«چپ هرگز نفهمید» یک کپی ناشایسته از شعار معترضان ماه مِی ۱۹۶۸ فرانسه است. دانشجویان و کارگران فرانسوی میگفتند: «بورژوازی، تو هرگز نفهمیدی!»
این شعار، اشارهایست به نادانی و جهالت تاریخی صاحبان ثروت و حاکمیت سیاسی که منافعشان با منافع تودهها در تضاد است.
برای یک لیبرال طبیعی است که از دموکراسی بهطور عام سخن بگوید؛ اما یک مارکسیست هرگز فراموش نمیکند که بپرسد: برای کدام طبقه؟
در جامعهٔ سرمایهداری، ما با دموکراسیای روبهرو هستیم که محدود، حقیر و دروغین است؛ فقط برای ثروتمندان، فقط برای اقلیت.
ولادیمیر لنین
#از_دموکراسی_بگو
سلطنت پهلوی در ایران ۴۷ سال قبل توسط انقلاب عظیم مردم ایران دفن شد.تفاله ای بنام رضا پهلوی که به ریسمان ترامپ ونتانیاهو آویزان شده است توان حتا اداره یک بقالی را ندارد چه رسد به کشور ۹۰ میلیونی ایران !!
ترجمه:
رسانههای جریان اصلی دیروز بهطور بیوقفه دربارهٔ ونزوئلا خبر کار میکردند. بارها نام دِلسی رودریگز، معاون رئیسجمهور، را آوردند، چون ترامپ گفته است که حالا او مسئول امور است.
اما هیچوقت اشاره نکردند که سال ۲۰۲۶ پنجاهمین سالگرد شکنجه و قتل پدر او، خورخه رودریگز، فعال سوسیالیست، به دست نیروهای امنیتیِ مورد حمایت سیا و وابسته به رژیم همسو با آمریکاِ «پِرِز» در ونزوئلاست.
طبیعی است؛ چون گفتن این چیزها روایت سادهانگارانهٔ «کمونیستهای شرور در برابر دموکراتهای خوب» را که با زور به خورد همه میدهند، خراب میکند.
همچنین نگفتند که دولتهای منتخب هوگو چاوز فقر مطلق را بیش از ۷۰ درصد کاهش دادند، فقر را ۵۰ درصد کم کردند، نرخ بیکاری را نصف کردند، تعداد کسانی که مستمری دولتی میگرفتند را چهار برابر کردند و به باسوادی ۱۰۰ درصدی رسیدند.
چاوز ونزوئلا را از نابرابرترین جامعهٔ آمریکای لاتین از نظر توزیع ثروت، به برابرترین آن تبدیل کرد.
هیچوقت هم نگفتند که ماریا کورینا ماچادو از یکی از ثروتمندترین خانوادههای ونزوئلاست؛ خانوادهای که پیش از ملیسازی بر صنایع برق و فولاد سلطه داشت، و حامیان او همان خانوادههایی هستند که پشت رژیمهای خونینِ تحت کنترل سیا قرار داشتند.
تحریمهای اقتصادی اعمالشده از سوی غرب ــ و نکتهٔ دیگری که به آن اشاره نکردند این است که بریتانیا بیش از ۲ میلیارد پوند از داراییهای دولت ونزوئلا را مصادره کرده ــ باعث شده دولت مادورو عملاً نتواند کاری بیش از حفظ دستاوردهای دوران چاوز انجام دهد.
اما این ادعا که ونزوئلا نقطهٔ اصلی تولید یا ترانزیت مواد مخدر به سوی آمریکاست، کاملاً مهمل است. نیکلاس مادورو ایرادها و ضعفهای خودش را دارد، اما سلطان قاچاق مواد مخدر نیست. این ادعا محضِ مزخرف است.
اینکه غرب حاضر شده نتایج رأیگیری مشکوکِ اپوزیسیون در انتخابات ریاستجمهوری ۲۰۲۴ را بپذیرد، به هیچوجه اشغال نظامی و آدمربایی را مشروع نمیکند.
دیروز تقریباً همهٔ دولتهای غربی بیانیههایی صادر کردند که همزمان بمباران و آدمرباییِ ترامپ ــ که آشکارا نقض فاحش حقوق بینالملل است ــ را تأیید میکرد و در عین حال مدعی حمایت از حقوق بینالملل هم بود. این ریاکاری واقعاً از حد گذشته است. و دقیقاً همان قدرتهای غربی که از نسلکشی در غزه حمایت میکنند، از حمله به ونزوئلا هم پشتیبانی میکنند.
