Olivia
Online
Κοσμόπουλος Παναγιώτης του Γαβριήλ
@PanKosmopoulos
Σκεπτόμενος, νηφάλιος.
Ελπίζω...
Athina, Hellas
Joined May 2012
70 Following
76 Followers
5.3K Posts
@LeonPalaiodimos Αγαπητέ Λεωνίδα πολλά συγχαρητήρια. Νοιώθω περήφανος σαν να ήμουν πατέρας σου!
🔴Αυγουστιάτικος «επαναστατικός τουρισμός» στην Κούβα, που απαρνιέται τον σοσιαλισμό και... ιδιωτικοποιεί τα πάντα!
🔴Μαζικός «επαναστατικός τουρισμός», παρατηρείται τις τελευταίες ημέρες από τις νεολαίες των κομμάτων της αριστεράς. Από μια γρήγορη αναζήτηση, εντόπισα τρεις αριστερές οργανώσεις νεολαίας, που στέλνουν «��πριγάδες» (η λέξη «μπριγάδα» προέρχεται από το γαλλικό brigade, που σημαίνει ομάδα ατόμων που κάνουν πράγματα μαζί), στο «νησί της επανάστασης»: την ΚΝΕ, την νεολαία της Νέας Αριστεράς και την νεολαία Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης (ΑΝΤΑΡΣΥΑ).
🔴Ο «επαναστατικός τουρισμός», γίνεται με το πρόσχημα της «διεθνιστικής αλληλεγγύης» και της μεταφοράς «ανθρωπιστικής βοήθειας» προς τον κουβανικό λαό, αλλά πόση ανθρωπιστική βοήθεια να χωρέσει σε... τρεις-τέσσερις βαλίτσες που μεταφέρει η κάθε αριστερίστικη κομματική αποστολή;
🔴Ωστόσο, τα νέα που έρχονται από το τελευταίο προπύργιο του κομμουνισμού επί της γης, δεν είναι καθόλου ευοίωνα για τους ενθουσιώδεις εκδρομείς, καθώς συντελούνται εκεί κοσμογονικές αλλαγές. Την εβδομάδα που μας πέρασε, το κομμουνιστικό καθεστώς αναγνώρισε την χρεοκοπία του κομμουνιστικού οικονομικού μοντέλου και νομοθέτησε δέσμη 176 μέτρων «υπέρ της ελεύθερης αγοράς» σε πολλούς και διάφορους τομείς της οικονομίας!
🔴Ενδεικτικά, ιδιωτικοποιούνται οι τράπεζες και παραδίδεται σε ιδιώτες ή αξιοποίηση ακινήτων, η γεωργία και η κτηνοτροφία, ο έλεγχος βενζινάδικων, φαρμακείων, λιμανιών, μαρινών, Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, η εισαγωγή και πώληση αυτοκινήτων, οι πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, τα ορυχεία, ακόμα και η συλλογή των απορριμμάτων. Στα χέρια του κράτους, παραμένουν η Υγεία, η Παιδεία (εκτός από ορι��μένες εξαιρέσεις που αφορούν μαθήματα ξένων γλωσσών ή φύλαξη παιδιών), οι τηλεπικοινωνίες και τα ΜΜΕ.
🔴Για δες καιρό που διάλεξαν οι... «μπριγαδίστας» της αριστεράς να κάνουν... επαναστατικό τουρισμό στην τελευταία σοσιαλιστική χώρα του πλανήτη, που οσονούπω θα πάψει να είναι σοσιαλιστική!
Άλλο ένα σταλινικό έγκλημα της ΕΣΣΔ
82 years ago today, the people of Warsaw rose up against the Nazis, and Stalin sat across the river and let them die.
On August 1, 1944, at five in the afternoon, the moment they called the W hour, thousands of young Poles in the Home Army pulled hidden pistols and homemade grenades out of their coats and attacked the German army in their own city. These were not professional soldiers. They were students, factory workers, teenagers, girls who carried messages through the sewers and boys who had grown up under five years of occupation. Barely one in ten of them had a real weapon. They were counting on help that was already in sight, because the Red Army had just fought its way to the far bank of the Vistula river. You could see the Soviet campfires from the rooftops. For weeks Moscow radio had been openly calling on Warsaw to rise up, telling the city that the hour of liberation had come and that the moment to strike was now.
So the city rose. And then Stalin stopped his own army cold.
