Verslag van Erwin Finkers die momenteel verblijft in Oekraïne. Hij heeft dit gedeeld via Facebook. De waarheid over de oorlog daar.
Er moet mij toch iets van het hart. Op dit moment verblijf ik met mijn vrouw, die Oekraïense is, in Oekraïne.
En hoe langer ik hier ben, hoe vaker ik mezelf afvraag: waar hebben we het eigenlijk over als we in Nederland spreken over “heel Oekraïne is een oorlogsgebied”?
Ja, er is oorlog. Ja, er zijn meerdere luchtalarmen per dag.
Maar de realiteit die ik hier zie, wijkt op veel punten af van het beeld dat in Nederland vaak wordt geschetst. De luchtalarmen? De meeste mensen reageren er nauwelijks meer op. Op de wegen zijn militaire controles, waar militairen soms eerder uit verveling rondhangen dan voortdurend paraat lijken te staan.
Wie alleen de Nederlandse media volgt, krijgt al snel de indruk dat heel Oekraïne in puin ligt, overal hevig wordt gevochten en dat er grote tekorten zijn aan voedsel, brandstof en andere basisvoorzieningen.
De werkelijkheid blijkt veel genuanceerder.
Brandstof is hier volop verkrijgbaar, tegen prijzen waar wij in Nederland alleen maar jaloers op kunnen zijn.
Winkels liggen vol, restaurants zitten vol en in de regio waar wij verblijven zie je geen kapotgeschoten huizen.
Sterker nog: buitenlandse investeerders bouwen hier gewoon nieuwe projecten.
Nogmaals: ik ontken de oorlog niet. Er zijn gebieden waar verschrikkelijk wordt gevochten en waar mensen dagelijks hun leven riskeren. Juist die mensen verdienen alle hulp die ze kunnen krijgen. Maar dat is niet de situatie in het grootste deel van het land.
En dan stel ik mezelf een vraag die blijkbaar niet gesteld mag worden.
Hoeveel Oekraïners die als vluchteling naar West-Europa zijn gekomen, kwamen daadwerkelijk uit de zwaar getroffen gebieden?
Hoeveel van de enorme stroom aan humanitaire hulp is terechtgekomen waar die echt nodig was?
En hoeveel is gebaseerd op een beeld dat door media en politiek veel algemener is gemaakt dan de werkelijkheid?
Ondertussen geeft Nederland ongeveer 7 miljard euro per jaar uit aan de opvang van Oekraïense vluchtelingen.
Dat is belastinggeld van iedere Nederlander.
Is het dan zo vreemd om kritisch te vragen of dat geld doelmatig wordt besteed, of de opvang daadwerkelijk is gericht op mensen uit de zwaarst getroffen gebieden en of de berichtgeving daarover een volledig beeld geeft?
Nee, ik ben geen Poetin-aanhanger. Nee, ik ben geen racist. En nee, ik ontken de oorlog niet. Maar mijn vrouw heeft familie in Oekraïne en via hen wisten wij al langer dat de werkelijkheid veel complexer is dan de beelden die dagelijks op televisie verschijnen. Nu zien we dat met onze eigen ogen.
Misschien is het tijd om wat kritischer te kijken naar de informatie die ons wordt voorgeschoteld.
Niet om het leed van de oorlog te bagatelliseren, maar om te voorkomen dat angst, emotie en een eenzijdig verhaal de basis worden voor beleid dat miljarden kost. Kritische vragen stellen zou in een democratie normaal moeten zijn. Niet verdacht.
ER IS GEEN WATERTEKORT‼️
De zoetwaterbel onder de Veluwe is een van de grootste en meest significante ondiepe tot middelgrote zoete grondwaterreserves in Noordwest-Europa, vooral vanwege de kwaliteit (schoon, mineraalrijk water van hoge kwaliteit) en de strategische rol voor drinkwater, natuur en industrie in een dichtbevolkt land. en bevat een enorme hoeveelheid water — rond 7 tot 10 keer het volume van het IJsselmeer, dat zelf al een grote buffer is. Het IJsselmeer heeft een volume van circa 5-6 miljard m³ (afhankelijk van peil), dus de Veluwe-bel gaat om tientallen miljarden kubieke meters (honderden miljarden liters) aan schoon grondwater.
