Mobiina

که راه دورتر از عمر آرزومند است...

[Mobiina @Mobiina___]

پس از هر جنگ جهانی بین من و داداشم
بزرگترین سوالی که برام پیش میاد اینه که
چطوری میتونم سر به نیستش کنم که کسی نفهمه کار منه؟
هنوز به جواب نرسیدم واقعا و این بده

[𝐀𝐦𝐞𝐭𝐡𝐲𝐬𝐭 | آرمان @misstymemory]

در ایام امتحانات خیلی tea بودم؛ teaمارستانی.

[Mobiina @Mobiina___]

میگن‌ وقتی که آدم میمیره ،7دقیقه آخر کل زندگیش از جلوی چشماش عبور میکنه.
من حتی توی کل اون 7 دقیقه ام داشتم درس میخوندم
من خسته شدم
من دیگه نمیکشم😭
نمیخواممممم

[Mobiina @Mobiina___]

توانایی درس خوندن در من مرده
به جاش میتونم بشینم گریه کنم!

[Mobiina @Mobiina___]

آرزو ها پایان ندارد.
آدمی به هر جا می رود، گمان می کند به غایت القصوای مقصود خود رسیده است؛ در صورتی که دنیا بی پایان است.

[Mobiina @Mobiina___]

وقتی از مامانم دورم احساس میکنم یه بخشی از وجودم گم شده
من ترسیده ام و مامانم و میخوام😭😭😭😭

[تک مصرع @TakMesra]

اگر «دوام آوردن» خود ی�� هنر باشد؛
ما این روزها بی‌آنکه بدانیم،
در حال خلق یک شاهکاریم.

[نایتینگل @imrymiy]

آنها یک نوع وسیله دفاعی بیولوژیکی دارند که اسمش امید است

[دنیلو @stdanixam]

کاش این‌ دفعه یه موشک صاف بخوره تو سر من واقعاً
دیگه نمی‌تونم

[Araz @arazz70]

آنچه قسمتِ توست، از تو عبور نمی‌کند؛ بلکه دور تو می‌چرخد، بارها و بارها، تا زمانی که آماده شوی.

[3 @saymewooo]

تظاهر می‌کنم که اهمیت نمی‌دم ولی گه می‌خورم، من بیش از اندازه به همه‌چیز اهمیت می‌دم.

[Araz @arazz70]

+ سخت‌ترین نبرد آدمی؟
- زیستن امیدوارانه شونه به شونه‌ی نا��میدی.

[Mobiina @Mobiina___]

کاش میتونستم انقدر گریه کنم تا تموم شم هلاک شم و بمیرم و برم !

[آقای خط @mrkhatt]

در کل تجربه‌ی زیستی جالبی نبود.

[Marmari @Maryam60658279]

در تاریخ بنویسید:
آنان که زنده ماندند هم مُرده بودند ...🖤

#چهلم

[تک مصرع @TakMesra]

چهل روز بر ما به سانِ چهل سال گذشت.🖤

[تک مصرع @TakMesra]

امید است که انسان را وادار می‌کند یک روز دیگر به زندگی بچسبد، زیرا شاید همان روز روز آزادی باشد.

[تک مصرع @TakMesra]

کلمه‌ها کوتاه‌تر از آن‌اند که قامتِ این اندوه را اندازه بگیرند.

[سِباسْتین @rsh7nd]

دیگه نه پوست لبی موند برای کندن، نه مویی موند برای ریختن نه سلامت روانی برای داشتن.

[سِباسْتین @rsh7nd]

تو می‌گویی صبر کنم، غم تمام می‌شود
اما عزیز من اینجا هیچ‌چیز تمام نمی‌شود، جز آدم‌ها.

«کیمیا رجبی»