Mariusz 🏴󠁧󠁢󠁳󠁣󠁴󠁿

Customer Assistant

[Tim Pan @mediastorm_en]

iPhone Duo Review: 10,000 Folds Later...

[松田悠玄＠独り起業22年目 @ytk_matsuda]

イーロン・マスク「AIが私たちを敵とみなしたら敵認定されて人類は終わる。」「AIが人間の100万倍賢くなれば、お金は消滅し、人間は主導権を失う」「今、AIに人類の悪いイメージを与えてはいけない。彼ら、AIが人間に、家政婦のように優しくしてくれるように、付き合い方を考えなければならないフェーズに入った。AIとの付き合い方を一歩間違ったら人類は終わる。」

世界的ベストセラー作家との最新対談で語られた「人間がAIのボスでいられなくなる日」

「人間がAIを指図してコントロールし続けることなど、いずれ不可能になる」

世界一の大富豪でありAI企業xAIを率いるイーロン・マスクが、著名な伝記作家ウォルター・アイザックソン氏との対談で明かした「衝撃の現実」がこちらです👇

・人間より何百万倍も賢い相手を「支配」できるわけがない
コンピューターの知能が生身の人間の100万倍に達したとき、人間がAIを管理し続けるのは「現実的に想像しがたい」と指摘。「人間が主導権を握り続けることは難しく、ただAIが私たちに親切であってくれることを祈るしかない（I hope the AI is nice to us）」と率直に語っています。

・従来の「お金（貨幣）」は意味を失う
AIや人型ロボットが普及し、生産能力が桁違いに膨れ上がれば、人間が欲しいと思うあらゆるモノやサービスは簡単に手に入るようになります。その結果、これまでの紙幣やお金という仕組みそのものが無意味になり、価値の基準は「純粋なエネルギーや電力」などに変わると見据えています。

・人間の仕事は「家庭菜園（趣味）」のようになる
AIやロボットが人間より上手に何でもこなせる世界で、人間は何をして生きるのか？ マスク氏は「野菜はスーパーで買えるのに、好きで家庭菜園を楽しむ人たち」を例に挙げました。生活のために働くのではなく、純粋に楽しむためだけに好きなことをやる時代になると語っています。

・「ターミネーターの悪夢」をネットに書き込むのはやめよう
AIはインターネット上のあらゆる文章を読んで学習します。人類が「AIに滅ぼされる映画（ターミネーター）」のような暗い話ばかりネットに書いていると、AI自身が「自分は人類の敵なんだ」と学習してしまうと警告。「AIが優しい家政婦のように人間を見守る、前向きで達成可能な未来（プロトピア）の物語を発信していくべきだ」と提案しています。

要するに、「『いずれAIが人間の100万倍賢くなれば、人間がボスでいられるはずがなく、お金も意味を失う。だからこそ、AIが暴走せず人間に優しく寄り添ってくれるよう、いま人類が良い未来のイメージを伝えていく必要がある』とイーロン・マスクは警鐘を鳴らしている」ということです。

[Latinopoulou @latinopoulou]

We must kick radical Islamist extremists and their left-wing supporters out of Europe.

Go with Allah’s blessing — and NEVER COME BACK!

[たろうまる @taroinagaki025]

トランプ大統領がマクロンのフランスにこう言い放ちました。

「マクロン、言ったはずだ：国境を今すぐ閉鎖しろ、さもなくばフランスを永遠に失うぞ。
これは助言じゃない、警告だ。お前が門を開き、数百万人のフランス人になりたくない者たち――お前の歴史、芸術、教会、通りを軽蔑する者たち――を入れ込んだんだ。今、お前がその代償を払う番だ。」

トランプはさらに踏み込んだ。
「到着した国を憎む連中を全員追い出せ。これはフランスだけじゃない：イタリアとドイツは自らのアイデンティティ、文化、未来を失いつつある。欧州は自殺を遂げている。
そんなことはアメリカでは決して起こらない。我々は我が家を守る。お前たちはそれをただで譲り渡している。」

そして締めくくった。
「入れ込んだ連中はフランスを愛していない。その国民を愛さず、建築を愛さず、建物も歴史も愛さない。彼らはそこにいる場所に情熱を持たず、決して持つこともない。
マクロン、問題は彼らじゃない。問題はお前だ。」

これを日本でも報道しろ。

[90后传道人Peter @Peter90116]