Het probleem zit hem in de infrastructuur, de verdeling en het (mis-)watermanagement.
Iets waar op korte termijn, EN DAT HAD ALLANG KUNNEN GEBEUREN VAN ONS BELASTINGGELD, direct wat aan gedaan kan worden.
• Meer winningsputten boren: Extra putten plaatsen aan de randen van de Veluwe (waar het water ondieper en sneller toegankelijk is via kwel). Dit is relatief goedkoop en snel te realiseren.
• Bestaande putten optimaliseren: Diepere putten of betere pompen installeren. De bel heeft lagen op verschillende dieptes — gerichte winning uit de meest beschikbare lagen verhoogt de capaciteit zonder de hele bel te verstoren.
• Tijdelijke overonttrekking met monitoring: In noodgevallen (extreme droogte) meer pompen, maar met strenge monitoring van grondwaterstanden om verzakking of kweldaling te voorkomen.
En dan de datacenters verplichten tot closed looping en het probleem is opgelost.
Just as simple is that !!
Bron kaart: Netherlands Journal of Geosciences / Deltares-project over flexibele drinkwaterwinning. Het illustreert hoe je de bel slimmer kunt benutten (winter meer winnen, zomer minder om daling te beperken).
Vier jaar lang heb ik gewerkt aan een onderzoek naar wolvenhybridisatie. Daarbij werd ik geholpen door klokkenluiders, werkzaam voor diverse natuurorganisaties, maar die liever op de achtergrond blijven, omdat zij anders hun baan kwijt kunnen raken. Deze onmisbare hulplijnen besloten mij te helpen, omdat ze fel tegen de wolf zijn, veel wolven niet schuw zijn, sommige er niet uitzien als een echte wolf en zij bovendien geen vertrouwen hebben in BIJ12 en hun bevriende wolvenclubjes, omdat ze niet transparant zijn en alles onder de pet houden en liegen dat ze barsten.🤡
We hebben veel DNA verzameld, waaronder keutels, wolvenharen en monsters van door wolven aangevallen of aangevreten wild en landbouwhuisdieren, zowel in Nederland, Duitsland, België en Polen! De DNA-uitslagen die we ontvingen waren in veel gevallen bijzonder en riepen meer vragen op dan ze beantwoordden. Daarnaast heb ik vele Woo-documenten en andere gevoelige informatie verzameld die tal van tegenstrijdigheden blootleggen. Ook heb ik Staten- en Kamervragen laten indienen, waarvan de beantwoording zeer opmerkelijk was.
Hier kunt u de uitslag lezen van een DNA-onderzoek naar de haren die zijn aangetroffen op het hek van Nationaal Park De Hoge Veluwe.
Het forensisch laboratorium ForGen concludeerde dat er DNA is gevonden van een hondachtige, een vrouwtje. Een raszuivere wolf is volgens het rapport vrijwel uitgesloten. Hoewel een wolf-hondhybride op basis van een deel van het DNA niet volledig kon worden uitgesloten, wijst het mitochondriale DNA duidelijker op een huishond. De onderzoekers geven bovendien aan dat de beschikbare DNA-sporen beperkt waren, maar dat dit de eindconclusie nauwelijks beïnvloedt. ( LET OP FOTO’S ZIJN TER ILLUSTRATIE!)
Volgens de overheid en de betrokken wolvenorganisaties is ForGen een laboratorium van discutabele kwaliteit.
In de tussentijd liet de Provincie Gelderland, naar aanleiding van een motie van Statenlid Eric Kemperman in 2023-2024 een zogenaamd aanvullend onafhankelijk onderzoek naar wolvenhybridisatie uitvoeren. Van die onafhankelijkheid was echter weinig sprake. De ambtenaren stapten rechtstreeks naar BIJ12 voor ondersteuning en het INBO ( Instituut Natuur en Bosonderzoek België) mocht het laboratorium uitzoeken. Uiteindelijk viel de keuze op het Sloveense onderzoeksinstituut DivjaLabs.🙈
WENR/WUR selecteerde 11 monsters, waarvan er uiteindelijk slechts 9 bruikbaar waren. Opmerkelijk was dat het DNA van onder andere een dode wolf uit Het Nationale Park De Hoge Veluwe ineens niet bruikbaar was. Dat riep bij mij gelijk vragen op, zeker omdat tegenwoordig zelfs uit zeer oud materiaal, zoals een veenlijk, nog DNA kan worden geanalyseerd. Wat mij betreft was ook dit onderzoek weer een verspilling van belastinggeld. Dat rapport had van mij linea recta de open haard in gedonderd mogen worden.
