Het recht op bezit is geen luxe, maar een fundament van een vrije en democratische samenleving. Wie geen zekerheid heeft over wat hij bezit, heeft uiteindelijk ook geen zekerheid over zijn autonomie. In Nederland wordt dat fundament niet openlijk afgeschaft, maar wel stap voor stap uitgehold via een steeds zwaardere en complexere belastingdruk. Niet door formele onteigening, maar door structurele verschuiving van bezit van burger naar staat.
Dat is geen klassiek communisme, maar wel een systeem waarin eigendom steeds minder een recht is en steeds meer een tijdelijke toestemming. Burgers dragen toenemende risico’s, terwijl hun invloed op besteding, beleid en verantwoordelijkheid afneemt. Daarmee verschuift de machtsbalans fundamenteel: niet van arm naar rijk, maar van burger naar bestuur.
Een democratie kan alleen gezond functioneren zolang bezit, inspanning en beloning in een herkenbare relatie tot elkaar blijven staan. Wanneer belastingen hun legitimiteit verliezen doordat ze niet meer worden ervaren als bijdrage aan gemeenschappelijk belang maar als structurele uitholling van individuele zeggenschap, ontstaat geen solidariteit maar vervreemding.
Het probleem is dus niet dat er belasting bestaat. Het probleem is dat eigendom zijn beschermende functie voor vrijheid verliest. En op het moment dat bezit geen zekerheid meer biedt tegen politieke willekeur, verliest democratie haar materiële basis.
There is a massive energetic shift happening right now. The tolerance for lies, corruption, and manipulation has hit zero. The Age of Deception is ending.
Ik blijf het me afvragen, elke dag opnieuw. Zeker op dagen waarin ik rondloop in de Tweede Kamer, zoals vandaag. Ik ben oprecht verbijsterd, en oprecht nieuwsgierig om het te begrijpen. Dit is een lange post, een hartekreet.
Want de vraag die me bezighoudt - inderdaad, die láát me maar niet los - is deze: wat gáát er toch om in de hoofden van al die journalisten, academici, onderzoekers, museum-curatoren, ambtenaren, kartelpolitici, burgemeesters, docenten, schrijvers, enz., om systematisch en categorisch, als kudde, hermetisch ieder geluid dat het overheidsnarratief weerspreekt, of in twijfel trekt, op wélk onderwerp dan ook, te weren uit hun bewustzijn, te verdringen, te blocken?
Of het nu gaat over stikstof, Oekraïne, Covid, vaccins, klimaat…noem het allemaal maar op.
De honderden, de duizenden (inter)nationale namen, deskundigen, critici, enz. die tegendraadse ideeën en feiten naar voren brengen: ze worden allemaal, stuk voor stuk, één voor één, geweerd. Over de hele linie.
Hun boeken worden niet gerecenseerd in de “kwaliteitskranten.” Ze mogen niet aanschuiven bij de grote NPO-programma’s. Geen radio of tv programma dat ze zal vermelden. Geen universiteit die een gastcollege organiseert. Geen debatcentrum dat zo-iemand laat meepraten.
Denk je anders over de oorlog in Oekraïne? Block! Ook al heb je 30 jaar ervaring in het leger, spreek je vloeiend Russisch én Oekraïens, ken je het gebied op je duimpje en kwamen al je eerdere voorspellingen uit?
Boeit niet. Bekhouden!
Zie je stikstof niet als probleem? Block! Vragen bij de vaccins? Block! Wereldberoemd expert infectieziekten met andere mening over corona? Block!
Enzovoorts, enzovoorts.
We maken het wekelijks mee in de Kamer. Rondetafelgesprekken (waar “experts” de Kamer informeren) mogen van het kartel alléén met mensen die het beleid toch al onderschrijven. Kritische geluiden zijn niet welkom. Dat wíl men überhaupt niet hóren. Een voorbeeld: een “expertmiddag” over Oekraïne. Met alléén maar (dikwijls door de Amerikaanse wapenlobby betaalde) pro-NAVO types. Alleen maar. Geen enkele uitzondering.
En niemand - helemaal niémand - geen verdwaalde columnist, geen late night radioshow, geen debatcentrum, geen eigenzinnige wetenschapper, geen ambtenaar met gewetenswroeging, geen dwarse museumdirecteur…helemaal NIEMAND die dan zegt: wat raar, we willen het ándere verhaal óók weleens horen.
Want het gaat om mensenlevens. Het gaat om onze economie, om wereldvrede, om de volgende generatie.
Nope. Nothing.
Ook als het dominante verhaal volstrekt niet bleek te kloppen, is men ook ACHTERAF totáál niet geïnteresseerd in de ware toedracht of waarom het dan fout ging. Zoals met Corona. Of met de “weapons of mass destruction”. Niets.
Helemaal niets.
Alleen maar obsessieve aandacht voor relletjes, schoolplein-geneuzel rondom de formatie, pietje is boos op jantje, “russisch geld” (waarvan iedereen weet dat het gelul is), de zogenaamde “ernstige bedreiging” van Jesse Klaver, enzovoorts. Allemaal bla bla bla. Allemaal onzin.
Volstrekt niet serieus, volstrekt belachelijk, in feite.
