فرزانه ساسانیپور، ۴۲ ساله و مادر دو فرزند، شامگاه ۱۹ دی ۱۴۰۴ در کوهچنار هنگامی که مقابل خانه مادرش در حال کمک به مجروحان بود، هدف شلیک یک تکتیرانداز قرار گرفت و کشته شد. بر اساس گزارشها، گلوله به گردن او اصابت کرد و قلبش را شکافت.
ویدیوی ارسالشده به ایراناینترنشنال نشان میدهد جمعی از ایرانیان شهر رجاینای کانادا، بهمناسبت سالروز تولد کیان پیرفلک، کودک کشتهشده بهدست ماموران جمهوری اسلامی در جریان اعتراضات سال ۱۴۰۱، روز یکشنبه ۱۷ خرداد روی پل آلبرت تجمع کردند و یاد او را گرامی داشتند.
اسمی ازش اینجا ندیدم
۱۸ دی در تهرانپاراس هدف گلوله قرار گرفت بعد از ۲ هفته کما در بیمارستان الغدیر جان باخت
و رژیم ضد ایرانی اینجوری جسم شریفش رو پتو پیچ شده در حیاط بیمارستان رها کرد!
فرزند ایران جانفدای میهن
🥀 #محسن_شاهمحمدی 🥀
“راهحل، مذاکره با سپاه پاسداران و تروریستهای اشغالگر ایران نیست؛ راهحل، ایستادن در کنار ملت ایران و حمایت از مبارزه آن برای پایان دادن به جمهوری اسلامی است.”
On Jan. 8–9, Iranians took to the streets en masse demanding an end to the Islamic Republic. The regime's forces massacred tens of thousands of them.
Jamileh Shafiei, 66, a loving mother and grandmother, was one of them. This is a glimpse into her story.🧵
#جمیله_شفیعی
🚨Don’t stop talking about Iran.
January 9, 2026.
Andarzgoo, Tehran.
The lifeless body of a freedom fighter lay beside the street.
No name.
No final words.
Only the heartbreaking image of an Iranian left motionless on the pavement after the Islamic Republic terrorist regime unleashed violence against its own people.
Someone was waiting for that person to come home.
A mother.
A father.
A wife.
A husband.
A child.
A family whose life would never be the same again.
This is how the Islamic Republic terrorist regime treated the people of Iran during the national uprising.
Not as citizens.
Not as human beings.
But as targets.
And this is the same Islamic Republic terrorist regime that massacred more than 40,000 Iranians in just two days.
More than 40,000 innocent people slaughtered while demanding freedom, dignity, and a future free from tyranny.
The world may never learn every name.
But every victim mattered.
Every life mattered.
Every drop of blood spilled on the streets of Iran tells the story of a nation that refused to surrender.
The people of Iran will remember.
History will remember.
Never forgotten.
Let me help. Hezbollah and Iran were attacking Israel. Iran was attacking Arab countries. Iran was firing missiles at our armed forces. But Israel defending itself has endangered a deal? We live in crazy times, folks.
As soon as FIFA announced its ban on Lion and Sun flags at World Cup matches this year, Iranians did what they always do: adapt.
A group of activists developed a tool that synchronizes thousands of spectators' phones to create massive coordinated displays, making Iran's true national flag impossible to ignore.
When faced with censorship, Iranians will always find a way to make their voices heard.
The Islamic Republic, in its support for Hezbollah terrorists in Lebanon, has started yet another military conflict and further revealed its anti-Iranian nature. This regime has taken the Iranian nation hostage and views the lives and property of Iranians as mere tools for exporting terror, war, and instability.
In this conflict, as always, the Islamic Republic is responsible for any damage to Iran's infrastructure and for the lives of innocent civilians on both sides. The Iranian nation, the first and greatest victim of this regime, knows full well that as long as the Islamic Republic remains in power, terror, violence, and instability will continue to loom over Iran, the region, and the world.
Peace, security, and sustainable prosperity are only possible with the end of this regime. The solution is not negotiation with the IRGC and the terrorist occupiers of Iran; the solution is to stand with the Iranian nation and support its struggle to bring an end to the Islamic Republic.
شاهزاده رضا پهلوی: «ایرانی آزاد و دموکراتیک تنها به نفع ایرانیان نیست؛ بلکه یکی از مهمترین و سرنوشتسازترین فرصتهای راهبردی پیشِ روی جهان آزاد در این نسل به شمار میآید.»
نشست امنیتی دریای سیاه
اوکراین، ۹ خرداد ۲۵۸۵/۱۴۰۵
ابوالفضل جاهدی، جوان ۱۹ ساله ساکن رباط کریم، چند ساعت پیش از تکمیل ثبت ناماش در دانشگاه آتشنشانی، شامگاه ۱۹ دیماه با شلیک مستقیم گلوله به سر کشته شد.
طبق اطلاعات رسیده، قرار بود او صبح روز ۲۰ دی برای تکمیل ثبتنام به دانشکده آتشنشانی برود. او نگران هزینه لباسهای آتشنشانی بود، اما به خانوادهاش گفته بود بیشتر کار میکند و پول لازم را خودش به دست میآورد.