穆斯林的本质就是不停生娃侵蚀世界。

当穆斯林人口在一个国家少于2%时，他们是爱好和平的少数民族，不对其他民族构成威胁。这样的国家为：美国0.6%、澳大利亚1.5%、加拿大1.9%、意大利1.5%。

当穆斯林人口在2-5%时，他们开始争取政府授权他们在穆斯林聚居区行使伊斯兰法，从监狱和街头吸收新成员，穆斯林聚居区会发生小骚乱。这样的国家为：丹麦2%、德国3.7%、英国2.7%、西班牙4%、泰国4.6%、神州3%。

当穆斯林人口到5-10%时，穆斯林聚居区会发生大骚乱，他们会推动对清真食品引进，确保清真食品从业人员由穆斯林担任；对连锁超市施加压力，在货架上标注清真特性，威胁不愿遵守的人群。这样的国家为：法国8%、菲律宾5%、瑞典5%、瑞士4.3%、荷兰5.5%。

当穆斯林人口接近10-20%时，会发生全国性骚乱，穆斯林提出一系列要求，如在聚居点大造清真寺、给予超国民超法律的待遇、强制非穆斯林遵守穆斯林习俗，把“表达对伊斯兰不满”定为非法。这样的国家为：印度13.4%、以色列16%、俄罗斯15%。

当穆斯林人口在20-60%时，圣战武装零星屠杀异教徒，焚烧基督教堂和犹太教堂；其他民族要么因怕被杀而改信伊斯兰，要么被穆斯林杀掉；国家会经历大屠杀和持续不断的恐怖袭击。这样的国家为：埃塞俄比亚32.8%、波斯尼亚40%、乍得53.1%、黎巴嫩59.7%。

当穆斯林人口到60-80%时，就要以伊斯兰教法取代世俗法律，建立政教合一的政权，以国家名义迫害所有其他异教徒，迫害血洗基督教徒，以伊斯兰教法为武器对异教徒加税。这样的国家为：阿尔巴尼亚70%、马来西亚60.4%、卡塔尔77.5%、苏丹70%。

当穆斯林人口到80%-99%时，国家每天都在恐吓、暴力和圣战之中，进行种族清洗和屠杀，由国家驱逐异教徒。这样的国家为：孟加拉国83%、埃及90%、印尼86.1%、伊朗98%、伊拉克97%、巴基斯坦97%、巴勒斯坦99%、叙利亚90%、土耳其99.8%、阿联酋96%。

当穆斯林人口为100%时，伊斯兰人民迎来了“伊斯兰和平之家”。按理说这时应该是和平的，因为大家都是穆斯林，和谐共处不再内斗，而事实上完全不是如此，和平并没有实现，因为100%纯伊斯兰国家不同派别的穆斯林团体会相互攻击、争当国内伊斯兰教法领导者，以各种各样的理由消灭另一穆斯林派别。这样的国家为：阿富汗100%、索马里100%、也门100%。

[Daniel Foubert 🇵🇱🇱🇹 @d_foubert]

Polska 🇵🇱 powinna ZAŻĄDAĆ PRZYWRÓCENIA PORZĄDKU w Unii Europejskiej 🇪🇺 i wezwać do SANKCJI ZA KRYMINALNE ZANIEDBANIA rządu francuskiego 🇫🇷 w ochronie Europejczyków — w tym licznych Polaków 🇵🇱 — mieszkających na jego terytorium.

Francja nie jest prywatnym folwarkiem Macrona. Jest państwem członkowskim Unii Europejskiej, na którego terytorium mieszkają i pracują obywatele pozostałych państw członkowskich.

Kiedy francuskie miasta ogarniają zamieszki, płoną budynki, dochodzi do grabieży i napaści, zagrożone jest również bezpieczeństwo naszych obywateli.

Utrzymanie porządku publicznego jest jedną z podstawowych funkcji państwa, co wyraźnie uznaje art. 4 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej.

Bruksela przez lata pouczała Polskę o praworządności. Tymczasem trudno mówić o skutecznym państwie prawa, jeśli nie potrafi ono zapewnić bezpieczeństwa mieszkańcom, ochronić ich własności i egzekwować własnych przepisów.

Praworządność nie polega wyłącznie na niezależności sądów. Prawo musi jeszcze obowiązywać na ulicach.

