یکی از دلایل علاقه من به این ژانر افسردگیه، جدی میگم
این ژانر منو یاد خاطرات خوبم تو دوره بچگی انداخته، یعنی در واقع بچگی خوبی نداشتم و اصلا دوستش ندارم ولی این خاطرات رو واقعا دوست دارم
نوستالژی هاشون برای حداقل ۲۰ سال پیشه، شرایط روحی الانمون با ۲۰ سال پیش رو مقایسه کنید فقط
این رو من یه بار سر ارائهم توی کلاس ادبیات تطبیقی گفتم. به "عروس آتش" و "سام و نرگس" اشاره کرده بودم و میگفتم حتی اگه فرض محال، رسانه سعی در مذمت و نکوهش این مسائل داشت، انقدر واژهی "غیرت" و "ناموس" برا یه سری پررنگ بود که پیام رو وارونه دریافت کردن و تشویق شدن! لمپنها
سالها تلاش کردن مرد ایرانی رو ببرن توی این قالب. موجودی لات، چرک و سراپا کثیف و پر از جای زخم چاقو و قمه، بددهن و بیتربیت که توانایی حل مشکل با صحبت کردن رو نداره و از طریق قمهکشی و دعوای گروهی به دنبال احقاق حقه. بعد الان یه عده تعجب میکنن از این حجم وحشیگری و زن ستیزی.
@Subtw33tking یکی گفته نقطهویرگول عمدتاً نشونهی AI ئه. قیافهی منی که ویراستاری کار کردم و مغزم خاموش نمیشه و نمیتونه علائم نگارشی درست رو سر جاش نذاره. موردعلاقهترینم هم همین نقطهویرگوله.😭
@Garshasbjunior نه اتفاقاً همیشه و همه جا یاد منصور بودم. =)
تازه منصور آهنگ "خانگی" یا "همسفری نیست" یا "دریچه" خودش سور میزنه به منصور آلبومهای "فقط به خاطر تو" و "دیوونه". =)
عکس بچگیهای کامران بکگرئوند گوشی کودکیم بود: سامسونگ استار ۳ که جاوا بود. ㅠ ㅠ
چون اینجوری در نگاه اول متوجه نمیشدن کیه و مجبور نبودم جواب بدم به همکلاسیهای زاخارم که وای این دو تا خواهر🤡 رو استن میکنم.