Se cumplen 90 años de la Masacre de Badajoz, una de las más salvajes matanzas del fascismo en Europa. Las tropas del General Yagüe asesinaron al 10% de la población (4.000 asesinados). Todavía hoy este asesino fascista tiene calles a su nombre en España.
Este man que putas? Esto es un estado de emergencia hay gente atrapada debajo de escombros… y cree que está en una pasarela!! parece una diva este petardo. #choco#noticiascaracol#temblor#colombia
Han comprado con el dinero de todos un ático de 6 millones bajo la excusa de unas obras de 60.000 €🤡🤡.
Y encima adjudican la reforma al clan pijo-facha Pombo.
Se mean en la cara de la gente y estos gritan "Galapagar y Falcon".
Que país de sucnormales.
🚨Peinado RETIENE el PASAPORTE a Begoña Gómez y su asistente, pese a la decisión de la Audiencia de Madrid
Desobedece y encima pone condiciones para devolverlo: les OBLIGA a recogerlo en persona, si no, no hay pasaporte
Esto NO es Justicia, es violencia judicial, en mi opinión
🇲🇽 MÉXICO | Un empleado de una gasolinera fue despedido luego de ser descubierto bañando a perros callejeros durante su hora de descanso.
Las imágenes se viralizaron en las redes sociales y provocaron una ola de indignación contra el establecimiento, que posteriormente fue objeto de un boicot y terminó cambiando de administración.
Los nuevos propietarios intentaron contratar nuevamente al trabajador, pero para entonces ya había conseguido otro empleo.
230 muertos por la DANA: Mazón impune.
• Café con militante socialista: directora de la Guardia Civil imputada.
• 'M. Rajoy' en caja B: intocable.
• Begoña Gómez: al banquillo por 4 bulos de prensa.
La justicia en España no es ciega, elige bien a quién mirar y a quién proteger
🚨 ESTO LE VA A DAR MUCHO, PERO MUCHO ARDOR AL CLUB DE EPSTEIN
El entrenador de Egipto, Hossam Hassan, festejó el triunfo histórico de su equipo sobre Austrialia con una bandera de Palestina...
Atención a estas declaraciones que brindó Vozinha sobre Messi:
“Me acerqué a él, y ni siquiera tuve tiempo de decir mucho, cuando él me abrazó directamente y dijo: 'Buen trabajo. Sos un arquero increíble. Tu gente debe estar muy orgullosa de ti.' Escuchar eso de alguien como Leo significa mucho para mí.
Le di las gracias y respondí: 'Gracias, Leo. Tú eres el mejor.' Luego le pedí su camiseta del partido, él sonrió y dijo: 'Por supuesto. Te la daré en el túnel de vestuarios.' Momentos como este los recordaré toda la vida."
Con 40 años llevó a Argentina a jugar 120 minutos en en mano a mano mundialista. Enfrentó a su ídolo y estuvo absolutamente a la altura. No recibió goles por Uruguay ni España.
Cabo Verde se va de este Mundial por la puerta grande, respeto total.
Clint Eastwood !!!! ❤️
Aos 96 anos, Clint Eastwood quebrou nossas ilusões sobre envelhecimento. Não ofereceu consolo sobre anos dourados cheios de serenidade. Pintou a verdade: "A luz machuca os olhos. Respirar pode ser um trabalho duro. O teu corpo já não está a cooperar. Cada passo requer estratégia."
Mas o verdadeiro peso da velhice não é físico. É emocional. Ao cruzar os anos 90, seu círculo social diminui. A maioria das pessoas que te conheceram quando eras jovem desapareceram. O telefone parou de tocar. O ritmo dos dias abranda. A pílula mais amarga não é a dor. É a ausência de alguém que queira te ouvir.
Eastwood explicou por que os idosos repetem histórias. Não é para me gabar. É para se ancorar a uma realidade onde eles eram ativos, amados e relevantes. "Você se encontra repetindo histórias, adicionando detalhes, não para convencer ninguém, mas para sentir que você ainda está conectado a algo", disse. "Você tenta transmitir coisas aos jovens, mesmo quando vê o tédio nos olhos deles".