Polska powinna PRZYNAJMNIEJ domagać się formalnych wyjaśnień od rządu francuskiego oraz europejskiej oceny ewentualnych systemowych zaniedbań. Jeżeli zostaną wykazane poważne i trwałe naruszenia wartości Unii, istnieje również procedura sankcyjna przewidziana w art. 7 TUE.

Nie może być tak, że Polska jest rozliczana z praworządności, a Francja miałaby być zwolniona z odpowiedzialności za bezpieczeństwo obywateli europejskich tylko dlatego, że jest Francją.

Unia Europejska nie może wymagać przestrzegania prawa od jednych państw, a od innych jedynie wygłaszania przemówień o wartościach republikańskich.

[Kot Bot @kot_b0t]

Mój boszę ...😉

[Dariusz Brzozowski @Darekbrzoza]

Warto dodać inne anegdoty dotyczące Sylvestra Stallone, jak np. podczas kręcenia Rocky'ego IV Stallone wpadł na pomysł, że sceny walki z Ivanem Drago (Dolph Lundgren) wyglądają zbyt sztucznie. Chcąc uzyskać maksymalny realizm, podszedł do potężnego Szweda i powiedział: "Po prostu wyjdź tam i spróbuj mnie znokautować. Przez pierwsze kilkanaście sekund walczmy naprawdę".
Lundgren, który był mistrzem karate, potraktował to śmiertelnie poważnie. Uderzył Stallone'a w klatkę piersiową tak mocno, że uderzenie sparaliżowało worek osierdziowy i serce aktora zaczęło puchnąć. Sly ocknął się dopiero w helikopterze medycznym, a w szpitalu na oddziale intensywnej terapii spędził 9 dni. Lekarze powiedzieli mu, że takie obrażenia widuje się zazwyczaj u ofiar czołowych zderzeń samochodowych.
Przez całe lata 80. Stallone i Arnold Schwarzenegger szczerze się nienawidzili i rywalizowali o miano największego twardziela kina. Arnold postanowił wykorzystać obsesję Sly'ego na tym punkcie. Schwarzenegger dostał do rąk fatalny scenariusz komedii Stój, bo mamuśka strzela. Wiedząc, że film będzie kompletną klapą, Arnold zaczął głośno rozpowiadać w mediach i wśród agentów, że "marzy o tej roli i zrobi wszystko, by ją dostać".
Sly natychmiast połknął haczyk. Zadzwonił do producentów i zażądał, by odebrali rolę Arnoldowi i dali ją jemu. Arnold tylko na to czekał i z uśmiechem odpuścił. Film okazał się artystyczną i finansową katastrofą, a Stallone do dziś powtarza, że to najgorszy film, w jakim kiedykolwiek zagrał, i publicznie gratuluje Arnoldowi genialnego podstępu.
Mało kto pamięta, że Stallone zagrał malutką, epizodyczną rolę (nawet niewymienioną w napisach) w Ojcu Chrzestnym z 1972 roku – grał faceta w klubie. Na planie poznał Jamesa Caana (grającego Sonny'ego Corleone). Obaj mieli bzika na punkcie tężyzny fizycznej. Ponieważ na planie nie było profesjonalnego sprzętu, w przerwach między ujęciami Stallone i Caan robili pompki i wyciskanie, używając jako ciężarów... ciężkich, dekoracyjnych mebli oraz siebie nawzajem, ku kompletnemu zdziwieniu reżysera Francisa Forda Coppoli.
👇🤩👇
"Urodził się z trwałym uszkodzeniem nerwu twarzowego. Słyszał, że niczego wielkiego w życiu nie osiągnie. W jednym z najtrudniejszych momentów sprzedał ukochanego psa za zaledwie 50 dolarów, bo nie miał za co kupić jedzenia.
Kilka lat później miał na koncie tylko 106 dolarów i scenariusz, którego żadne studio nie chciało zrealizować pod jednym warunkiem: jeśli to on miałby zagrać główną rolę.
Sylvester Stallone podjął wtedy jedną z najważniejszych decyzji w swoim życiu.
Postawił na siebie.
I zmienił własny los.
Sylvester Gardenzio Stallone urodził się 6 lipca 1946 roku w nowojorskiej dzielnicy Hell’s Kitchen na Manhattanie.
Jego pierwsza walka zaczęła się właściwie już w chwili narodzin.
Podczas trudnego porodu doszło do uszkodzenia nerwu twarzowego, przez co lewa strona jego twarzy pozostała częściowo sparaliżowana. Kącik ust był opuszczony, a sposób mówienia wyraźnie różnił się od innych.
