The more I read about this affair, the more disgusted I am by @simonschuster, @Cambridge_Uni, and every other institutions that exploited Jason Arday as a mascot for signalling their own virtue. All along, Simon & Schuster was sitting on internal evidence that Arday was a pathological fabulist, without any need for fact-checking. All they had to do was compare the original book proposal with the final manuscript and notice that the confabulations were entirely different and contradictory:
- In the proposal, he spends months in a coma after being hit by a car. Doctors recommend unplugging his life support, yet he remains conscious throughout, trapped in "locked-in syndrome," before miraculously awakening. The published book mentions NONE of this, nor the full year he supposedly spent "relearning everything—how to walk, to talk." Instead, the memoir tells an uneventful year of finishing secondary school and taking exams. Are you f*cking kidding me, @simonschuster?
- The "testicular cancer" in the proposal somehow transmogrifies into "two brain tumors" in the finished manuscript. Another medical miracle.
- The chronology of his dramatic suicide attempt—standing on a bridge before being saved by an Eagles song—changes completely. In one version it happens during the pandemic; in another, before it.
- The elderly "shaman woman" who predicts his meteoric rise during his (non-existent) trip to Brazil with WaterAid suddenly turns into an aid worker in her 30s. A woman with truly magical powers.
Despite knowing all this, @simonschuster cynically forged ahead with publication, because they thought they could make big bucks out of this "near-mythic" (dixit his agent) story, and flaunt their own virtue.
Pull this book off the shelves, @simonschuster, and stop humiliating this very troubled man.
The Atlantic's investigation is devastating:
https://t.co/OvXcOO5bTZ
This is seriously impressive and shows why Nayib Bukele is one of the most competent leaders in the world.
He has the right balance of intellect and common sense.
Elon Musk reveals what happens when a rocket launch needs approval from Fish and Wildlife
Elon: "Nonetheless, we were forced to kidnap a seal, strap it to a board, put headphones on the seal and play sonic boom sounds to it to see if it would be distressed."
Elon: "This is an actual thing that happened. This is actually real. I have pictures."
Before the seal, there was a shark.
Elon: "One of the things that was a bit of a challenge at one point is that they were worried about our rocket hitting a shark."
He asked for the data to calculate the odds. They refused, in case shark hunters got hold of it.
Elon: "Then they said, well, there's another part of Fish and Wildlife that can do this analysis. I'm like, well, why don't you give them the data? They don't, we don't trust them. Like, excuse me, but they're literally in your department."
Then a second agency raised whales.
Elon: "If our rocket does hit a whale, which is extremely unlikely beyond all belief, that whale has some seriously bad luck. It's the least lucky whale ever."
The seal test was for launches out of Vandenberg, where the seal population has been rising for years.
Elon: "So if anything, rocket booms are an aphrodisiac based on the evidence."
Elon: "The amazing part is how calm the seal was. Because if I was a seal, I'd be like, this is the end. They're definitely gonna eat me."
Elon: "Its seal buddies are never gonna believe him that he got strapped to a board and they put headphones on his ears."
They did it twice.
Elon: "I don't think the public is quite aware of the madness that goes on."
Je n'ai jamais vu une situation aussi noire sur les marchés de l'énergie.
Chaque jour, la situation se dégrade un peu plus et cela m'inquiète profondément.
Peu de gens s'en rendent compte, mais ce que l'on vit appauvrit profondément l'Europe.
https://t.co/0yGsWtFSho
@GeertNoels Meer en meer overheidsbeslag maar de dienstverlening en kwaliteit gaan zienderogen achteruit. Ik merk het op veel vlakken en het is des te opvallend als men eens in het (verre) buitenland is.
Europe's official grid authority has released its report on the nationwide blackout that hit Spain last April.
And while the report treads carefully politically, its data make the cause clear: wind and solar triggered the collapse.