Vivemos em uma cultura que trata a longevidade como um troféu, mas ignora a solidão que a acompanha. Louvamos o rápido e o brilhante. Não deixamos espaço para o ritmo lento dos idosos.
Clint Eastwood é um gigante do cinema, mas suas palavras falam por cada idoso de 90 anos. São bibliotecas vivas da nossa história. Quando os ouvimos, algo mágico acontece. Fechamos o fosso entre gerações. Rugas não são sinais de envelhecimento. São mapas de uma vida plenamente vivida. E é um privilégio ouvir sua viagem.
Esto que dijo Iván Cepeda en el streaming con Yeferson Cossío es muy cierto: —"hay una violencia a la clase baja del país, y cuando ésta sale de allí se avergüenza de haber pertenecido a esa clase baja y lo manifiestan en distintas formas."
El mejor ejemplo de ésto son los futbolistas y cantantes de origen humilde, que por vergüenza a haber sido pobres reniegan de esa misma clase una vez tienen éxito en sus vidas; les es más difícil pensar colectivamente ya que la vida cómoda que llevan les sesga esa visión colectiva.
Por eso no debemos percibir como raro que cantantes y futbolistas apoyen a la derecha: se les olvidó de donde vienen y les da vergüenza.
🚨🇨🇴EL PAIS QUE DEJA GUSTAVO PETRO‼️
UN PAÍS COMODO PARA LA GENTE.
COLOMBIANOS, TIENEN UN PAÍS HERMOSO.
NO LO TIREN A LA BASURA.
VOTÁ POR CEPEDA. HACELO POR PETRO Y POR EL AMOR QUE LES DIO DURANTE ESTOS 4 AÑOS.
¡SOLO PETRO Y CEPEDA! 🫰🏻🇨🇴❤️
#colombia#urgente#elecciones#petro #cepeda
Ben sadece bir barınaktan köpek sahipleneceğimi sanıyordum.
Evrakları imzalayacaktım.
Tavsiyeleri dinleyecektim.
Onu arabaya bindirip eve götürecektim.
Evde yatağı hazırdı.
Mama ve su kapları, tasması, birkaç oyuncağı…
Her şeye hazır olduğumu sanıyordum.
Ama onun, kafes kapısının sıradan bir yürüyüş için açılmadığını anladığı anda bana nasıl baktığına hazır değildim.
O kapı onun için açılıyordu.
Barınak çalışanının yanında duruyordu.
Hareketsizdi.
Neredeyse donmuş gibiydi.
Siyah tüyleri, küçük beyaz patileri, yorgun gözleri vardı.
Ve içimi sıkan kadar temkinli bir bekleyişi…
Zıplamıyordu.
Tasmayı çekmiyordu.
Havlamıyordu.
Sanki o gün sonunda seçildiğine inanmaktan korkuyordu.
O.
Tasma bana uzatıldığında önce barınak çalışanının eline baktı.
Sonra bana baktı.
Ardından bana doğru küçük bir adım attı ve bedenini bacağıma yasladı.
Çok yavaşça.
Sanki izin ister gibi.
Eğildim ve ona fısıldadım:
“Eve gidiyoruz.”
Kelimeleri anladı mı bilmiyorum.
Ama sesimi anladı.
Arabada ilk başta arka koltuğa çıktı ve hareketsiz kaldı.
Pencereye baktı.
Kapılara baktı.
Direksiyondaki ellerime baktı.
Dikiz aynasından onu görebiliyordum.
Rahatsız etmemeye çalışıyordu.
Fazla yer kaplamamaya çalışıyordu.
Yanlış bir şey yapmamaya çalışıyordu.
Beni en çok kıran da buydu.
Bir köpek, eve götürüldüğü gün rahatsızlık vermekten korkmamalıydı.
Arabayı sürmeye başlar başlamaz usulca ayağa kalktı.
Dikkatlice yanıma yaklaştı.
Bir patisini omzuma koydu.
Sonra diğerini.
Başını yanağıma yakın bir yere yasladı.
Ağırdı.
Sıcaktı.
Güveniyordu.
Nefesini kulağımın yanında hissediyordum.