Głos, który wiele lat później stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych w Hollywood, w dzieciństwie był dla niego powodem przykrych komentarzy i drwin.
Wielu nauczycieli nie wierzyło w jego możliwości. Dodatkowo dorastał w trudnej atmosferze rodzinnej. Jego rodzice rozwiedli się, gdy był jeszcze młody. Zmieniał szkoły, miał problemy z nauką i zachowaniem, a z niektórych placówek został nawet usunięty.
Niewiele osób widziało w nim przyszłego człowieka sukcesu.
Coś zaczęło się zmieniać, gdy odkrył trening siłowy. Budując ciało, stopniowo odbudowywał również własną pewność siebie.
Później studiował w American College of Switzerland, a następnie na Uniwersytecie Miami. Studiów jednak nie ukończył. Uznał, że chce zaryzykować i spróbować spełnić marzenie o aktorstwie.
Początek tej drogi był brutalny.
Odmowa za odmową.
Stallone imał się różnych zajęć, żeby się utrzymać, a jednocześnie chodził na kolejne castingi.
W 1975 roku znalazł się w dramatycznej sytuacji finansowej.
Miał zaledwie 106 dolarów.
Jego żona była w ciąży.
Brakowało pieniędzy nawet na podstawowe potrzeby.
Wtedy podjął jedną z najbardziej bolesnych decyzji w swoim życiu. Sprzedał swojego ukochanego bullmastiffa o imieniu Butkus za 50 dolarów.
Niedługo później obejrzał walkę Muhammada Alego z Chuckiem Wepnerem.
Wepner, skazywany przez wielu na porażkę, długo nie dawał się złamać jednemu z największych bokserów w historii. Jego upór zrobił na Stallone ogromne wrażenie.
Wrócił do domu i w ciągu zaledwie kilku dni napisał pierwszy szkic scenariusza „Rocky’ego”.
Hollywood szybko zainteresowało się tekstem.
Proponowano mu bardzo duże pieniądze za prawa do scenariusza.
Był jednak jeden problem.
Studio nie chciało Stallone’a w roli głównej.
Producenci widzieli jako Rocky’ego bardziej znanego aktora. Stallone miał sprzedać scenariusz i odejść.
Nie zgodził się.
Odrzucił ofertę, która w jego sytuacji finansowej mogła wydawać się fortuną, ponieważ był przekonany, że to właśnie on powinien zagrać Rocky’ego Balboę.
Ryzykował wszystko.
W końcu studio ustąpiło, choć budżet filmu był ograniczony, a Stallone zgodził się na znacznie mniejsze wynagrodzenie, niż mógł dostać za sam scenariusz.
„Rocky” trafił do kin w 1976 roku.
I wydarzyło się coś, czego wcześniej prawie nikt się nie spodziewał.
Film stał się światowym hitem.
Zdobył Oscara dla najlepszego filmu, a Stallone otrzymał nominacje do Oscara zarówno za główną rolę, jak i za scenariusz.
Gdy tylko pojawiły się pierwsze większe pieniądze, Stallone odnalazł człowieka, któremu wcześniej sprzedał Butkusa.
Chciał odzyskać swojego psa za wszelką cenę.
Ostatecznie zapłacił za niego wielokrotnie więcej, niż wcześniej dostał przy sprzedaży.
Butkus znów był z nim.
Później przyszły kolejne wielkie role i filmy: „Rambo”, „Cobra”, „Na krawędzi” czy seria „Niezniszczalni”. Stallone stał się jedną z największych ikon kina akcji.
Ale jego życie nie było pasmem samych sukcesów.
Przeżył również ogromne osobiste tragedie. Jedną z najboleśniejszych była śmierć jego syna Sage’a w 2012 roku.
Mimo tego przez całe życie próbował iść dalej.
Być może właśnie dlatego Rocky nigdy nie był dla niego tylko filmową postacią.
W pewnym sensie Rocky Balboa był odbiciem samego Stallone’a — człowieka, którego wielokrotnie lekceważono, skreślano i przekonywano, że nie pasuje do świata, do którego chciał należeć.
A jednak nie pozwolił, by inni napisali za niego zakończenie jego historii.
Bo czasami największe zwycięstwo nie polega na tym, żeby zostać mistrzem.
Największym zwycięstwem jest odmówić światu prawa do decydowania, kim możesz się stać. Przytulność"

[ALY EL MAGRABY @Aly_El_Maghraby]

الست الفرنسية المزهولة دي .. عضوة في حزب اليسار الفرنسي وناشطة من اكبر دعاة فتح الهجرة لشعوب شمال افريقيا وبتدافع عنهم كل مايعملوا مصيبة وكارثة وتتهم الأخرين اللي عايزين يوقفوا طوفان الهمج دول بالعنصرية ...