Ik heb alles op een rij gezet de afgelopen maanden. Wat mij betreft is het nu aan de overheid om mijn bevindingen en alle tegenstrijdigheden eindelijk eens uit te leggen. Daarom ben ik bezig met een uitgebreide set Kamervragen. Deze stap kan en wil ik niet overslaan. Ik ben benieuwd hoe de betrokken ambtenaren, inclusief BIJ12, zich hier straks weer uit gaan lullen. En ja, ik verwacht dat ze dat opnieuw zullen proberen. Alleen deze keer ligt alles zwart op wit. Iedere uitvlucht, iedere draai en iedere halve waarheid zal ik naast de feiten inclusief de documenten leggen. En nee die documenten heb ik nog nooit met u gedeeld. En dan mag Nederland zelf beoordelen wie de waarheid spreekt!
Wordt vervolgd!
Annemieke van Straaten
1/2⬇️ #wolf
Steengoede column van Léon de Winter.
Hugo de Jonge liep als een opgewonden pitbull aan de lijn van onbekende krachten, die de vaccins heilig hadden verklaard.
Bekijk hier de feiten die ik in de Tweede Kamer niet mocht tonen!
Deze week wilde ik in een debat de zeer lange abortustermijn in Nederland (24 weken) ter discussie stellen.
Toen ik ter illustratie een anatomisch model van een foetus van 22 weken wilde laten zien, werden direct de camera's uitgezet.
Om verantwoord besluiten te kunnen nemen over leven en dood, is noodzakelijk om de harde realiteit daarvan onder ogen te komen. Hoe schokkend en ongemakkelijk de feiten soms ook zijn.
Daarom hierbij alsnog het volledige verhaal dat ik had willen inbrengen.
Deel deze video massaal, zodat niemand zijn ogen er nog voor kan sluiten!
#FVD #Abortus
Jona wint een Kafkaësk proces. Hierbij de essentie.
Eigenlijk draait het om één fundamentele vraag: Mag een wetenschapper via een integriteitsprocedure ter verantwoording worden geroepen omdat zij een wetenschappelijk minderheidsstandpunt inneemt?
De Radboud Universiteit beantwoordt die vraag: nee , dat hoort niet zo. Een integriteitsprocedure is niét bedoeld om een zorgvuldig onderbouwd minderheidsstandpunt te bestraffen.
Academische vrijheid beschermt ook impopulaire of controversiële opvattingen, zolang deze eerlijk, transparant en wetenschappelijk verantwoord worden gepresenteerd.
Jona heeft talloze aanvallen op haar persoon te verduren gekregen, zoals brieven aan haar werkgevers om haar in een kwaad dat licht te stellen.
In de parabel wordt Jona(s) door de walvis uitgespuugd nadat hij om vergiffenis gevraagd had, maar in dit geval ligt het even anders. Jona wordt "uitgespuugd" door een systeem die zich in haar moed en oprechtheid als wetenschapper verslikt heeft; haar tegenstanders zal dit zwaar op de maag liggen, maar "de vrijheid van meningsuiting overwint… uiteindelijk" (link naar longread waarin Jona de uitspraak analyseert)
https://t.co/FSvPPblz8j
Voor wie niet zo graag leest en liever kijkt/luistert: de link naar haar voordracht op het congres Back to the Future
https://t.co/tA4I2RkaW2
@waukema@CarolineVonhoff Dank dat jullie dit deden. Dat heeft velen - waaronder ikzelf - op koers gehouden. Broodnodige bakens in de c-blubber. En ja, dat is toch echt ook magisch :D. Als je wél weet wat er in de frikandel zit...