The offensive that had raced hundreds of miles across Poland, smashing the entire German center, suddenly halted right at the river and just sat there for 63 days, while the largest city between Berlin and Moscow was torn apart in plain view. Understand that this was not bad luck and it was not logistics. The fighters answered to the legitimate Polish government in exile in London, the same government that had kept Poland in the war since 1939, and Stalin already had his own puppet committee packed and ready to install as the new rulers of Poland. A Warsaw liberated by Poles who were loyal to London, and not to him, was the one single outcome he could not tolerate. So he made a cold calculation and let the Germans do his dirty work for him. He publicly called the insurgents a handful of criminals and adventurers, he refused to recognize them as soldiers at all, and he treated an entire city fighting for its life as if it did not exist.
Britain and the United States begged him to help, or at least to get out of the way. The Western allies had aircraft that could drop weapons, ammunition, and food into the city, but to reach Warsaw and get home the crews needed to land and refuel on Soviet airfields on the eastern side. Stalin said no. For weeks he flatly denied his own allies permission to use his airfields, which turned every relief flight into a suicide mission at the very limit of what a plane could physically do. American and British and Polish and South African crews flew from as far as southern Italy anyway, hundreds of miles over occupied Europe, dropping their canisters from desperate heights, and most of the supplies drifted straight down into German hands or shattered on the rubble. Men died in the sky over Warsaw for crates the defenders never even touched.
On the ground it was not a battle so much as a slaughter of civilians. In the Wola district alone, in the space of just a few days at the start of August, German units shot tens of thousands of ordinary people. They dragged patients out of hospital beds and executed them. They lined whole streets of families against the walls and machine gunned them, then set the bodies on fire. Fathers, mothers, children, the elderly, it did not matter. And through all of it the Red Army stayed exactly where it was, watching from across the water, close enough to hear the shelling but choosing to do nothing.
The fighting itself was almost beyond belief. The insurgents held out street by street and cellar by cellar for over two months against tanks, artillery, and dive bombers. When the Old Town became impossible to hold, the survivors escaped through the sewers, wading for hours in darkness and filth beneath the very Germans who were hunting them. Teenage couriers memorized routes through the muck. People starved. And still they held, waiting for the army on the other side of the river to move.
When Stalin finally allowed a crossing in September, it had the shape of help but not the substance of it. He sent over Polish units that were under Soviet command, gave them almost no covering fire, no serious reinforcement, and no real plan to break through, and they were cut to pieces on the western bank and forced to pull back. It let Moscow say later that the Soviets had tried. In truth it was theater, staged for the history books.
Warsaw finally surrendered on October 2, 1944, after 63 days completely alone. Around 16,000 fighters were dead, and somewhere between 150,000 and 200,000 civilians were dead, a number that dwarfs the fighters and tells you exactly who paid for this. Then, with the city already broken and emptied, Hitler ordered Warsaw wiped off the map entirely. German demolition squads went through the ruins block by block, burning and dynamiting what was left, torching libraries and archives and palaces on purpose, until close to 90 percent of the city was gone.
The Red Army, the army that had watched the whole thing, finally rolled into the ruins in January 1945, once there was nothing left to save and, more to the point, once the Poles who might have stood up and built a truly free Poland were already dead or scattered. And the betrayal did not even end there. A few months later, sixteen leaders of the Polish underground were invited to talks under a promise of safety, then arrested by the Soviets, hauled to Moscow, and put on show trial. That was the reward for the people who had fought the Germans the longest.
Stalin did not lose the race to Warsaw. He was never racing. He pulled up at the river on purpose and waited for the city to die, because a dead free Warsaw was worth more to him than a living one. Eighty two years later, remember who rose up, and remember exactly who was standing on the far bank with folded arms while they burned.
Έγκλημα πολέμου.
Ιδου το παράδειγμα...
🔴Ιούνιος-Ιούλιος 1941: Η μεγάλη σφαγή στις φυλακές της NKVD στην Δυτική Ουκρανία.
🔴Τέτοιες μέρες του 1941, αποκαλύφθηκε ένα ακόμα μαζικό έγκλημα του σταλινισμού, που έλαβε χώρα κυρίως στην Δυτική Ουκρανία και δευτερευόντως στην Εσθονία, την Λεττονία και την Λιθουανία. Πρόκειται για την βάναυση δολοφονία 40.000 πολιτικών κρατουμένων από την Σοβιετική Μυστική Αστυνομία (NKVD). Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή...
🔴Καθώς ο γερμανικός στρατός ξεκίνησε την εισβολή στην Σοβιετική Ένωση, στις 22 Ιουνίου 1941, ο Στάλιν διέταξε την NKVD (υπ’ αριθμόν 00803 Διαταγή), να «εκκαθαρίσει» όλους τους πολιτικούς κρατούμενους, στις συνοριακές περιοχές της ΕΣΣΔ που πιθανόν θα καταλαμβάνονταν, για «να τους απαλλάξει από τον πειρασμό να συνεργαστούν με τους Γερμανούς».