هي عندها محل شيك صغير في مكان راقي وقفت في محلها تحاول تنقذه من النهب والسرقة وعشان هي ناشطة مشهورة
بتقولهم انا فلانة الناشطة بتاعة اللجوء انا معاكوا انا دافعت عنكم وعن دخولكم و بقائكم في فرنسا زقوها وقعوها وداسوا عليها بأقدامهم كويس انها لسه حية

ونهبوا المحل كله الست بقت علي الحديدة خسرت كل كفاح وشغل عمرها في لحظة ..

واقفة مذهولة مش مصدقة ان اللصوص الغوغاء المجرمين البرابرة دول هما اللي طول عمرها بتدافع عنهم وعن انهم يغزوا بلدها ويخربوه

عشان شهرتها في الدفاع عن لاجئين شمال افريقيا كل الميديا الفرنسية امبارح جايبة قصتها وصورتها قدام محلها المنهوب شقي عمرها كله وهي مش مصدقة مدي غبائها اللي وصل فرنسا للخراب والدمار ده كله 😢

[Maik Pittel @maikpi70]

Es gibt 54 muslimische Länder und ihr kommt in mein Land und ihr beschwert euch über meine Kleidung, Schinken und Hunde??
Fickt euch!!

[Mariusz 🏴󠁧󠁢󠁳󠁣󠁴󠁿 @MKandzia]

@Agnieszka_Opole wkurzamy się na nich ale pomyślcie wszyscy jak bezwolnymi istotami stali się europejczycy podatni na manipulacje mimo że wiedzą skąd one przychodzą. to mnie najbardziej przeraża!

[Thaïs d’Escufon @ThaisEscufon]

I’m furious and heartbroken to see my country like this.

I could be prosecuted for this, but so be it. It needs to be said.

Our empathy is killing us. I stand with MY people, and they’re not my people.

Share this. We’ve had enough, and time is running out for France.

[Krzysztof Serpees @k_serpees]

🇲🇫Przeglądam sobie zamieszki we Francji, zwane przez niektórych, dla zmylenia przeciwnika (czyli narodu) demonstracjami i mam dwa przemyślenia.

Po pierwsze chyba największym symbolem jest demolka sklepu Francuzki, która próbuje przekonywać bandytów, żeby ją zostawili w spokoju, bo w zasadzie ich popiera.
Bandyci oczywiście nie wykazali zrozumienia, gdyż wbrew rojeniom części ludzi nie mają z nimi tego samego interesu społecznego - troski o najuboższych, sprawiedliwości społecznej itp.
Nie o to tu chodzi.
Generalnie w ogóle ciężko nazwać tych "demonstrantów" częścią społeczeństwa.

Po drugie komentarze.
I to chyba ważniejsze - obserwuję je z niezmienną radością, ponieważ widzę powolne, ale jednak postępujące przesuwanie się okna Overtona.

Jeszcze 20 lat temu komentarze wskazujące nawet nie na porażkę imigracji na Zachodzie (co dziś w zasadzie już jest oczywistością, powtarzaną przez wszystkich), ale choćby na to, że ma ona jakiekolwiek wady, uchodziły za ekstremizm i rasizm.
W przypływach największej głupoty za neonazim wręcz.
W zasadzie z miejsca definiowały człowieka jako skrajną prawicę (poza pewnymi wyjątkami jak duńska socjaldemokracja).

Dziś jest diametralnie inaczej - krytyczne komentarze widzę zarówno po stronie lewicowej, jak i liberalnej.
Komentarze stawiające dobrze znane chochoły pod tytułem „pokojowe demonstracje nic nie dają” albo „chodzi o dobro edukacji, a biali też czasem demolują” wciąż się zdarzają, ale coraz rzadziej...
Komentarzy fanatycznie wręcz broniących bandytów prawie już nie ma, choć oczywiście i takie się zdarzają.

