𝗝𝗼𝘀𝗲𝗹𝘆𝗻 𝗪𝗶𝗻𝗱𝘀𝗼𝗿 🌫

โจเซลิน วินด์เซอร์ (19) ⋆ β ⋆ 175/64 ⋆ มหาวิทยาลัยเดอแมส ⋆ ทำงานพิเศษร้านดอกไม้ Blooms ⋆ ทักได้ โคได้ค่ะ ⋆ Status: Missing

[𝗝𝗼𝘀𝗲𝗹𝘆𝗻 𝗪𝗶𝗻𝗱𝘀𝗼𝗿 🌫 @NYC_Joselyn]

𝒎𝒚 𝒍𝒊𝒇𝒆.
𝒎𝒚 𝒄𝒉𝒐𝒊𝒄𝒆𝒔.
𝒎𝒚 𝒎𝒊𝒔𝒕𝒂𝒌𝒆𝒔.
𝒎𝒚 𝒍𝒆𝒔𝒔𝒐𝒏𝒔.
𝒏𝒐𝒕 𝒚𝒐𝒖𝒓 𝒃𝒖𝒔𝒊𝒏𝒆𝒔𝒔.

✦ 𝐩𝐫𝐨𝐟𝐢𝐥𝐞 → https://t.co/SbZjCptf1K

[𝗝𝗼𝘀𝗲𝗹𝘆𝗻 𝗪𝗶𝗻𝗱𝘀𝗼𝗿 🌫 @NYC_Joselyn]

@NYC_Mikael (🥺🤘)

[𝗝𝗼𝘀𝗲𝗹𝘆𝗻 𝗪𝗶𝗻𝗱𝘀𝗼𝗿 🌫 @NYC_Joselyn]

@NYC_Mikael (เห็นนะครับว่ามาเฟฟ /ทักทายคุณ-)

[𝗝𝗼𝘀𝗲𝗹𝘆𝗻 𝗪𝗶𝗻𝗱𝘀𝗼𝗿 🌫 @NYC_Joselyn]

👉👈

[𝗝𝗼𝘀𝗲𝗹𝘆𝗻 𝗪𝗶𝗻𝗱𝘀𝗼𝗿 🌫 @NYC_Joselyn]

𝒎𝒚 𝒍𝒊𝒇𝒆.
𝒎𝒚 𝒄𝒉𝒐𝒊𝒄𝒆𝒔.
𝒎𝒚 𝒎𝒊𝒔𝒕𝒂𝒌𝒆𝒔.
𝒎𝒚 𝒍𝒆𝒔𝒔𝒐𝒏𝒔.
𝒏𝒐𝒕 𝒚𝒐𝒖𝒓 𝒃𝒖𝒔𝒊𝒏𝒆𝒔𝒔.

✦ 𝐩𝐫𝐨𝐟𝐢𝐥𝐞 → https://t.co/SbZjCptf1K

[𝗝𝗼𝘀𝗲𝗹𝘆𝗻 𝗪𝗶𝗻𝗱𝘀𝗼𝗿 🌫 @NYC_Joselyn]

(โน้ตไว้ให้ตัวเองเล็กน้อย 💦)

[𝗝𝗼𝘀𝗲𝗹𝘆𝗻 𝗪𝗶𝗻𝗱𝘀𝗼𝗿 🌫 @NYC_Joselyn]

@NYC_JohnH 😒

[𝗝𝗼𝘀𝗲𝗹𝘆𝗻 𝗪𝗶𝗻𝗱𝘀𝗼𝗿 🌫 @NYC_Joselyn]

commission: @/wWzelf

[𝗝𝗼𝘀𝗲𝗹𝘆𝗻 𝗪𝗶𝗻𝗱𝘀𝗼𝗿 🌫 @NYC_Joselyn]

@NYC_Mikael (อ๊อย /ให้ตะปบ มีเรื่องในชีวิตจริงเกิดขึ้นเยอะมากค่ะ YY ส่วนตอนนี้เริ่มหายใจออกแล้ว(?) เป็นยังไงบ้างคะ)

[𝗝𝗼𝘀𝗲𝗹𝘆𝗻 𝗪𝗶𝗻𝗱𝘀𝗼𝗿 🌫 @NYC_Joselyn]

@NYC_JohnH โจเซลินก้มหน้าลงก่อนจะหลับตา ปล่อยให้จอห์นลูบหัวโดยไม่ว่าอะไร

อันที่จริงเขาออกจะรู้สึกสบายใจเสียด้วยซ้ำ เพราะยิ่งทำให้รู้สึกว่าอีกฝ่ายอยู่กับเขาไม่ไปไหน

“...เขาเจอฉันแล้ว จอห์น”

[𝗝𝗼𝘀𝗲𝗹𝘆𝗻 𝗪𝗶𝗻𝗱𝘀𝗼𝗿 🌫 @NYC_Joselyn]