@mauricedehond Veel dank voor alle inzet. Ook van vandaag. Opiniemaker vind ik ook prima passen. Vanaf het eerste moment dat u met een andere visie kwam, heb ik die gevolgd. Onderbouwde wat mijn hoofd en onderbuik ook vertelden.
☎️ Dit is het datacenter van Amazon in Aragón, het zal het grootste van Europa worden en zal meer elektriciteit verbruiken dan de gehele regio, ongeveer 10.848 GWh per jaar, en evenveel water als 20.000 huishoudens samen.
Deze centra zijn een oven, ze fungeren als een hitte-eiland dat de temperatuur met 3,6 ºC verhoogt, met extreme pieken tot wel 16 ºC, en ze beïnvloeden gebieden op bijna 10 kilometer in de omtrek.
Waarom boeren van onweer houden? Omdat #stikstof -i.c. natuurlijke mest dus- dan uit de atmosfeer (78% stikstof) neerslaat.
Onweer werkt als een natuurlijke mestfabriek. Door de extreme hitte en energie van bliksem (elektrische ontladingen) reageren stikstofgas en zuurstof in de lucht tot stikstofoxiden. Deze lossen in de regen op tot nitraten. Vervolgens spoelen ze via de neerslag de bodem in, waar ze dienen als essentiële voedingsstof voor planten.
Het onweer 2 weken geleden leverde 10% van de totale jaarlijkse stikstofdispositie in Nederland.
Ik hoorde dit gisteren van een deskundige, een echte. Denkend aan het #stikstofdebat afgelopen week, is dat dus nog feitenvrijer verlopen als ik al dacht.
#stikstoffuik
Open brief aan de Parlementaire Corona-commissie
Geachte voorzitter en leden van de Parlementaire Corona-commissie,
De opdracht van een parlementaire enquête is helder: het reconstrueren van de feiten en het bieden van een zo volledig mogelijk beeld van een van de meest ingrijpende periodes uit de recente Nederlandse geschiedenis.
Juist daarom roept de huidige opzet van de openbare verhoren bij ons een fundamentele vraag op:
Kan een commissie werkelijk een volledig en geloofwaardig beeld schetsen van de coronaperiode wanneer een aantal van de meest prominente critici van het gevoerde beleid niet wordt gehoord?
Een parlementaire evaluatie verliest aan geloofwaardigheid wanneer zij zich beperkt tot een selectie van stemmen en cruciale betrokkenen buiten beschouwing laat. Juist degenen die jarenlang tegenover de overheid stonden in rechtszaken, demonstraties en het publieke debat, zouden de gelegenheid moeten krijgen om hun ervaringen, afwegingen en feiten onder ede toe te lichten.
Tijdens de openbare verhoren wordt uitvoerig gesproken over de coronademonstraties, de maatschappelijke weerstand, de rechtszaken en de coronakritische beweging. Daarbij is ook meerdere malen verwezen naar Willem Engel en zijn rol gedurende de coronaperiode.
Opmerkelijk genoeg wordt er wel over hem gesproken, maar wordt hem niet de gelegenheid geboden daar zelf op te reageren.
Dat is des te opmerkelijker omdat wij gedurende de coronaperiode een centrale rol hebben gespeeld binnen het maatschappelijke en juridische debat.
Wij voerden tientallen juridische procedures tegen de Staat en andere overheidsinstanties. De procedure over de avondklok behoort tot de bekendste rechtszaken uit de coronaperiode en leidde tot een historische uitspraak, waarna met spoed nieuwe wetgeving werd ingevoerd. Daarnaast organiseerden wij landelijke demonstraties, voerden wij procedures tegen diverse maatregelen en stonden wij jarenlang in direct contact met gemeenten, burgemeesters, politie, het Openbaar Ministerie en andere overheidsinstanties.
Ook de wijze waarop met onze stichting en de daarbij betrokken personen is omgegaan, behoort wat ons betreft tot de onderwerpen die deze commissie niet kan negeren.
