عشقی که از کسی میگیری که بلده تنها باشه، صادقانهترین عشقیه که وجود داره. آدمی که با تنهایی خودش راحته، از روی انتخاب دوستت داره، نه از نیاز به اینکه یکی کنارش باشه.
واقعیت بسیار تلخ:
پدر و مادرهای خودشیفته ممکنه ببینن که داری بهتنهایی با سختیهات دستوپنجه نرم میکنی و کمکت نکنن، اما برای کمک به یه غریبه، از هیچ تلاشی دریغ نکنن.
گاهی اونقدر منتظر طرد شدنی که نشونههای دوست داشته شدن رو نمیبینی.
اگر بارها نقد شدی یا پس زده شدی، ممکنه باور کردنِ محبت برات سخت شده باشه.
اما احساسِ دوستداشتنی نبودن، دلیلِ دوست داشته نشدن نیست.
یادم رفته بود چقدر میتونم لطیف باشم،
تا اینکه کسی جوری ��گاهم کرد
که انگار من هم سزاوار مراقبتم؛
نه کسی که همیشه باید
تنهایی از خودش محافظت کنه.
— Sophia Bray
پنج جور هوشمندی که شاید کمتر به چشم بیاد:
۱. زود متوجه میشی چه چیزهایی مدام دارن تکرار میشن.
۲. حتی وقتی اوضاع قطعی نیست، باز ته دلت امیدوار میمونی؛ یهکم هم خوشبینانهتر از چیزی که منطقی به نظر میرسه!
۳. بیسروصدا آدمها و موقعیتها رو خوب میسنجی.
۴. بلدی وقتی لازمه، با فکر و حساب فاصله بگیری.
۵. به جوابهای سطحی قانع نمیشی و دوست داری بیشتر بفهمی.
گاهی زنی میرود،
نه برای بودن کنار مردی دیگر،
بلکه برای دوباره بودن کنار خودش؛
برای آرامشی که در رابطه از دست داده،
و برای حفظ آنچه از خودش باقی مانده.