เกือบหนึ่งอาทิตย์ที่รักษาตัวอยู่ในห้องผู้ป่วย VIP ของโรงพยาบาลฟลอเรนเซีย

โจเซลินปรือตาขึ้นเล็กน้อย — เหมือนเช่นทุกวัน สิ่งเดียวที่ทำหลังจากรู้สึกตัวตื่นคือทอดสายตาเหม่อมองเพดาน ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

เขายังไม่ได้เปิดปากเล่าเหตุการณ์ที่ผ่านมาให้ใครฟังเช่นเดิม
+

[𝗝𝗼𝘀𝗲𝗹𝘆𝗻 𝗪𝗶𝗻𝗱𝘀𝗼𝗿 🌫 @NYC_Joselyn]

@NYC_JohnH “.....”
โจเซลินไม่พูดอะไรไปครู่หนึ่ง หลังจากที่จอห์นพูดจบ

อาจจะรู้สึกได้ว่าเขากระชับสองมือที่กุมมืออีกฝ่ายไว้ขึ้นเล็กน้อย มองดูแล้วเหมือนกำลังตัดสินใจ

“....ฉัน..”

“ถ้าเป็นเธอ ... ฉัน...”

[𝗝𝗼𝘀𝗲𝗹𝘆𝗻 𝗪𝗶𝗻𝗱𝘀𝗼𝗿 🌫 @NYC_Joselyn]

@NYC_JohnH โจเซลินฟังคำที่เด็กหนุ่มพูด เขาเม้มริมฝีปากก่อนจะพยักหน้า

รู้หรอกว่าเวลาผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้ว เขาควรจะให้ควา���ร่วมมือกับตำรวจมากกว่านี้ แต่ให้ทำอย่างไรได้

มืออีกข้างเลื่อนขึ้นมากุมมือของจอห์นไว้ด้วยหลวมๆ ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่ต้องยึดเหนี่ยวเจ้าของมือนี้เอาไว้

[𝗝𝗼𝘀𝗲𝗹𝘆𝗻 𝗪𝗶𝗻𝗱𝘀𝗼𝗿 🌫 @NYC_Joselyn]

@NYC_JohnH +

ไม่นานนักห้องพักวีไอพีก็เหลือเพียงจอห์นและโจเซลิน หลังจากทั้งคู่นั้นออกไปแล้ว

“....”

จอห์นรู้สึกได้ว่ามือของโจเซลินคลายออก — แม้จะยังไม่ยอมปล่อย
ตามมาด้วยเสียงผ่อนลมหายใจแผ่วเบา สายตาทอดหลุบลงมองตักของตน

[𝗝𝗼𝘀𝗲𝗹𝘆𝗻 𝗪𝗶𝗻𝗱𝘀𝗼𝗿 🌫 @NYC_Joselyn]

@NYC_JohnH ไม่รู้เหมือนกันว่าหมอและพยาบาลที่มาดูแลเคสของเขานั้นเป็นเพศรอ���ใด แต่เนื่องจากวอร์ดนี้เป็นของอัลฟ่าและเบต้า ทั้งคู่อาจจะเป็นหนึ่งในสองเพศรองนั้น

ทั้งหมอและพยาบาลต่างรับรู้ได้ว่าพวกตนควรออกไปก่อน แม้ว่าฝั่งที่พูดขึ้นมาจะเป็นเพียงนักเรียนไฮสคูลเมื่อดูจากภายนอก

+

[𝗝𝗼𝘀𝗲𝗹𝘆𝗻 𝗪𝗶𝗻𝗱𝘀𝗼𝗿 🌫 @NYC_Joselyn]

@NYC_JohnH +

ช่วงเวลากว่าหนึ่งอาทิตย์ที่ต้องอยู่ในมือของคนๆ นั้น ไม่อยากนึกถึง ไม่อยากเล่า ไม่อยากพูดออกไปให้ใครฟังทั้งนั้น

โจเซลินเม้มริมฝีปาก เขาส่ายหน้านับครั้งไม่ถ้วน ปฏิเสธการให้การกับตำรวจ ตั้งแต่วันแรกจนถึงตอนนี้

[𝗝𝗼𝘀𝗲𝗹𝘆𝗻 𝗪𝗶𝗻𝗱𝘀𝗼𝗿 🌫 @NYC_Joselyn]

@NYC_JohnH แรงบีบที่ฝ่ามือไม่ได้ลด��งเลย แม้ในตอนแรกเกือบจะคลายลงไปแล้ว แต่มันกลับแน่นขึ้นมาอีก เมื่อหมอและพยาบาบสอบถามถึงความพร้อมของเขาในการให้การกับตำรวจ

โจเซลินรับรู้ว่าจอห์นอยู่เคียงข้างเขา ทั้งที่รู้อย่างนั้น แต่กลับรู้สึกหวาดกลัว ทั้งที่แค่มีจอห์นก็คงไม่เป็นไร แต่ในใจกลับร่ำร้อง

