu benim yaşlarımdaydı, birkaçı biraz daha büyüktü.
Korkmuş görünüyorlardı, gözleri sürekli etrafı kolluyordu. Babam camı indirir indirmez hepsi bir ağızdan Türkçe selam verdi: "Hoş geldiniz, nasılsınız?"
Sonra Türkçe müzik kasetimiz olup olmadığını sordular. Babam "Var tabii" dedi ve neden sorduklarını sordu.
Bulgaristan'da Türkçe konuşmanın, Türkçe müzik dinlemenin, namaz kılmanın, oruç tutmanın, çocuğa Türk ismi koymanın yasak olduğunu anlattılar.
Babam isimlerini sordu.
"Asıl adım Mehmet, ama nüfusta Petar."
"Asıl adım Hakan, ama nüfusta Nikolay."
Böyle sürüp gitti.
Sonra bir Türkçe kaset verip veremeyeceğimizi sordular.
Babam arabada ne kadar kaset varsa hepsini verdi, yirmi tane kadar.
Çocuklar resmen hüngür hüngür ağlamaya başladı, annem de onlarla birlikte ağladı.
Babam bu kadar kaseti ne yapacaklarını sordu.
Çocuklardan biri bir naylon poşet çıkardı. Kasetleri ormana gömeceklerini, sonra gelip çıkaracaklarını söyledi. Bulgarlar ellerinde kasetle yakalamasın diye.
"Neden?" diye sordu babam. Yasak olduğunu söylediler. Türkçe müzikle yakalanırlarsa Bulgarlar onları döver, anne babalarını cezalandırırmış. Ailelerini döverler, babalarını hapse ya da onlara "iyi bir Bulgar olmayı" öğretecekleri kamplara gönderirlermiş.
Bu arada konuşma boyunca hep tetikteydiler, gözleri bir an olsun etraftan ayrılmadı. Kimi arabanın arkasına saklanıyor, kimi ormana doğru koşup ötekilere "Gelin!" diye sesleniyordu.
Sekiz yaşındaki aklım, dışarıda çok korkunç bir şey olmalı diyordu. O çocuklar baştan sona dehşet içindeydi.
Sonra gitmeleri gerektiğini söylediler. Hepsi koşarak ormana doğru uzaklaştı. En sondaki dönüp şöyle dedi:
"Bizi unutmayın. Benim adım Hakan. Serkan'ın oğlu. Biz Türk'üz."
Yolumuza devam ettik.
Derken bir sonraki polis kontrolü geldi. Bulgar polis arabanın içini, bagajı aradı, sonra sırıtarak babama Türkçe: "Çorba parası ver komşu" dedi. Bulgar polislerinin rüşvet isterken kullandığı klasik laftı bu. Vermezsen seni saatlerce bekletirlerdi.
O Bulgar polise duyduğum nefreti hâlâ hatırlıyorum. Türk çocuklarının o kadar korktuğu kötülük buydu işte.
Üzerimde küçük bir anahtarlık vardı, ucunda çocuklar için yapılmış minicik bir İsviçre çakısı; aslında oyuncaktan farksız. Minik bıçağını açtığımı hatırlıyorum.
Sekiz yaşındaki aklımla, annemle babama bir şey yaparsa o şerefsiz Bulgar p*çini doğramaya hazırdım.
Babam ona bir Cola kutusu verdi.
Bunu asla unutmayacağım.
@tacticalsports0 Yav böyle yönetimin anasına mı bacısına mı sövsek napsak bilemedik amınakoyim ya bir saha amınakoyim ya cebinden de vermiceksin ha kulübün kasasından neyse parası ver her yaz yaptır be amınakodumun ibneleri bu kadar olmaz bunlara rağmen şu takım şöyle gidiyor. Allaha havale ettik
@cihangir1283@erkutabi1 Kombinecileri de biliyoruz asıl çekirdekçi tayfa 5 10 yıldır gelen adamlar. Heyecanlanmıyor bile herifler şl maçına paso eleştiri küfür keyif bozucu züppelerle dolu tribün