Within the first 80 seconds, Spain lost 2.5 GW of generation, around 10% of its national supply, with every megawatt of that early loss coming from renewables. Gas and hydro remained stable (until the cascade was already underway).
The report's own charts show the sequence. As voltage at the Carmona substation plunged, trips snowballed - entirely from wind and solar. The report calls it "an unprecedented speed of blackout."
This was a textbook inverter-chain failure: renewables dropping so fast that the grid's stabilizers never had time to react.
By midday, Spain's grid had virtually no inertia, nothing spinning fast enough to hold frequency steady. But to admit that outright would mean questioning Europe's green transition itself, something the report appears unable to do. So the event is officially described as "a rare local disturbance," rather than what it actually was - a systemic failure of weather-dependent power.
Een ochtendcolumn
De economische minderheid
Nederland int jaarlijks ongeveer €450 miljard aan belastingen en sociale premies. Dat geld komt uit loonbelasting, btw, vennootschapsbelasting en tientallen andere heffingen. Al die belastingen hebben uiteindelijk dezelfde oorsprong. Er moet eerst een bedrijf zijn dat investeert, produceert, verkoopt en mensen in dienst neemt voordat er winst, lonen, consumptie en dus belasting ontstaat. De groep die dat economische proces op gang brengt, vertegenwoordigt ongeveer een op de negen stemmen.
Een politieke meerderheid die deze groep vertegenwoordigt, bestaat niet. Koopkracht, onderwijs, migratie, wonen, zorg en veiligheid brengen mensen naar de stembus. Het ondernemingsklimaat is min of meer een randzaak. Dat verschil is voldoende om de politieke dynamiek te begrijpen.
Daarom vindt vrijwel iedere afzonderlijke maatregel om lasten voor het bedrijfsleven te verzwaren eenvoudig een politieke meerderheid. Hogere belastingen, extra regels, nieuwe vergunningen of aanvullende verplichtingen raken telkens dezelfde relatief kleine groep. Geen van die maatregelen verandert op zichzelf ook veel maar de optelsom doet dat wel.
Waarschuwingen over een slechter ondernemersklimaat komen meestal van de mensen die zelf investeren, ondernemen of bedrijven vertegenwoordigen. Daardoor krijgen ze gemakkelijk het stempel eigenbelang. De mogelijkheid dat hier tegelijk een algemeen economisch belang wordt verdedigd, verdwijnt uit beeld.
Daar komt bij dat de gevolgen van maatregelen niet direct voelbaar zijn. Een investering die achterwege blijft haalt het nieuws niet. Een fabriek die nooit wordt gebouwd evenmin. Een ondernemer die besluit de volgende uitbreiding in het buitenland te realiseren blijft onzichtbaar. De rekening verschijnt pas jaren later, wanneer investeringen achterblijven, de economische groei afzwakt en de belastinginkomsten steeds moeilijker gelijke tred houden met de uitgaven.
Een democratie kan zichzelf op veel punten corrigeren. Verkiezingen brengen nieuwe meerderheden en nieuw beleid maar op dit punt werkt dat mechanisme eigenlijk niet. De groep die de rekening betaalt is simpelweg te klein om verkiezingen te beslissen, terwijl de gevolgen ook nog eens pas zichtbaar worden als de politici die de besluiten namen allang zijn vervangen.
Staan roepen voor meer betaalbare woningen maar tegelijkertijd de eisen aan diezelfde woningen steeds hoger stellen.
Onrealistisch en onproductief.
Exact het probleem van huidig wonen- en bouwbeleid.
Vincent Van Peteghem heeft de doos van Pandora geopend
Terwijl de regering-De Wever de onderhandelingen over het zomerakkoord is gestart en nog eens meer dan 7 miljard euro zoekt om de federale begroting op orde te krijgen, heeft begrotingsminister Vincent Van Peteghem via een online platform werden 10.000 federale uitgaven en subsidies openbaar gemaakt. Samen vertegenwoordigen ze 200 miljard uitgaven van de regering.