Binnen onze stichting zijn meerdere mensen onderwerp geweest van strafrechtelijke procedures. Overheidsdiensten hebben zich gedurende lange tijd intensief met onze organisatie beziggehouden. De vraag hoe deze besluitvorming tot stand is gekomen, welke afwegingen daarbij zijn gemaakt en hoe proportionaliteit, grondrechten en rechtsbescherming zijn gewaarborgd, verdient eveneens een kritische beoordeling.
Daarnaast lopen verschillende procedures jaren later nog altijd door. De maatschappelijke, persoonlijke en financiële gevolgen daarvan zijn groot. Ook dat is onderdeel van de geschiedenis die deze commissie zegt te willen reconstrueren.
Wanneer de commissie wil begrijpen hoe de verhouding tussen overheid en burgers tijdens de coronaperiode is veranderd, dan kan zij niet voorbijgaan aan de ervaringen van degenen die jarenlang onderwerp zijn geweest van intensieve handhaving, juridische procedures en maatschappelijke uitsluiting.
Juist daarom stellen wij ons hierbij publiekelijk beschikbaar om in een openbare hoorzitting iedere vraag van de commissie te beantwoorden.
Niet alleen over de demonstraties.
Niet alleen over de rechtszaken.
Maar ook over de vervolgingen, de handhaving, de samenwerking tussen verschillende overheidsdiensten, de gevolgen voor burgers en de wijze waarop gedurende deze periode met fundamentele rechten is omgegaan.
Met vriendelijke groet,
Jeroen Pols
Willem Engel
Kort verslag van het openbaar verhoor van Romy Quint @RomyQuint (3 juli 2026, Parlementaire Enquêtecommissie Corona).
Romy Quint, medeoprichter van Vrouwen voor Vrijheid, werd gehoord als kritische burger en gedragsdeskundige.
Ze fileerde helder en kalm het coronabeleid, de maatschappelijke dynamiek en het verlies aan kritisch denken.
Kernpunten uit haar getuigenis:
• Snelle mobilisatie van kritiek: In korte tijd ontstond een netwerk van bezorgde burgers dat vraagtekens zette bij de maatregelen.
Ze benadrukte menselijk falen, groepsdruk en de neiging om “goed te willen doen”, waarbij het ging om het uitstralen van deugdzaamheid (virtue signaling) in plaats van op basis van feiten, nuance of kritisch nadenkend handelen.
• Beleidscultuur: Ze beschreef hoe het beleid een tunnelvisie creëerde met eenzijdige narratieven, weinig ruimte voor nuance of tegenspraak. Media en politiek marginaliseerden kritische stemmen, wat leidde tot polarisatie en censuur (bijv. in talkshows en publieke discussie).
• Verlies van kritisch denken: De overgrote meerderheid van de bevolking werd volgens haar “misleid” door angst, groepsconformiteit en autoriteitsvertrouwen.
Mensen verloren het vermogen om onafhankelijk te redeneren; emotie en morele signaling wonnen van feiten en proportionaliteit.
• Breder perspectief: Romy Quint pleitte voor meer open debat, transparantie en erkenning van de impact op vrijheid, relaties en samenleving. Ze sprak vanuit persoonlijke ervaringen en gedragsinzichten, zonder agressie maar met scherpte.
Het verhoor is een sterk, genuanceerd contrast met eerdere ambtelijke getuigenissen — rustig maar onthullend over hoe beleid en media een groot deel van de bevolking meekregen in een eenzijdig verhaal.
Conclusie in haar stijl: “Een wake-up call over massa-gedrag, autoriteitsblindheid en het belang van individuele kritische reflectie.”
Het volledige verhoor is hier te zien en te beluisteren 👇🏼👇🏼
Dat mijn hele tl volstaat met klachten over het voorzitterschap van @wiepau zegt waarschijnlijk iets over de bubbel waarin ik zit, maar het is ook een signaal. De manier waarop dit D66-Kamerlid deze functie uitoefent is niet zoals we zouden mogen verwachten. En dit is niet het eerste debat waar deze negatieve geluiden over Paulusma als voorzitter te horen zijn. Maar wat mij verbaast en inmiddels ook boos maakt, is dat de complete Tweede Kamer dit lijkt te slikken, op één Kamerlid na, die er twee opmerkingen over heeft gemaakt. Wat is dit voor slappe hap, jongens? Waarom zitten wij ons drukker te maken om de voorzitter van de Tweede Kamer dan de Tweede Kamer zelf? Ik trek dit heel slecht. #TweedeKamer #Stikstofdebat
Jaap van Dissel tijdens het verhoor vandaag bij de corona-enquête-commissie ;
“De overgrote meerderheid van de bevolking was bereid om deze offers te brengen voor ‘het virus’.”
