This is a must listen for parents with young children! Parents and schools must teach kids strong morals and respect. If teachers actively guide students, inappropriate behaviors wouldn't occur. They need to focus on discipline and values to raise respectful and responsible kids.
@antonvansteenis@chrisklomp Ik heb in het verleden regelmatig gedoneerd, maar hij staat bij mij nu al maanden op negeren. Voegt weinig meer toe; te eenzijdig, en steeds feller daarin.
@MissVega8888 If 5 women jumped my wife, I would get out the 2A and there'd be 5 dead women. Not worth getting scratched over. If no 2A available, a few well-aimed punches that'd make sure they never would be able to do that again.
@Fatima_Khatun01 That's exactly why Israel has no mercy on whoever attacks them. They know that absolutely no one cares, and if they want to survive, they have to do it themselves.
Confession: I actually used to be part of the “blacker than black, ‘cause I’m black, y’all…” crowd.
First time I watched “Blazing Saddles,” I hated it. I thought it was racist. I remember watching it with some fraternity brothers and damn near causing a scene because they were all laughing while I was pissed they could laugh at something so racist.
Post college, rookie cop, newly into my right-leaning, conservative awakening, I had a girlfriend who wanted to do a movie night. She said she wanted to watch her favorite comedy, “Blazing Saddles.” After asking if we could watch something else and her being dead set on wanting to watch it, I gave it a new shot. I was prepared to be mad, though, just in case.
I don’t think I’ve ever laughed so hard in my life.
Point is, to everyone who still views the world through a racial lens, there’s a whole world out there that you could enjoy if you simply take off those lenses. It’s holding you back and you don’t even realize it.
Good night, everyone. Early day tomorrow.
Hugs,
Zeek
In Het Parool vertellen twee meisjes van 9 en 10, geportretteerd in identieke abaya’s, dat hun hoofddoek een eigen keuze is. Dat klinkt volwassen, maar op deze leeftijd is autonomie vooral een beleving, geen volledig gevormde realiteit.
Keuzes van kinderen ontstaan nooit in een vacuüm. Ze worden gevormd binnen een krachtenveld van gezin, familie, gemeenschap, religieuze normen en voorbeeldgedrag. Dit bepaalt welke opties zichtbaar en sociaal aanvaard zijn – en wat als vanzelfsprekend voelt. Het oprechte gevoel “ik wil dit zelf” is daarmee onlosmakelijk verweven met impliciete verwachtingen.
Zo’n keuze is dus niet per se opgelegd, maar wel gevormd. Werkelijke keuzevrijheid veronderstelt meerdere paden die zichtbaar én begaanbaar zijn, ook buiten de norm van de directe omgeving, zonder sociale repercussies. Bij kinderen ontbreekt die voorwaarde vaak, simpelweg omdat hun referentiekader nog te smal is.
Door dit zonder context als ‘eigen keuze’ te presenteren, wordt het publieke begrip van vrijheid vertroebeld. Het schuift een volwassen ideaal van autonomie naar voren waar feitelijk sprake is van vroege socialisatie.
Het publieke gesprek over vrijheid vraagt om die nuance: vrijheid gaat niet alleen over het recht om iets te doen, maar ook over het reële vermogen om het níet te doen. Zonder dat onderscheid blijft “eigen keuze” een geruststellend etiket dat de complexiteit verhult.
In de Volkskrant verscheen recent een opiniestuk dat kritiek levert op het beeld dat de meerderheid heeft van Marokkaanse Nederlanders. De boodschap is begrijpelijk, maar het betoog blijft gevangen in het spiegelbeeld van wat het bestrijdt. Het neemt de logica van Wilders’ retoriek – vaste rollen van wij en zij, dader en slachtoffer – en draait deze simpelweg om.
Het probleem met spiegelen is dat je het frame van de ander in stand houdt. Je voert het debat op hun speelveld, met hun spelregels. Daarmee wordt het gesprek over waardigheid en zichtbaarheid geen zelfstandig verhaal, maar een reactie. En reacties, hoe fel ook, verankeren het gezag van datgene waartegen ze zich richten.
Werkelijke verandering vraagt om het verlaten van dat speelveld. Om een taal die niet begint bij de tegenstander, maar bij een eigen werkelijkheid. Een taal die de complexiteit erkent: dat er zowel uitsluiting als erkenning bestaat, zowel onrecht als succes. Een taal die het gemak van vaste vijandbeelden inruilt voor het ongemak van nuance.
Wie zich werkelijk wil bevrijden uit de karikaturen waarin minderheden en meerderheden elkaar gevangen houden, moet meer doen dan de rollen omdraaien. Het is pas een stap vooruit als het verhaal niet langer gaat over het gelijk van de een tegenover de ander, maar over de samenleving die we samen willen vormgeven. Alles daaronder blijft, hoe welbedoeld ook, onderdeel van het toneelstuk dat we zeggen te willen afbreken.
@MissVega8888 1) Putin has done the same many times, it's why Trump got annoyed with him.
2) They aren't peace talks with just one side present.
3) Putin considers Alaska to be Russia, don't be surprised if Trump hands it over.
4) By now most of Ukraine's new weapons come from Europe.