Dat is zonder twijfel een positieve stapvoor de transparantie van de politiek.
Tegelijk heeft deze publicatie onmiddellijk een debat geopend dat de Belgische politiek wellicht nog lang zal bezighouden.
De eerste analyses tonen immers hoe omvangrijk en ingewikkeld het subsidie- en dotatielandschap is geworden. Niet alleen klassieke subsidies, maar ook dotaties aan overheidsbedrijven worden voor het eerst op een toegankelijke manier zichtbaar.
De gepubliceerde cijfers spreken voor zich. NMBS en Infrabel ontvingen samen meer dan 4 miljard euro aan subsidies en dotaties.
Ethias, nog volledig in overheidshanden, kreeg ongeveer 1,2 miljard euro aan dotaties.
Bpost, waarvan de overheid nog steeds meerderheidsaandeelhouder is, ontving volgens de gepubliceerde gegevens 154,8 miljoen euro aan subsidies.
Belfius kreeg ongeveer 6,6 miljoen euro, terwijl ook Proximus in de lijst voorkomt met overheidstoelagen.
Deze cijfers tonen vooral aan hoe groot de financiële rol van de overheid in onze economie is.
Maar de databank roept ook heel wat vragen op.
Uit de eerste analyses blijkt dat aanzienlijke bedragen naar internationale projecten vloeien. Volgens verschillende interpretaties van de gepubliceerde gegevens gaat het om meer dan 2,7 miljard euro aan projecten in Afrika.
Ook WOKE-organisaties ontvangen miljoenen euro’s per jaar van de Federale en Gewestelijke overheden.
Critici stellen zich natuurlijk de vraag of al deze uitgaven vandaag nog verantwoord zijn en of belastinggeld voldoende doelgericht wordt ingezet.
Ook de historische verwevenheid tussen politieke partijen, de klassieke zuilen en de organisaties die overheidssubsidies ontvangen, komt duidelijk in de openbaarheid.
Tegenstanders spreken over een systeem waarbij ons belastinggeld te gemakkelijk blijft doorstromen naar vertrouwde organisaties, netwerken en zuilen.
Vincent Van Peteghem heeft de deur al op een kier gezet voor een objectieve evaluatie van elke subsidie en dat is zeer positief.
Ook blijkt dat sommige betalingen o.a. 10 miljoen aan een Gents advocatenkantoor verkeerd werden geboekt of aan een verkeerde categorie werden toegewezen.
De timing van deze openbaarmaking is bijzonder opvallend. Terwijl de regering burgers, ondernemingen en administraties vraagt om bijkomende inspanningen te leveren om de begroting te saneren, krijgt de belastingbetaler tegelijk voor het eerst een inkijk in duizenden uitgaven die jarenlang buiten het publieke debat bleven.
Misschien heeft Vincent Van Peteghem met deze publicatie inderdaad de doos van Pandora geopend, omdat deze databank pijnlijk blootlegt hoe versnipperd, complex en onoverzichtelijk het Belgische subsidie- en uitgavenlandschap is geworden.
Duizenden afzonderlijke subsidies, toelagen en dotaties zijn ontstaan zonder dat nog iemand het volledige overzicht lijkt te begrijpen.
De uitdaging voor de regering-De Wever beperkt zich dan ook niet tot het vinden van 7 miljard euro om de begroting op orde te brengen. De echte uitdaging bestaat erin de overheid overzichtelijk, transparant en beheersbaar te maken.
Elke uitgave zou periodiek moeten worden geëvalueerd op haar maatschappelijke meerwaarde en haar efficiënt gebruik van belastingmiddelen.
België heeft meer dan ooit nood aan ervaren crisismanagers en dit op alle bestuursniveaus. Mensen die moeilijke keuzes kunnen maken, structuren durven vereenvoudigen en vertrekken vanuit efficiëntie, transparantie en verantwoordelijkheid in plaats van partijpolitieke belangen.
Lees verder;
https://t.co/fX4672PpBU