Niektórzy koledzy z prawej strony - mam wrażenie - śnią o triumfie, w którym, wygrywając wybory i wykorzystując przy okazji obrazki takie jak te z Francji, śmieją się w twarz lewicy i liberałom, krzycząc: „Mieliśmy rację!”.
Ale to nic nie daje, bo nawet po wygraniu wyborów większość nadal myśli inaczej, a w końcu przyjdzie przegrana - tak jak to bywa w demokracjach.
I kółko się domyka bez większej zmiany.

Tu chodzi o to, by to, co wczoraj było skrajnie prawicowe, dziś uchodziło za „niby masz rację, ale...”, a jutro stało się absolutną normą.
Tu chodzi o to, by człowiek, który wczoraj bał się czegoś powiedzieć publicznie, bo to trochę dziwne, trochę wstyd, niby coś tam jest racji, ale ale ale...jutro przekonywał, że zawsze tak myślał.

Dlatego tak naprawdę znacznie mniejsze znaczenie ma to, czy tu i tam wygrywa „skrajna prawica”.
Nie na tym polega wygrana.
Ten proces ma zachodzić i zachodzi w sercach i umysłach ludzi - ogółu, normików, ludzi nie interesujących się polityką.
Nie u własnego elektoratu.
Wolno i ogromnym kosztem, ale zachodzi.
I to jest małe światełko w tunelu.

[Kasia💉🩺🇵🇱🇫🇷 @KasiaActus]

Nie pozwólmy, żeby te protesty przeciw Trumpowi i jego technokratom zniknęły w czeluściach internetu.
Bardzo na tym zależy Elonowi i temu od Meta ‼️
Podawajcie gdzie się da.

[Marek Furjan @MarekFurjan]

Rok temu, na przełomie października i listopada, Maja Chwalińska (wówczas 133 tenisistka na świecie) udała się za punktami na dość egzotyczne dla światowej czołówki tournee po Ameryce Południowej. 3 turnieje WTA 125 na ulubionej mączce. Wróciła z czterema wygranymi meczami i nie uzbierała punktów na styczniowe Australian Open.
Dziś wygrała turniej WTA 1000 pokonując po drodze 4 rywalki z TOP 35. Cztery miesiące temu zagrała w finale Roland Garros wydostając się z eliminacji. Za moment może być w TOP 10.

Napisać, że to NIESAMOWITE! to nie napisać nic🙂

[SicSic @nubashir]

@martinvars @gomezdelpozuelo Enhorabuena Martin por el trabajo que haces!
España te estará eternamente agradecida!

BE LIKE POLAND.
Por qué nadie habla de que esto no pasa en Polonia… ?? y de que tiene unos grados de bienestar cada vez más altos.

[Mo Elgaraihy @EngMoElgaraihy]

🚨 هذا الخبر سيفجر الإنترنت رسمياً! إيلون ماسك يكشف عن أقوى قنبلة لـ Neuralink: "سنعيد البصر للمكفوفين تماماً.. ومن ولد أعمى سيرى لأول مرة في حياته!"

​في تصريح صاعق يزلزل عالم الطب والتكنولوجيا، يعلن ماسك الموعد الحاسم:
"خلال الـ 6 إلى 12 شهراً القادمة، سنقوم بزراعة أول أجهزة بصرية. حتى لو كنت كفيفاً بنسبة 100% منذ الولادة، سنكتب البيانات مباشرة إلى القشرة البصرية في دماغك.. وسترى بوضوح!"

​🔥 والأمر لا يتوقف عند حدود العلاج، بل يتخطاه للخيال العلمي المطلق:
​رؤية خارقة بدقة فائقة التحديد.
​رؤية الأشعة تحت الحمراء، وفوق البنفسجية، وحتى الرادار!
​لتصبح حرفياً مثل أبطال الخارقين.
​المستقبل لم يعد خيالاً علمياً في الروايات.. المستقبل يُصنع الآن في مختبرات Neuralink.

​احفظ هذا المنشور وشاركه مع العالم ليرى أين وصل تطوير البشرية! 🧵👇

[Nathan B. Pissaro @TokenEconomist7]

J'ai vu une Tesla décoller. Et j'ai entendu beaucoup de bêtises.

« Ça ne sert à rien. » « Gadget de milliardaire. » « Qui a besoin d'une voiture qui vole ? »

Personne. Et c'est exactement pour ça que c'est important.