Ve ağlamaya başladım.
Sevinçten titremiyordu.
Arabada zıplamıyordu.
Yüzümü yalamaya çalışmıyordu.
Sadece bütün bedeniyle bana tutunuyordu.
Sanki beni bırakırsa araba tekrar barınağa dönecekmiş gibi.
Yavaş sürdüm.
Neredeyse nefes almadan.
Bir elim direksiyondaydı, diğer elimle omzumdaki patisini usulca okşuyordum.
O da orada kalıyordu.
Gözlerini kapatıyor, sonra tekrar açıyordu.
Sanki bütün bunların gerçek olup olmadığını kontrol eder gibi.
Camdan sokaklar, trafik ışıkları, yabancı arabalar akıp gidiyordu.
Diğer herkes için sıradan bir gündü.
Onun içinse kapalı bir kapının ardında geçen bütün bir hayat sona eriyordu.
Barınakta insanları kaç kez izlediğini düşündüm.
Birinin kafesinin önünde durmasını kaç kez umduğunu…
Birinin başka bir köpekle çıkıp gidişini kaç kez gördüğünü…
İnce bir battaniyenin üzerinde, havlamaların arasında, bir gün kendisine ait bir insanı olup olmayacağını bilmeden geçirdiği geceleri düşündüm.
Ve şimdi, sanki beni çoktan sonsuza kadar seçmiş gibi bana yaslanıyordu.
Oysa birbirimizi daha sadece birkaç saattir tanıyorduk.
Eve vardığımızda hemen arabadan inmedim.
Orada kaldım ve ağladım.
O hâlâ patilerini omzumda tutuyordu.
Sonra burnunu yanağıma sürttü.
Sanki bu kez o beni teselli etmeye çalışıyordu.
O anda anladım:
Ben sadece bir köpeği kurtarmamıştım.
O da benim içimde bir şeyi kurtarmıştı.
Güçlü olmaktan yorulmuş tarafımı.
Koşulsuz seçilmenin nasıl bir şey olduğunu unutmuş tarafımı.
Çekincesiz sevilmenin nasıl hissettirdiğini unutan yanımı.
Bugün evde, yumuşak bir yatakta uyuyor.
Gerçi çoğu zaman yanıma yakın olmayı tercih ediyor.
Yürürken beni gözleriyle takip ediyor.
Oturduğumda başını dizlerime koyuyor.
Bazen uykusunda irkiliyor.
Ben de sakinleşene kadar onu okşuyorum.
Benden önce neler yaşadığını bilmiyorum.
Ama bir şeyi kesin olarak biliyorum:
Arabada patilerini omzuma koyduğu gün, onun barınak hayatı sona erdi.
Ve benim hayatım biraz daha yumuşadı.
Bazen bir hayvan teşekkürünü kelimelerle söylemez.
Sadece size öyle sıkı tutunur ki, konuşmaya gerek kalmadan her şey anlaşılır olur.
Bu hikâye kalbinize dokunduysa bir ❤️ bırakın ve kurtarılmış bir köpek için gerçek eve dönüş yolunun, birinin artık fikrini değiştirmediği gün başladığına inananlarla paylaşın.
#ALINTIVEŞİİRSEL ..
🚨 Declaraciones de Shakira tras la resolución de la Audiencia Nacional:
«Nunca hubo fraude, y la propia Administración nunca pudo demostrar lo contrario, sencillamente, porque no era cierto. Aun así, durante casi una década, se me ha tratado como culpable, se ha filtrado, distorsionado y amplificado cada paso del proceso, y se ha utilizado mi nombre y mi figura pública para enviar un mensaje amenazante al resto de contribuyentes.
Después de más de ocho años soportando un señalamiento público brutal, campañas orquestadas para destruir mi reputación y noches enteras sin dormir que terminaron afectando a mi salud y al bienestar de mi familia, por fin la Audiencia Nacional ha puesto las cosas en su sitio.
Mi mayor deseo es que este fallo sienta un precedente para Hacienda y sirva a los miles de ciudadanos anónimos que cada día son abusados y aplastados por un sistema que presume su culpabilidad».