هر روز که چشم باز میکنم، پیش از آنکه روز آغاز شود، به عکس غزاله نگاه میکنم و نوشتهی آخرش را دوباره میخوانم؛ انگار کسی در انتهای سالها و از آن سوی سکوت، هنوز چیزی برای گفتن دارد. روی تخت مینشینم. عکس پروفایل آدمهایی را که دوستشان دارم، یکییکی از نظر میگذرانم؛
سریال متهم گریخت میبینم؛
پنجهی مریم، رُسته در شکاف صخرهای!
این همه رنگ از کجا آوردهای تا بشکوفی؟
ساقهای چنین از کجا آوردهای تا بر آن تاب خوری؟
قطره قطره خون از سر صخرهها گرد آوردهام،
از گلبرگهای سرخ دستمالی بافتهام
و اکنون
آفتاب خرمن میکنم.
یانیس ریتسوس
Listen to اسحاق انور - ماهی by اسحاق انور on #SoundCloud
https://t.co/TTn8sZajeD
راننده ماهی اسحاق انورو گذاشت. دلم میخواست دستمو روی شونهش بذارم و بگم: تو نمیدونی این صدا برای من چه معنایی دارد...
راهپلههای آبی، بوی پیپ�� سرخی سالن،
آخ... تمام اون جهان ازدسترفته،
درک نمیکنم بعضیا با چه اطمینانی، بهمحض شکلگرفتن کوچیکترین اختلافنظری، یا بزرگترین اختلافنظری! دهنشونو به روی هر کلامی باز میکنن؛ انگار نه حرمت آدما معنایی داره، نه مرزی برای بیادبی وجود داره و نه قراره فردایی باشه که مجبور شن با تصویری که از خودشون ساختهن روبهرو شن.
شاید برای خیلیا پرخاشگری بخشی از عادت روزمره باشه؛ که هست :)))، اما من هنوز نتونستهم به این سطح از وقاحت عادت کنم. بیادبی نه نشانهی صراحته، نه قدرت و نه جسارت؛ صرفن عریان شدن فقدان تربیت و خویشتنداریه. سن و سالم این وسط هیچ امتیازی ایجاد نمیکنه؛ ابتذاله متاسفانه! ابتذال.
زنگ زده میگه بدم میاد فلانی هر اتفاقی میافته، میبره توی کلوزفرند و توئیترش مینویسه؛ خیلی زشته. گفتم بهنظرم آدما قبل از تعیین تکلیف برای شیوهی ابراز وجود بقیه، بد نیست برای پارانویاشون یه وقت از روانپزشک بگیرن. این دیگه نقد رفتار نیست! توهم توطئه و بیچاک و دهنیه. وا!
من ۸ ساله:
قرارمون ساعت عشق
كنار دلشوره زدن
كنار دلواپسی و
ترس یه وقت نیومدن
عاشقم و عاشق تو
از همه دیوونه تر��
قرارمون یادت نره
دیر نکنی منتظرم
من ۳۲ ساله هنوز:
«بیماری، از ما موجوداتی میسازد که چهرهشان هم عوض میشود. موها با سرعتی مثالزدنی شروع میکنند به سفید شدن. چینها به صورت میافتند. نفس به شماره میافتد، تنگ میشود. پاها رمقشان را از دست میدهند، و جادوی خیال، بر همهی گوشههای زندگی سایه میاندازد. از بس که بزرگ میشود.»
@m_iraji شمالم بارون بو نداره، ولی اون بوی خاصی که بارون روی آسفالت داغ و گرد و خاک مثلن تهران بلند میکنه رو بهش میگیم بوی بارون. بوی خاک بارونخورده. واقعنم خوشبوئه. الانم فضا بوی صبح و اینکه «ممکنه دلم بخواد ببارم» میده :)))
@Roxxxxxxxxi کاملن درکت میکنم 🫂 غم، غمه؛ نمیشه برایش اندازه و مهلت تعیین کرد. تو هرچقدر و هرطور که دلت میخواد باید سوگواری کنی؛ اصلن یه روز به خاطرات مشترکتون بخندی. اینم یه شکل سوگواریه. آدما باید بلد باشن سایهی اندوه همدیگه رو به رسمیت بشناسن. خیلی اینی که گفتی برام آشناست :(((
هر روز که چشم باز میکنم، پیش از آنکه روز آغاز شود، به عکس غزاله ��گاه میکنم و نوشتهی آخرش را دوباره میخوانم؛ انگار کسی در انتهای سالها و از آن سوی سکوت، هنوز چیزی برای گفتن دارد. روی تخت مینشینم. عکس پروفایل آدمهایی را که دوستشان دارم، یکییکی از نظر میگذرانم؛
دیگر حوصله ندارم. چقدر کلید در ��فل بچرخانم و قدم بگذارم به خانهای تاریک. من غلام خانههای روشنم. از خانم دانشور عزیز خداحافظی میکنم. چقدر به همه و به من محبت کرده است. چقدر به او احترام میگذارم. بانوی رمان، بانوی عطوفت و یک هنرمند راست و درست. با شفقت بسیار.