Duygu ise haldir, ilim değildir.
Duygunun en kötü kokusu gıybettir. ‘’Ölü eti kokusu’’
Kokular ilim yaptırmaz. Ancak burnumuzu tutarız.
Ne zaman saf düşünce olduk, Doğmadan önceki halimize geldik!
Beden ve ruh inşası. İnsan adı kondu bize Ölene dek insan olma inşaası devam edecek!
Bizim ise insan kokusu almayan yanımız beynimizdir, dolayısıyla düşüncelerimiz. Ne zaman ki koku girdi orası dedikodu, vesvese, zan, öfke, sevinç halleriyle hallenir! Düşünceden duyguya ineriz….
KISACIK….
Ayan-ı Sabiteler vücud kokusu almamıştır. M.Arabi
Söz bana çok anlamlı gelir. Ayan-ı sabiteler özlerimizdir. Oluşmamışız henüz. Harflik düzeyi. Insan olmaktan söz edilmeyen yanımız. Yanımız bile değil! Biz yokuz (asli yokluk değil)! Zamansız halimiz.
Zamanda doğduk.