Een virus dat voor de meeste gezonde mensen onder de 70 een milde tot onopgemerkte aandoening was, werd gebruikt als excuus om scholen te ontwrichten, kleine bedrijven kapot te maken, eenzaamheid en depressies te normaliseren, en een hele generatie kinderen en jongeren sociale en cognitieve schade toe te brengen — schade die nog decennia meetbaar zal zijn.
De “offers” waren niet nobel, ze waren grotendeels zinloos theater: mondkapjes met twijfelachtige werking, lockdowns met bewezen beperkte impact op totale sterfte in retrospectief, en een angstcampagne die kritische stemmen marginaliseerde als gevaarlijke gekken.
Het echte offer was de maatschappij zelf: vertrouwen in instituties, mentale gezondheid, economische veerkracht en het gezonde verstand van een bevolking die massaal meeging in een collectieve hypnose.
Achteraf blijkt vooral dat de bereidheid om offers te brengen vooral een bereidheid was om kritisch denken uit te schakelen zodra autoriteiten met een virus zwaaiden.
Diezelfde overgrote meerderheid bleek vooral bereid om een grootschalig sociaal en economisch experiment te ondergaan, inclusief de massale uitrol van mRNA-vaccins die in recordtempo waren ontwikkeld en niet langdurig getest op veiligheid of effectiviteit bij gezonde mensen.
Deze “redding” werd verkocht als de manier om transmissie te stoppen en de samenleving te bevrijden — een belofte die later stilletjes werd ingetrokken toen bleek dat de vaccins infectie en overdracht nauwelijks voorkwamen.
Juist de (meervoudig) gevaccineerde en geboosterde personen bleken in de praktijk vaak de belangrijkste verspreiders te zijn. Ze voelden zich “veilig” en “verantwoordelijk”, lieten de voorzorgsmaatregelen varen, en droegen het virus verder rond via breakthrough-infecties.
De vaccins boden (ogenschijnlijk) vooral (tijdelijke) bescherming tegen ernstige ziekte en ziekenhuisopname bij ouderen en kwetsbaren, maar creëerden een vals gevoel van immuniteit dat de epidemie juist verlengde.
Ondertussen werden bijwerkingen zoals myocarditis en pericarditis — met name bij jonge mannen na de tweede dosis — systematisch geminimaliseerd of weggewuifd als “zeer zeldzaam”, terwijl de echte omvang van schade (inclusief mogelijke onderregistratie via systemen als Lareb) nog steeds onderwerp van debat is.
De ongevaccineerden werden intussen gestigmatiseerd als asociaal en gevaarlijk, met dwangmaatregelen, uitsluiting en morele veroordeling, terwijl de echte motor van de verspreiding vaak in de “gevaccineerde meerderheid” zat.
Een perfecte illustratie van hoe “wetenschap” en “solidariteit” werden ingezet om een beleid te rechtvaardigen dat de maatschappij verder ontwrichtte: hartproblemen bij jongeren, verstoorde immuunrespons bij herhaalde boosting, economische schade, en een diepe kloof in vertrouwen die nog jaren na zal echoën.
De offers waren niet alleen onnodig — ze waren grotendeels zelfvernietigend, gedreven door een combinatie van paniek, groepsdenken en institutionele zelfoverschatting.
En dat is misschien wel het meest verontrustende “offer” van allemaal.
Geen notulen.
Iedereen geheugenverlies.
De ideale cocktail om geen verantwoording te hoeven afleggen voor de grootste schending van mensenrechten op de eigen bevolking uit de moderne geschiedenis.
Het zijn gangsters.
Rutte, Grapperhaus en Aalbersberg.
De jonge was het domme werktuig.