+

[𝗝𝗼𝘀𝗲𝗹𝘆𝗻 𝗪𝗶𝗻𝗱𝘀𝗼𝗿 🌫 @NYC_Joselyn]

@NYC_JohnH การตอบโต้ของโจเซลินเป็นที่น่าพอใจสำหรับหมอและพยาบาลที่เข้ามาตรวจอาการตั้งแต่วันแรก ที่นอกจากจะไม่ตอบอะไรแล้ว โจเซลินยังดูเหม่อลอยเสมือนไม่มีใครมีตัวตน

ในตอนนั้นที่จอห์นรู้สึกว่ามือของเขาถูกกุมเอาไว้แน่น — จากคนที่นั่งอยู่บนเตียงคนไข้

แน่นเสียจนอาจจะรู้สึกเจ็บก็เป็นได้

[𝗝𝗼𝘀𝗲𝗹𝘆𝗻 𝗪𝗶𝗻𝗱𝘀𝗼𝗿 🌫 @NYC_Joselyn]

@NYC_JohnH พอมีคนอื่นที่ไม่คุ้นเคย — คนแปลกหน้าที่ถึงแม้จะเป็นหมอ — เขาก็กลับมาเงียบอีกครั้ง

คุณหมอและพยาบาลไม่ได้มีท่าทีคุกคามอะไร พวกเขาทำเพียงแค่สอบถามอาการทั่วไปเท่านั้น

โจเซลินตอบทุกสิ่งทุกอย่างเท่าที่จำเป็น แม้จะไม่สบตาใครเลย เขาเงียบลงไปถนัด หากเทียบกับการพูดคุยกับจอห์นเมื่อครู่

[𝗝𝗼𝘀𝗲𝗹𝘆𝗻 𝗪𝗶𝗻𝗱𝘀𝗼𝗿 🌫 @NYC_Joselyn]

@NYC_JohnH โจเซลินมองตามจอห์นที่เดินไปทางประตู ครู่หนึ่งที่สีหน้าและแววตาเปลี่ยนไป

ด้านหลังตาแมวที่จอห์นส่อง คือคุณหมอที่เข้ามาเช็คสภาพร่างกายให้โจเซลินอยู่ตลอดในช่วงเวลาที่พักฟื้น พร้อมพยาบาลอีกหนึ่งคน

[𝗝𝗼𝘀𝗲𝗹𝘆𝗻 𝗪𝗶𝗻𝗱𝘀𝗼𝗿 🌫 @NYC_Joselyn]

@NYC_JohnH ถึงจะอยู่ในสภาพแบบนี้ แต่ใช่ว่าโจเซลินจะจำไม่ได้ ว่าพวกเขามีปากเสียงกันรุ���แรงแค่ไหน ก่อนที่เขาจะถูกยูจีนพาตัวไป

โจเซลืนกำลังอ้าปากเหมือนจะพูดต่อ แต่เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นก่อน

ดูเหมือนผู้มาเยือนจะมีมารยาทพอที่จะไม่เปิดเข้ามา หากไม่ได้รับคำอนุญาตให้เข้าไป

[𝗝𝗼𝘀𝗲𝗹𝘆𝗻 𝗪𝗶𝗻𝗱𝘀𝗼𝗿 🌫 @NYC_Joselyn]

@NYC_JohnH “....”

โจเซลินเงียบ ดูเหมือนเขาจะเชื่อคำพูดของคนตรงหน้าสนิทใจ จึงไม่คิดจะถามอะไรเพิ่ม

ความเงียบปกคลุมรอบหนึ่งโฮเซและหนึ่งเคนิส เป็นเวลาชั่วอึดใจ ก่อนโจเซลินจะเอ่ยขึ้นเสียงเบา

“เป็นเธอที่ช่วยฉัน”

“ทั้งที่ฉันทำไม่ดีกับเธอไว้”

[𝗝𝗼𝘀𝗲𝗹𝘆𝗻 𝗪𝗶𝗻𝗱𝘀𝗼𝗿 🌫 @NYC_Joselyn]

@NYC_JohnH หากเป็นก่อนหน้านี้ ถ้าอีกฝ่ายล้อเล่นผิดเวลาแบบนี้คงถูกเขาขึ้นเสียง หรือแสดงออกชักว่าไม่พอใจใส่ไปแล้ว

แต่ตอนนี้ ถึงจอห์นจะพูดแบบนั้น แต่ท่าทีหงุดหงิดนั่นของโจเซลินก็ไม่ปรากฏให้เห็น

“...บอกไม่ได้เหรอ”

[𝗝𝗼𝘀𝗲𝗹𝘆𝗻 𝗪𝗶𝗻𝗱𝘀𝗼𝗿 🌫 @NYC_Joselyn]

@NYC_JohnH “....เดซี่บอกว่าเธอหาฉันเจอ”

น้ำเสียงเบาเอ่ยตอบ สายตาสบมองคนเลิกคิ้ว

“....เธอทำได้ยังไง”