بر اساس روایت یکی از دوستان ابوالفضل که هنگام وقوع حادثه در کنار او بوده، این جوان در جریان اعتراضات خیابان بخشداری رباط کریم، پشت یک سطل زباله پناه گرفته بود. به دلیل کفشهای سنگینش نمیتوانست بهسرعت فرار کند و از آنجا که قد بلندی داشت، بخشی از سرش از پشت سطل دیده میشد. تکتیرانداز او را هدف قرار داد و گلوله به سرش اصابت کرد.
جمجمه ابوالفضل بر اثر اصابت گلوله شکافته شد و او در همان محل جان باخت. دوستش پیکر او را با تاخیر به بیمارستان فاطمه زهرا در رباط کریم منتقل کرد، اما هنگام تحویل پیکر، تلفن همراه، مدارک و لباسهای ابوالفضل در اختیار ماموران قرار گرفت و به خانواده بازگردانده نشد
https://t.co/tMgJjvu8ur
جاویدنام #عارف_براتی، ۴۰ ساله، اهل کوهچنار (چنارشاهیجان) فارس و دانشآموخته کارشناسی ارشد مدیریت دولتی، از چهرههای خوشنام و مردمی شهر خود بود که همواره یار محرومان و صدای بیصدای دردمندان به شمار میرفت. او که در اعتراضات سال ۱۴۰۱ نیز حضور داشت و بهدلیل فعالیتهایش با بازداشت و پرونده قضایی مواجه شده بود، از باورها و آرمانهای خود عقبنشینی نکرد. بنا بر این روایت، عارف براتی در ۱۸ دیماه ۱۴۰۴ با شلیک مستقیم گلوله جنگی به سر، به دست سرکوبگران جمهوری اسلامی کشته شد. پیکر او پس از اعمال فشارها و محدودیتهای فراوان به خانواده تحویل داده شد و سرانجام در ۲۵ دیماه، خانواده و مردم فارس با برگزاری مراسمی باشکوه یاد این جانباخته را گرامی داشتند. یاد و نامش جاودان و راهش پررهرو باد.
جمهوری اسلامی در حمایت از تروریستهای حزبالله لبنان، درگیری نظامی دیگری را آغاز کرد تا ماهیت ناایرانی و ضدایرانی خود را آشکارتر کند. این رژیم، ملت ایران را به گروگان گرفته و جان و مال ایرانیان را ابزاری برای صدور ترور، جنگ و بیثباتی میبیند.
در این درگیری نیز، همچون همیشه، مسئول هرگونه آسیب به زیرساختهای ایران و جان غیرنظامیان بیگناه در هر دو سو، جمهوری اسلامی است.
ملت ایران، که نخستین و بزرگترین قربانی این رژیم بوده است، بهخوبی میداند که تا زمانی که جمهوری اسلامی بر سر کار باشد، ترور، خشونت و بیثباتی بر ایران، منطقه و جهان سایه خواهد افکند. صلح، امنیت و رونق پایدار تنها با پایان این رژیم امکانپذیر است.
راهحل، مذاکره با سپاه پاسداران و تروریستهای اشغالگر ایران نیست؛ راهحل، ایستادن در کنار ملت ایران و حمایت از مبارزه آن برای پایان دادن به جمهوری اسلامی است.
در این یادداشت ما توضیح میدهیم چرا پادشاهیهای عرب خلیج فارس تا زمانی که جمهوری اسلامی در قدرت باشد از صلح و امنیت که لازمه رونق و شکوفایی پایدار است بهرهمند نخواهند شد و پیشنهاد میکنیم در خفا یا آشکارا از ملت ایران در تلاششان برای سرنگونی جمهوری اسلامی حمایت کنند.
جاویدنام #میثم_آیبد، ۲۹ ساله، اهل روستای مالمیر و ساکن فردیس کرج، پنجشنبه ۱۸ دیماه در فردیس بر اثر اصابت گلوله به ناحیه گلو بهشدت مجروح شد. آسیب به نای، ریه و نخاع، او را پس از جراحی از توان سخن گفتن و حرکت محروم کرد و بیناییاش نیز در اثر اصابت گلولههای ساچمهای از دست رفت. او پس از نزدیک به دو هفته تحمل درد و رنج، روز پنجم بهمن بر اثر شدت جراحات ناشی از شلیک سرکوبگران جمهوری اسلامی جان باخت.
تا بچه های ایران نتشون قطع نشده میخوام خودشون با چشم خودشون ببینن کیا با هر پرچمی و هر روشی که بلد بودن شونه به شونه رژیم ایستادن.
درست مثل آقای "نیما چالشگر" در تجمعهای نه_به_جنگ در تورنتو.
بی صبرانه منتظر شناسایی شما عزیزان در تجمع های پیشرو هستم.
#پاينده_ایران#جاويدشاه
جونم بیبی، درد و تاثیر خنثی شدن ایستبازرسیها واسه اینا از بگا رفتن موشعلی بیشتره. همین فرمون برو جلو که دعای میلیونها ایرانی همراه توست . .@netanyahu#ThankyouBiBi
جاویدنام #دانیال_برکتی، جوان ۲۳ ساله، شامگاه ۱۸ دی در منطقه تهرانپارس تهران هدف شلیک نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی قرار گرفت.
بنا بر گزارشها حوالی ساعت ۱۰ شب گلولهای به پهلوی او اصابت کرد و جانش را گرفت. پیکر او پس از سه روز در کهریزک شناسایی شد.