De totale breindood van het publiek debat én het publiek besluitvormingsproces.
Het blíjft me verbazen. Ik snap het wérkelijk niet. Het is niet per se IQ, het is niet dat al die mensen per se heel “dom” zouden zijn. Ze hebben in de meeste gevallen keurige IQ’s - dus ze zijn slim én dom tegelijk. Hoe kan dat toch.
Ik blíj́f erover nadenken. Ik snap het écht niet.
@jillciminillo@realDonaldTrump The biggest threat to America isn't Hamas, Venezuelan gangs, or violent migrants
It's upper middle class primarily white women who would import all of the above to destroy the country in order to satisfy their suicidal empathy
🚨 BREAKING: This Venezuelan man is going viral for explaining to everyone why Maduro NEEDED to be toppled
The Democrats are clueless.
“Venezuela has already been invaded.” 🔥🇺🇸
He knows his country.
The people are ecstatic.
The next 72 hours are critical for the world.
If the United States succeeds in imposing control over Venezuela, and by extension over the world’s largest proven oil reserves, it will mark a major shift in global power.
Such a move would not be about restoring democracy or protecting human rights, but about reasserting strategic dominance over energy, trade routes, and regional alignments.
In that case, Iran would likely move to the forefront of Washington’s strategic priorities.
Securing control over Venezuelan oil would reduce U.S. vulnerability to energy disruptions in the Gulf and provide a buffer against supply shocks in the event of a confrontation with Iran.
With a reliable alternative source of heavy crude under its influence, Washington would be better positioned to absorb or offset the destruction or shutdown of energy infrastructure in the Persian Gulf during a war.
This would lower the economic cost of escalation and make military pressure against Iran more politically and economically manageable.
At the same time, such control would strengthen the United States’ ability to shape global oil flows and pricing, reinforcing the central role of the dollar in energy markets and helping preserve the petrodollar system that underpins U.S. financial power.
Venezuela would thus become more than a regional issue.
It would become a strategic precedent, a demonstration that economic pressure, political engineering, and, if necessary, force can be used to restructure sovereign states and realign the global balance of power.
However, if the United States becomes entangled in Venezuela and faces sustained resistance, the outcome shifts dramatically.
A prolonged crisis would drain political capital, stretch military and economic resources, and weaken Washington’s capacity to project power elsewhere, including in the Middle East.
That would also complicate Israeli strategic planning, which is closely tied to U.S. regional leverage.
What happens in Venezuela will not stay in Latin America.
It will shape the future of energy control, the limits of American power, and the direction of geopolitical confrontation far beyond Caracas.
Bijna veertig jaar na het technologische ongeluk in de kerncentrale van Tsjernobyl:
"Straling bleek vriendelijker dan mensen" (en wat er momenteel in de zone gebeurt, gaat de wetenschap te boven): Een wetenschapper die al vijftien jaar in de verboden zone woont, zei ooit iets waar de hele zaal stil van werd: "Tsjernobyl is het beste natuurreservaat van Europa geworden." Negenendertig jaar na de ramp is de populatie grote zoogdieren zevenvoudig gegroeid. Wolven hebben verlaten scholen bezet, beren zijn na een eeuw teruggekeerd en lynxen zwerven over de daken waar ooit mensen leefden. De radioactieve woestenij is getransformeerd tot een plek waar de natuur eindelijk vrij kan ademen zonder ons. En de cijfers bewijzen: mensen zijn gevaarlijker dan straling.
Het meest verbazingwekkende zijn de mutaties die de dieren sterker maken. Wolven uit de zone blijken een zes keer hogere kankerresistentie te hebben dan normaal. Hun cellen herstellen DNA-schade sneller dan laboratoriummonsters. Kikkers uit de groene gebieden zijn zwart geworden – melanine fungeert als een natuurlijk schild. Honden hebben meer dan 200 unieke genetische varianten ontwikkeld die nergens anders ter wereld voorkomen. Wetenschappers discussiëren over hoe dit fenomeen genoemd moet worden: degeneratie of evolutie in versneld tempo.
Zelfs de vogels zijn veranderd. Hun bloed bevat tien keer meer antioxidanten dan dat van hun soortgenoten uit "schone" gebieden. Ze leven langer, verliezen geen energie tijdens de trek en planten zich sneller voort. Een ornitholoog zei: "Dit is geen wonder; dit is biologie die heeft geleerd de dood niet te vrezen." Het is alsof de straling een andere modus in hen heeft geactiveerd – niet om gevaar te vermijden, maar om het te gebruiken als training om te overleven.
Planten hebben het gebied getransformeerd in een tropisch woud. Takken breken door daken en paddenstoelen groeien zo groot als autobanden, vlak naast de reactor. Deze schimmels voeden zich met straling – ze absorberen gammastraling en zetten die om in energie voor groei. Biologen noemen dit "radiotrofie". Dit is geen fantasie – het is het eerste gedocumenteerde geval van een levend organisme dat leert energie te verbruiken die al het andere doodt.
Het resultaat is verbluffend: de natuur herstelt zich niet alleen, ze verandert ook de spelregels. Tsjernobyl is het laboratorium van de toekomst geworden.”
— Paul de Haeck