İnsanı en çok bu yorar aslında. Ne tam bir anı var elinde, ne de yokluğuna alışılacak bir şey.
Hayalini kurduğun bir gülüşü, hiç tutulmamış bir eli, söylenmemiş bir "seni seviyorum"u özlemek...
Sanki kalbin bir boşluğu ezberlemiş, o boşluk da kendine bir his gibi yer etmiş.