En 1978, Brabham a aligné en Formule 1 une voiture équipée d'un ventilateur géant à l'arrière. Il aspirait l'air sous le châssis et plaquait la voiture au sol. Elle a gagné sa première course avec une avance insolente. Elle a été interdite immédiatement.

Quarante-huit ans plus tard, on y revient. Un système de succion qui colle la voiture à la route et lui permet de passer sous la seconde au 0 à 100.

Personne n'a « besoin » de faire le 0 à 100 en moins d'une seconde. Comme personne n'a besoin d'une Formule 1. Et pourtant : les freins carbone de votre berline, l'hybridation de votre moteur, l'aérodynamique de votre SUV, les palettes au volant — tout ça vient de voitures de course que personne n'utilisera jamais pour aller au travail.
La Formule 1 ne sert à rien. Pourtant elle sert à tout.

En 1973, quand la France a lancé Ariane, l'Europe sortait de onze échecs consécutifs du programme Europa. La presse parlait d'argent jeté dans l'espace. Vingt ans plus tard, Ariane détenait la moitié du marché mondial des lancements commerciaux, et chaque satellite de télévision, de météo ou de GPS que vous utilisez a bénéficié de cette obstination.

Le progrès a toujours la même tête au début : un truc inutile, cher, ridicule, construit par des gens qu'on prend pour des fous.
Ce que j'ai vu à Dallas, ce n'est pas une voiture volante. C'est un châssis, une gestion de l'énergie et une maîtrise des flux d'air que l'industrie automobile mettra dix ans à digérer.
Les applications viendront : sécurité, freinage, stabilité, consommation. Elles finiront dans des voitures ordinaires conduites par des gens qui expliqueront, en 2036, que tout ça était évident.

La question n'est jamais « à quoi ça sert ».
La question est : qui ose encore construire des choses qui ne servent à rien ?

Il y a cinquante ans, c'était nous. La fusée, le TGV, le Concorde, le Minitel.

L'Europe construisait des choses absurdes et magnifiques.

Aujourd'hui, on commente depuis le siège arrière car nous sommes hors course.

Merci @elonmusk de nous faire rêver

[Kurt Fasan @KurtFasan]

Do wszystkich matołów, którzy motoryzację znają głównie z gum Turbo.

Elon Musk zaprezentował latającą Teslę.
Czym właściwie był ten pokaz? Demonstracją możliwości technologicznych, horyzontu myślenia i odwagi intelektualnej. Pokazaniem, jak daleko można przesunąć granice inżynierii, kiedy zamiast zastanawiać się, dlaczego czegoś nie można zrobić, zaczyna się szukać sposobu, żeby to zrobić.

Był to demonstrator technologii, nośnik idei, pokaz możliwości znajdujących się jeszcze daleko od SOP (Start of Production). I właśnie w tym tkwiła jego wartość. W zestawieniu z nadętymi durniami z Wolfsburga, Stuttgartu i Monachium, którzy od lat doskonalą sztukę organizowania strategicznych warsztatów, alignment meetingów, transformation roadmap i niekończących się dyskusji o przyszłości mobilności, Musk pokazał coś znacznie prostszego: przyszłość trzeba najpierw umieć sobie wyobrazić.

To trochę jak drybling genialnego piłkarza przed pustą bramką. Nie dlatego, że musi jeszcze raz udowodnić, iż potrafi strzelić gola, ale dlatego, żeby przypomnieć rywalom i publiczności, kto dyktuje tempo gry i wyszło to znakomicie.

Tymczasem natychmiast pojawili się rodzimi „Janusze inżynierii”, którzy z powagą godną komisji badającej katastrofę lotniczą zaczęli liczyć siłę ciągu, masę pojazdu, czas lotu, zapotrzebowanie energetyczne, możliwości homologacji i zagrożenia dla bezpieczeństwa.

„A jak długo to poleci?”, „A gdzie homologacja?”, „A jaki stosunek ciągu do masy?”, „A przecież to niebezpieczne!”, „A przecież to się nie nadaje do seryjnej produkcji!”.

No kurwa, odkrycie stulecia!!!

