دلم میخواد از ایران برم جایی زندگی کنم که همه چیزایی که ندارم رو داشته باشم.
دلم میخواد برم دانشگاه و درس بخونم.
دلم میخواد شب راحت بخوابم.
دلم میخواد با AI کار کنم.
دلم میخواد برم یوتیوب ببینم.
من یه جوون ۳۲ سالهام که الان نمیتونم کار کنم
اون چیزی که من رو بیکار کرده جنگ نیست قطع بودن اینترنته
توجه کنید من نه پول مفت میخوام نه زیاد فقط میخوام کار کنم
سالها تلاش کردم تخصص کسب کردم
میلیونها نفر مثل من وجود دارن
ما بدیهیترین حقمون رو میخوایم!
ما رو زنده به گور کردن!
دلم برای نسل پدر و مادرهامون میسوزه.
نسلی که مهاجرت براش آپشن نیست، در حالی که زمان بازنشستگیش رسیده، و اینترنت/ارتباطاتش قطع شده، شاهد ظهور ابرتورمه!
بعد از یک عمر کار و تلاش شرافتمندانه این اضطراب، استیصال و ترس از فقر حق پدر و مادرهای ما نبود.
حقشون زندگی با کرامت انسانی بود.
احتمالا دوستانی که خارج از کشور هستند این حرف رو درک نکنند چون نچشیدند اما میگم تا حس مارو درک کنید
خیلی تلخه
خیییلی تلخ و سخته که به هزار زحمت در بیکاری و تورم وحشتناک بتونی 500 هزار تومن 1 میلیون تومن جور کنی بدی دو سه گیگ VPN بخری که بیای X و ... اخبار رو چک کنی و صداتو به دنیا برسونی .
بخواید بهتر متوجه بشید فرض کنید 100 یورو بدید 2 گیگ اینترنت بخرید یا 150 دلار آمریکا رو بدید 2 گیگ اینترنت بخرید . الان چه حس بدی پیدا کردید ؟ همین خودشه . چیزیه که ما داریم تجربه میکنیم
با هر بار روشن کردن کانفیگم پیش خودم میگم خدایا منو ببخش چون میدونم اکثر مردم ایران از نعمت اینترنت بهره مند نیستند . نه توانش رو دارند که تهیه کنند و نه گاهی دسترسی دارند که تهیه کنند
این که 5 ثانیه کا��فیگت رو روشن کنی تا پیام های تلگرام لود بشه و بعد سریع خاموش کنی که حجمش تموم نشه ؛ اینکه دائم یه چشمت به اپ استور و گوگل پلی باشه که مبادا چیزی خودکار آپدیت نشه ؛ این که به خودت جایزه بدی و 10 ثانیه اینستا رو باز کنی و اولین ویدیویی که اومد رو ببینی و ببندی رو هیچکس در دنیا درک نمیکنه
در بین تمام این غم و خشم هایی که داری هم وقتی به هزار زحمت و سختی X و یا تلگرام رو باز میکنی میبینی که عده ای سیمکارت سفید همیشه اینجا بودند و همه تلاششون رو کردن تا همه چیز رو عادی نشون بدن مثل یک خنجر به قلبت میمونه
برای منه محتوا ساز ؛ وقت داشبورد یوتوبم و یا اینستام رو باز میکنم و میبینم هیچ ایمپرشن و بازدید و آماری دیگه وجود نداره تنم یخ میزنه ؛ نفرت وجودم رو میگیره و از نا امیدی ، خشم و کینه پر میشم
این هارو نوشتم که هم درکمون کنید و هم برای آینده بمونه . همه ببینن ما چی کشیدیم...