نسلکشی در غزه نشان داد که امیدها ــ امیدهایی که برای جهانبینی شخصی من هم بسیار مهم بودند ــ به اینکه حقوق بینالملل بتواند بر توسل عریان به زور در روابط بینالملل غلبه کند، به پایان رسیده است. ربودن مادورو، شتاب قدرتهای غربی در پذیرش آن، و ناتوانی بقیهٔ جهان در مقابله با آن، همگی تأکید کردند که حقوق بینالملل عملاً مرده است.
در فهرست بلند تصمیمهای فاجعهبار دربارهٔ جایزهٔ صلح نوبل، بهسختی میتوان موردی بدتر از اعطای اخیر آن به خائن ونزوئلایی، ماریا کورینا ماچادو، پیدا کرد؛ جایزهای که آشکارا با هدف تشویق و تسریع حملهٔ امپریالیستی ایالات متحده به ونزوئلا داده شده است.
برای رسیدن به تصمیمی بدتر از اعطای جایزه به کیسینجر بلافاصله پس از بمباران گستردهٔ لائوس و کامبوج، واقعاً باید زحمت زیادی کشید. آن هم جایزهای افتضاح بود، اما دستکم قرار بود توافق صلح پاریس را به رسمیت بشناسد و آمریکا را به پایبندی به روند صلح ترغیب کند. در ابتدا این جایزه مشترکاً به مذاکرهکنندهٔ ویتنامی، لِه دوک تو، هم داده شد (که عاقلانه آن را نپذیرفت).
جایزهٔ کیسینجر یک اشتباه بزرگ بود، اما کمیتهٔ نوبل در پی پایان دادن به یک جنگ بود، هرچند از موضعی آغشته به رئالپولیتیکِ بیاصول. اما در مورد اعطای جایزه به ماچادو، آنها آگاهانه میخواهند آغاز یک جنگ را تأیید و ترویج کنند. و این، کاملاً چیز دیگری است.
سقوط #مادورو ربطی به کمونیسم ندارد؛
او هم پشتوانه مردمی داشت و هم کشورش را از ابرتورم ۳۴۵ هزار درصدی به تورم ۲۵ درصدی رساند.
آمریکا وقتی دید تحریم نفتی دیگر اثری ندارد،
ناچار به اقدام نظامی شد.
میخواهند با کلیدواژه کمونیسم،
جنایت تحریمی و جنگی آمریکا را سفیدشویی کنند.
در جمهوری اسلامی ایران جریانی باید ساخته شود که اراده و برنامه برای پس گرفتن اموال مردم و انفال از دست دزدان و چپاولگران داشته باشد؛ یعنی نه تنها جلوی پیشروی ضد ملی بورژوازی نوکیسه را بگیرد که آنچه خلاف قانون بلعیده است را هم از حلقومش بیرون بکشد؛ این آرزو بر جوانان عیب نیست!
@NikookarAli@siavashmoh86208 وقتی ایران تضعیف شد که وعده صادق سه رو اجرا نکرد.. وقتی تضعیف شد که پاسخی متناسب با حمله خارجی رو نداد... به امید ایران قوی
«تجربه شیلی» رو خوندی؟ نخوندی مهم نیست، بزودی زندۀش رو میبینی!
پس از کودتای ۱۹۷۳، اقتصاددانان شیلیایی آموزشدیده در دانشگاه شیکاگو، نسخهای نئولیبرالی برای کشور نوشتند: کاهش دولت، خصوصیسازی گسترده، و بازار آزاد بدون دخالت.
اقتصاد شکوفا شد.
تورم کنترل شد.
سرمایهگذاری خارجی جذب شد.
نرخ رشد اقتصادی بالا رفت.
اما در عمق جامعه:
شکاف طبقاتی وحشتناک شد.
آموزش، درمان و بازنشستگی، کالای لوکس شدند.
ثروت به دست اقلیتی کوچک متمرکز شد.
حقوق عمومی زیر چرخهای بازار له شد.
نتیجه؟ در ۲۰۱۹، مردم شیلی به خیابان آمدند: نه به دیکتاتوری اقتصادی! نه به نئولیبرالیسم وحشی!
سباستین ادواردز میگوید:"شیلی اقتصاد را نجات داد، اما جامعه را زخمی کرد."