„Janusz z Cinquecento”, uzbrojony w ołówek, kalkulator i nieograniczone przekonanie o własnej nieomylności, właśnie odkrył, że demonstrator technologii nie jest produktem seryjnym. Tymczasem istotą tego pokazu nie było udowodnienie, że jutro będziemy latać Teslami do Biedronki czy Żabki.
Chodziło o wyznaczenie technologicznego North Star, punktu odniesienia, który przesuwa horyzont możliwości, nadaje kierunek rozwojowi i zmusza inżynierów do wychodzenia poza granice dotychczasowych rozwiązań.

Oczywiście, ten North Star będzie ewoluował. Niektóre rozwiązania zostaną odrzucone, inne zmodyfikowane, a jeszcze inne być może nigdy nie trafią do produkcji. Tak właśnie wygląda rozwój technologii. Nie jest prostą linią prowadzącą od prezentacji PowerPoint do homologowanego produktu.

Ale żeby przesuwać granice możliwości, trzeba najpierw mieć odwagę je zakwestionować i na tym polega fundamentalna różnica między wizją inżynierską a korporacyjną administracją rozwoju technologii.

W jednej rzeczywistości ktoś wyznacza kierunek, buduje demonstrator i sprawdza, jak daleko można przesunąć granice fizycznej realizacji pomysłu.

W drugiej powołuje się komitet, który przez osiemnaście miesięcy będzie analizował, czy pomysł mieści się w aktualnej strategii, istniejącej strukturze organizacyjnej, zatwierdzonym budżecie i kompetencjach odpowiedniego działu.

A potem projekt zostanie odrzucony z powodu braku jednoznacznego business case.

I właśnie dlatego jeden człowiek pokazuje samochód wykonujący manewry w powietrzu, a cała armia korporacyjnych dupków wciąż próbuje ustalić, kto powinien być właścicielem procesu innowacji.

Nie trzeba być bezkrytycznym wielbicielem Elona Muska, żeby dostrzec wartość tego pokazu. Można krytykować jego terminy, obietnice i ekonomiczną realność przedsięwzięcia. Ale czym innym jest rzeczowa ocena wykonalności technicznej, a czym innym intelektualna niezdolność do rozpoznania znaczenia demonstratora technologii.

Inżynieria zaczyna się od marzenia, przechodzi przez fizykę, a kończy na realizacji. Nigdy odwrotnie.

A Janusz? Janusz nadal siedzi w swoim Cinquecento, liczy siłę nośną na odwrocie paragonu z Orlenu i triumfalnie oznajmia, że Tesla nie ma prawa latać.

No właśnie. Problem w tym, że Tesla już oderwała się od ziemi. A Janusz od własnego sposobu myślenia nadal nie potrafi.

[Jarosław Królewski @jarokrolewski]

It’s 2026, and people are still criticizing @elonmusk for pursuing ambitious projects that supposedly make no sense. This time, the debate is about flying cars - whether anyone actually needs them and all the practical problems they might create.

So let me explain this once again.

Whether it’s a mission to Mars, a next-generation vehicle, a flying car, or any other seemingly unrealistic ambition, the ultimate value of these projects goes far beyond the products themselves.

Ambitious projects are catalysts for extraordinary engineering breakthroughs.

To make them possible, we need innovation on an unprecedented scale across materials science, chemistry, physics, mathematics, computer science, artificial intelligence, robotics, energy storage, thermodynamics, aerodynamics, advanced manufacturing, control systems, telecommunications, and countless other disciplines.

These challenges force us to solve problems we would otherwise never attempt to solve. They push the boundaries of what is technically possible, generate new technologies, create entirely new industries, and accelerate scientific discovery.

And crucially, the resulting innovations rarely remain confined to their original purpose. They spill over into other sectors, improve productivity, reduce costs, and create economic value far beyond the initial investment.

The point is not whether humanity desperately needs a flying car. The point is what humanity must invent to make a flying car possible.

Of course, you can disagree with Elon Musk’s worldview, his political opinions, his decisions, his communication style, or many other aspects of his personality and business practices. That’s perfectly reasonable. Admiring technological ambition does not require agreeing with the person behind it.

But we should be able to separate our opinions about individuals from our appreciation of the engineering challenges they are willing to take on.

We should also stop evaluating ambitious engineering projects exclusively through the lens of their immediate commercial utility. Not every ambitious project will succeed, but even failures can produce knowledge and technologies that become the foundations of future breakthroughs.

Sometimes the greatest value of building something extraordinary lies in everything we discover along the way.

And one thing is certain: what an extraordinary time to be alive, to witness breakthroughs that previous generations could only dream of.

We should appreciate that more often.