@Baharicksha فیلم زندگی پی از همین شهر شروع میشه و با اشاره به اینکه مستعمره فرانسه بوده و هنوز نشانههای فرهنگ فرانسه توش هست. واقعاً از چنین نشانههایی اثری هست؟
@n_goodarzi@Pooyan_Fakhraei این راهکاری که من نوشتم تا فوقش آذر ۵۷ جواب میداد بعدش شاه اگر هم میخواست نمیتونست سرکوب کنه. نخواستنش از مهربانیاش نبود از ناتوانیاش بود.
نخستین بار که به فرانسه را دیدم با خود گفتم اگر اروپا ��ر سراشیبی در سراشیبی سقوط باشد، اولین کشوری که سقوط کند، فرانسه است. هر چه بیشتر به فرانسه رفتم در این داوری مصممتر شدم. دلیلش اینجا بخوبی نوشته شده:
At first, Jean-Pierre did not understand.
He watched the evening news, paid his taxes, voted responsibly and believed what respectable people told him.
1. France needed immigration because the economy needed workers.
2. Diversity was an opportunity.
3. Public services were under pressure because they lacked funding.
4. Disorder at school was caused by inequality.
5. Crime statistics required context.
6. Anyone who connected these things too quickly was probably an extremist.
Then his children started coming home from school saying they could barely hear the teacher.
Half the lesson was spent restoring order.
Teachers changed constantly.
Some simply disappeared for weeks.
Jean-Pierre complained once, politely.
The administration explained that the situation was “challenging” and that the school was developing an “inclusive pedagogical response.”
Jean-Pierre went home reassured.
There were professionals dealing with it.
His neighbourhood changed too.
Shops closed.
Others appeared.
Groups of men occupied the same corners every evening.
His wife stopped taking one street after dark.
Jean-Pierre noticed all of this, but he had also learned that noticing patterns was dangerous.
So every event remained an isolated event.
One closed shop meant nothing.
One assault meant nothing.
Ten incidents meant ten unrelated incidents.
Only a racist would connect dots.
Then his daughter was sexually assaulted by a man who had recently arrived in France.
Jean-Pierre was devastated.
But almost immediately he began policing his own thoughts.
The attacker was an individual. Of course.
One must never generalise.
The television explained that exploiting such crimes politically was irresponsible.
A minister warned against “stigmatisation.”
Jean-Pierre found himself nodding through tears.
What had happened to his daughter was monstrous, but the truly frightening possibility, apparently, was that somebody somewhere might vote for the wrong party because of it.
Nothing changed.
His son’s school became worse.
His daughter stopped going out alone.
His wife wanted to move.
The police were exhausted.
The teachers were exhausted.
The hospitals were exhausted.
Jean-Pierre was exhausted.
Yet every explanation he had been given required him to believe that each deterioration was temporary, accidental, exaggerated or caused by something entirely unrelated to the deterioration immediately beside it.
And whenever somebody proposed that perhaps the country had made serious mistakes — about migration, authority, education, policing, integration, punishment or borders — Jean-Pierre knew the correct answer.
“Careful. That sounds like the far right.”
So he remained reasonable.
He remained moderate.
He remained informed.
He remained completely incapable of drawing a conclusion from his own life.
So at first, Jean-Pierre did not understand.
And he still does not understand.
تلاش خونین حوثیها برای تصرف سومین شهر بزرگ یمن...
دستکم ۸۰ نفر در نبرد نیروهای مورد حمایت ایران و عربستان کشته شدند.
گفتوگو با مهرداد فرهمند، تحلیلگر مسائل خاورمیانه
دیروز هنگامی که اردوغان در سخنرانیاش در سازمان ملل درباره فلسطین حرف زد، هیئت فلسطینی برایش کف زدند. امروز وقتی پزشکیان خیلی شورانگیزتر از اردوغان درباره فلسطین حرف زد، هیئت فلسطینی در سکوت و با اخم به او نگاه میکرد. بشکند دستی که نمک ندارد.
اردوغان در سخنرانیاش در مجمع عمومی سازمان ملل حتی درباره بازیافت زباله هم حرف زد ولی یک کلمه به ایران اشاره نکرد. فقط یه جا گفت تنگه هرمز باید باز بش�� و رد شد.
علیالطاهر: ضربهای به زرادخانه حزبالله و بنبست مذاکره با اسرائیل
https://t.co/TV0Yma5cdN
مهرداد فرهمند، تحلیلگر مسائل خاورمیانه، در گفتوگو با زمانه انفجار شبکهٔ زیرزمینی تپهٔ علیالطاهر را ضربه به یکی از انبارهای عمدهٔ موشک، پهپاد و سلاح راهبردی حزبالله خواند و گفت این ارتفاع بیرون از خط زرد انتخاب شده بود، اما موقعیتش که بر نبطیه و شبکهٔ شمال لیتانی اشراف دارد آن را راهبردی میکرد. به ارزیابی او، با این انهدام کارت واگذاری تپه به ارتش لبنان از میز مذاکرات رم کنار رفت؛ دست اسرائیل با تضعیف روند خروج از خاک لبنان بازتر است و در همان حال اجرای توافق از دو روستا فراتر نرفته. فرهمند افزود حزبالله در الگوی محاصره این نقطه را از دست داد، در روایت رسمی سکوت کرد، و تضعیف وفادارترین نیروی محور مقاومت محاسبهٔ تهاجمی تهران را نیز دشوارتر کرده است.
راهبندان سراسری: زمینگیر کردن ماشین سرکوب
ایجاد راهبندان با خاموش کردن خودروها، گامی موثر برای زمینگیر و در نهایت فلج کردن ماشین سرکوب رژیم است.
جمهوری اسلامی سالهاست منابع و ثروت کشور را، به جای آبادانی و رفاه مردم ایران، صرف سرکوب داخلی و ماجراجوییهای خارجی کرده است. سرکردگان این رژیم و وابستگانشان نیز در فساد و غارت داراییهای ملی با یکدیگر رقابت میکنند. حاصل این سیاستها چیزی جز فقر، بحران و فشار روزافزون بر زندگی مردم ایران نبوده است.
این رژیم جنایتکار در عین حال تصور میکند که با سرکوب و کشتار دهها هزار میهنپرست توانسته اراده ملت را درهم بشکند. اما واقعیت چیز دیگری است: آتش خشم و اعتراض مردم خاموش نشده و اراده آنان برای تغییر این وضعیت همچنان پابرجاست.
راهبندان سراسری در صورت شکلگیری گسترده و منظم، میتواند ماشین سرکوب رژیم را با اختلال جدی روبهرو کند. این ویدئو را پخش کنید و درباره ایده راهبندان سراسری با دوستان و نزدیکان مورد اعتماد خود سخن بگویید و برای اجرای آن در زمان مناسب آماده باشید.
پیروزی نزدیک است. ما با هم این رژیم فاسد و تبهکار را به زانو در میآوریم و ایران را پس میگیریم.
تشدید درگیری حوثیها با دولت یمن بر سر کنترل خط ساحلی تنگه بابالمندب...
بیش از ۱۴۰ نفر از دیشب تا حالا کشته شدند.
گفتوگو با مهرداد فرهمند، تحلیلگر مسائل خاورمیانه