Luister naar de altijd briljante Katherine Birbalsingh, oprichter van de zeer succesvolle Michaela School in Londen. Haar concept biedt dé oplossing voor het verwoeste multiculturele grootstedelijk onderwijs, maar links wil er niets van weten. Logisch: links is gericht op het genereren van nieuwe generaties staatsinfuusstemmers en elitegraaiers onder het mom van kansengelijkheid. Al jaren is Birbalsingh, die laat zien wat échte kansengelijkheid is, mijn absolute onderwijsgoeroe.
Birbalsingh begint haar speech met de moord op de 18-jarige Henry Novak. Nadat hij was neergestoken, boeiden politieagenten hem terwijl hij herhaaldelijk riep dat hij hulp nodig had. Zijn moordenaar-van-kleur beschuldigde hem valselijk van racisme, waarna de agenten zich meteen volle bak op Henry stortten, in plaats van op zijn moordenaar. Pas veel later ontdekten zij dat Henry toch écht een levensbedreigende steekwond had. Maar toen was het al te laat.
Birbalsinghs boodschap is dat de eindeloze stroom ‘incidenten’ die we vandaag zien natuurlijk helemaal geen willekeurige incidenten zijn, maar symptomen van een fatale beschavingscrisis. De politieagenten die Henry Novak lieten sterven zijn niet eens per se kwaadaardig, gewetenloos of onbekwaam: ze zijn het product van een generatie die is opgevoed met een door ideologie gesloopt moreel kompas.
Birbalsingh wijst op het gruwelijke moment waarop Henry Novak, geboeid op de grond en zwaargewond, de politie smeekte om hulp. Tóch was voor de agenten niet het beschermen van Henry de hoogste prioriteit, maar de angst om als racist te worden gezien. Wanneer die angst sterker is dan het instinct om een stervende jongeman te helpen, is er geen sprake meer van een individuele fout, maar van een ernstige beschavingsbreuk.
De huidige breuk begint bij het verdwijnen van gezonde karaktervorming. Kinderen worden experts in ‘juiste meningen’, maar leren niets over plichtsbesef, zelfbeheersing, moed, dankbaarheid en morele verantwoordelijkheid. Daardoor ontstaan er generaties die nauwelijks nog in staat zijn tot het nemen van enige persoonlijke verantwoordelijkheid.
Via scholen, media, musea en de socials leren kinderen de samenleving te zien als een strijd tussen onderdrukkers en onderdrukten. Onze geschiedenis wordt gereduceerd tot één groot huilverhaal over kolonialisme, racisme, seksisme en machtsverhoudingen. De complexiteit van de menselijke geschiedenis verdwijnt in een intersectionele grabbelton waarin groepsidentiteit individueel handelen ondergeschikt maakt.
Hierdoor leren jongeren steeds minder om mensen te beoordelen op hun karakter, keuzes en daden. In plaats daarvan leren zij uitsluitend te kijken tot welke groep iemand behoort. Niet de vraag “wat is juist?” staat centraal, maar “wie is de vermeende onderdrukker en wie is het vermeende slachtoffer?” Wanneer dat denken diep verankerd raakt, wordt moreel handelen ondergeschikt aan de angst om aan de ideologisch ongewenste kant van het schema terecht te komen.
De verantwoordelijkheid ligt bij de volwassen generaties. Ouders, docenten, bestuurders en culturele instituties hebben te vanzelfsprekend aangenomen dat de waarden waarop de westerse beschaving rust zichzelf wel zouden doorgeven. Maar beschaving is geen vanzelfsprekendheid. Elke generatie moet opnieuw leren waarom plicht, discipline, dienstbaarheid, liefde voor het land en oprecht respect voor het verleden ertoe doen.
De conclusie: het herstel van de samenleving begint niet in de politiek, maar thuis en op school. Kinderen moeten opnieuw leren dat ieder mens, ongeacht afkomst, huidskleur of religie, verantwoordelijk is voor zijn of haar eigen handelen. Morele volwassenheid moet weer centraal staan. Wie kinderen opvoedt met plichtsbesef, hard werken, dankbaarheid, vergevingsgezindheid en dienstbaarheid, herstelt niet alleen het onderwijs, maar uiteindelijk ook de beschaving. Good times have created weak men en we hebben geen tijd meer te verliezen.