عادی نیست! هرچی که میخورم تا چند دقیقه صورت و بدنم خارش میگیره، بعد آروم میشه تا خوراکی بعدی. چاقا دلشون نخواد ظاهرا در مجموع به خوردن آلرژی پیدا کردهم.
این خیلی مهمه.
تا میتونید ��ز معاشرت با آدمای درامادار، کسانی که مجبورید مراقب باشید چینی نازک فیلانشون ترک نخوره، آدمای همیشه خسته و بیانگیزه دوری کنید. آدمایی که لذتبردن رو بلد نیستن نامهربون و بیطاقتن و توان فهم دوستی که اساسش مهره رو ندارن. و معاشرت باهاشون انرژیبره.
@crazy_cats_mom درککردن در بزنگاهها، انسانیترین کاریه که در روابط باید اتفاق بیفته. اون بحثش سواست. اصلا اگر کسی حال شما رو در برزخ مقطعی درک نکرد شما ازش فاصله بگیرید. ولی اگر کسی همواره در برزخه و تغییرپذیر هم نیست ارتباط باهاش سمّ مهلکیه.
اگر ایونتهای تاک اومده باشید ما یه مریم باسلیقهای داریم که هر دفعه با یه سری سوپرایز زیبای خوردنی تو حیاط نشسته.
این پنجشنبه و جمعه از ٨:٣٠ تا ١١ تو تریا شهلا منوی صبحانه تدارک دیده.
چون هرچی بهش میگم نمیاد توییتر من وظیفهی خودم دونستم این صبحانه رو به همنوعانم توصیه کنم🥪☕️
@milanosseli معمولا نمیدونیم باهاش چیکار کنیم. خصوصا که به مرور بهش عادت میکنیم. به خاطر عادت خیلی وقتا هم نمیریم دنبال راه حل چون میترسیم و نمیدونیم بدون اون حس اصلا زندگی قراره چطوری باشه.
ولی اگر آمادگی دونستن پیدا کنیم ریشهش رو که پیدا کنیم کمکم میفهمیم باید چیکارش کنیم.
هر پدیدهی خوشایند و ناخوشایندی زیر سایهی رنج مزمن به احساس فرسودگی تبدیل میشه. برای همین شاید رسالت آدمی با خودش نجاتدادن روانش از اون احساسات ناخوشایند تکراریه. چطور بفهمیم داریم به فنا میریم؟ از توجه به تکرار یک حس همیشگی ذیل تمام اتفاقات خوب و بد زندگی.