Herkesin kafasında kurduğu kişiyi tek tek yıkıp kendimi anlatacak halim yok beni yanlış anlamak isteyen, dogrusunuda duymak istemez zaten. Kim neye inanmak istiyorsa ona inansın..
Herkesi kendin gibi sanmayacaksın. Bazıları sana sarılırken de sevmez, bazıları yüzüne gülerken bile kıskanır, bazıları aileyiz der ama hiç bir zaman aileden saymaz. İşte o zaman anlarsın insanın huzurunu bozan yabancılar degil en yakını sandıkları kişiler olabiliyormuş..
Biliyor musun, o kadar güzel gülüyorsun ki.. Yeryüzünün bütün ihtişamı toplansa yanına dahi yaklaşamıyor. Ne Isparta'daki gül festivalivalleri. Nede kapadokya'daki gün batımları...
İnsan dogru kişi ile karşılaşınca ; kurulu düzene varmış gibi hissediyor. Cocukluguna dönmüş gibi. Hep aradıgını bulmuş gibi sanki bunca zaman beraber miş gibi ama hasretinide çekmiş gibi eksik olanı tamamlamış gibi. Varacagı yola gelmiş gibi. Hayatına baştan başlamış gibi...