عزیزان. آنچه شما بیرون از ایران «تحمل» میکنید ذرهای نزدیک به واقعیت زیسته داخل ایران نیست. حتی ذرهای. دست از مقایسه بردارید.
خیلی از ما انتخاب کردهایم داخل ایران باشیم. منتی هم بر سر کسی نداریم. اما حق داریم در برابر برداشتهای معوج از واقعیت و اینکه درد آدمهای داخل ایران تقلیل داده بشه صدامون در بیاد.
اکثر دوستان مهاجر اشتباه میفهمند نسبت خودشون با ساکنین ایران رو. و این نکتهی محوریه. زیر موشک نشستن فضیلت نیست اما کسی که مهاجرت رو «انتخاب» میکنه باید این همیشه ته ذهنش باشه که عملا دست رو رفته تو. بازی رو ول کرده و ترجیح داده برای سلامت و آسایش خودش جای دیگری به زندگی ادامه بده که خیلی هم دلایل شرافتمندانه و منطقیای است. و من خیلی هم تشویق میکنم، ولی در نهایت باید در نظر داشته باشه که تا چه اندازه از ایران منقطعه و در چه جهان موازیای داره زندگی میکنه و تا چه حد مقایسه وضعیت خودش با درد مردم ایران فانتزی و غیر واقعی و پرته.
دولت دقیقا هیچ کمکی به شرکتها و کسبوکارهای بخش خصوصی ایران به دلیل جنگ نکرد نکرد! بیمه و مالیات روزهایی که تهران زیر سنگینترین بمباران بود را هم کامل گرفت و هیچ خبری از بخشودگی و معافیات و تخفیف نبود!
این دقیقا توصیف هر صاحب بیزنسی در ایران هست که ما هیچکس را نداریم جز خودمان و خودمان باید بهم برسیم.
*مردان بدون رفیق؛ چرا دوستیهای مردانه در حال انقراض است؟*
🔹یک زمانی نسبت به رفیقبازی مردان همه نگران بودند! یک ویژگی خاص که اکثر مردها داشتند و رفاقتهایشان را به خانواده ترجیح میدادند. ریشهی خیلی زندگیها با این رفتار پوسیده شد اما حالا برعکس آن را شاهدیم!
🔹این روزها مردهای اطرافمان ساکتتر شدهاند. دیگر خبری از آن قرارهای فوتبال آخر هفته یا دورهمیهای قهوهخانهای نیست. مردان ایرانی، آرامآرام دارن�� در غار تنهاییشان فرو میروند؛ پدیدهای که جامعهشناسان به آن «رکود رفاقت» میگویند.
🔹تحقیقات نشان میدهد تعداد مردانی که «حتی یک دوست صمیمی ندارند» در سالهای اخیر ۵ برابر شده است و در ایران نیز ۳۴ درصد مردان احساس تنهایی عمیق میکنند.
🔹این ��نها ماندن تحمیل روزگار است. وقتی اجارهخانه و قسط و شهریه مدرسه، تمام ذهنِ یک مرد را پر میکند، دیگر جایی برای رفیقبازی نمیماند. قراری که باید برای تخلیهی فشارِ روانی باشد، خودش تبدیل میشود به فشار مالی.
🔹مردی که رفیق ندارد، همسرش را هم خسته میکند چون انتظار دارد او هم شریک زندگی باشد، هم رفیق گرمابه و گلستان. ما داریم مردانی را میبینیم که در ظاهر قویاند، اما در باطن، از فرط بیکسی ترک خوردهاند. تنهایی برای سلامتی مردان به اندازه کشیدن ۱۵ نخ سیگار در روز خطرناک است. «رفیق»، هزینه نیست؛ سرمایه است برای زنده ماندن.
اینکه
پول چاپ کنی، تورم درست کنی، ماشین ۲۰۰ تومنی رو بکنی ۲میلیارد، بعد سهمیهی بنزینش رو قطع کنی و سالی یکبار مالیات بر خودروهای لوکس! ازش بگیری و الخ اسمش هرچی هست مملکتداری نیست.
ازین مثالها زیاده ولی خب، ما برای مسئولین در مسیری که درپیش گرفتن، مثل همیشه آرزوی توفیق داریم :)
در حال حاضر ما نه غنی سازی اورانیوم داریم
نه تأسیسات هسته ای داریم
نه تحریم ها رو برداشتن
نه جرأت میکنیم غنی سازی کنیم
نه اصلا طرف مقابل ��اضره باهامون مذاکره کنه
نه غزه رو تونستیم آزاد کنیم
نه تونستیم بمب اتم بسازیم
نه تونستیم اقتصاد رو دلار زدایی کنیم
نه آمریکا تمام شد با بریکس