🔴Η Δυτική Ουκρανία (περιοχές Λβιβ, Ιβάνο-Φρανκίφσκ, Χμελνίτσκι, Ρίβνε, Τερνόπιλ, Βολίν και Ζακαρπάτια), ήταν προπολεμικά μέρος της Πολωνίας. Περιήλθε δε υπό σοβιετική κατοχή, όταν τα σταλινικά στρατεύματα εισέβαλαν στο ανατολικό τμήμα της Πολωνίας, βάσει του συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μολότωφ.
🔴Μόλ��ς ολοκληρώθηκε η σοβιετική κατοχή, άρχισε η «σοβιετοποίηση», με μαζικές συλλήψεις υπόπτων ως «αντισοβιετικών στοιχείων». Στην κατηγορία αυτή, εντάχθηκαν τα μέλη της πολωνικής ��λίτ (κυβερνητικοί αξιωματούχοι, στρατιωτικοί, δημόσιοι υπάλληλοι και άλλα επιφανή πρόσωπα της κοινωνίας, όπως γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, καθηγητές κ.λπ.), αλλά και οι Ουκρανοί εθνικιστές, που μάχονταν τους Πολωνούς και θεωρούνταν από τους Σοβιετικούς «οι χειρότεροι εχθροί της σοβιετικής εξουσίας».
🔴Η εθνοτική κατανομή των συλληφθέντων, ήταν 70% Ουκρανοί, 20% Πολωνοί και 10% «λοιπά αντισοβιετικά στοιχεία». Οι θεωρούμενοι ως «πιο επικίνδυνοι», είτε εκτελέστηκαν, είτε απελάθηκαν στην Σιβηρία ή το Καζακστάν, μεταξύ Φεβρουαρίου και Ιουνίου 1940. Όσοι θεωρήθηκαν λιγότερο επικίνδυνοι, φυλακίστηκαν στις τοπικές φυλακές.
🔴Από την επομένη κιόλας της γερμανικής εισβολής, η NKVD άρχισε η «εκκαθάριση» των πολιτικών κρατουμένων. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι κρατούμενοι έβγαιναν καθ’ ομάδες στην αυλή των φυλακών και δολοφονούνταν με την κλασσική μέθοδ�� της NKVD: μια σφαίρα στον σβέρκο! Σε άλλες περιπτώσεις, όταν πλησίαζαν τα γερμανικά στρατεύματα και οι δολοφόνοι της NKVD βιάζονταν να φύγουν, είτε έμπαιναν στα κελιά και έσφαζαν τους κρατουμένους με ξιφολόγχες, είτε έβαζαν φωτιά στις φυλακές, είτε πετούσαν χειροβομβίδες στα κελιά των κρατουμένων.
🔴Η μεγαλύτερη σφαγή, έγινε στο Λβιβ, όπου δολοφονήθηκαν με διάφορους τρόπους, πάνω από 5 χιλιάδες κρατούμενοι! Επέζησαν μόλις 270, όταν στις 28 Ιουνίου ξέσπασε στην πόλη λαϊκή εξέγερση, που ανάγκασε την NKVD να αποχωρήσει εσπευσμένα. Σύμφωνα με μαρτυρίες επιζώντων, η ��ικόνα ήταν η εξής:
«Από την αυλή μια πόρτα οδηγούσε σε έναν μεγάλο χώρο γεμάτο από πάνω μέχρι κάτω με πτώματα. Όσοι βρίσκονταν στο κάτω μέρος ήταν ακόμα ζεστοί. Τα θύματα ήταν ηλικίας μεταξύ 15 και 60 ετών, αλλά οι περισσότεροι ήταν 20-35 ετών. Ήταν ξαπλωμένοι σε διάφορες στάσεις, με τα μάτια τους ανοιχτά και γκριμάτσες τρόμου στα πρόσωπά τους. Υπήρχαν πολλές γυναίκες ανάμεσά τους. Αρκετά θύματα σκοτώθηκαν με πυροβολισμό στο κεφάλι. Αλλά οι περισσότεροι μαχαιρώθηκαν με ξιφολόγχη. Μερικά από τα πτώματα ήταν γυμνά. Ένας άνδρας φορούσε κοστούμι και γραβάτα, πιθανώς μόλις είχε συλληφθεί».
🔴Επιπροσθέτως, στο Λουτσκ (περιφέρειας Βολίν), βρέθηκαν δολοφονημένοι 4.000 πολιτικοί κρατούμενοι, στο Σαμπίρ (περιφέρειας Λβιβ) 1.200 γυναίκες κρατούμενες, στο Ιβάνο-Φρανκίφσκ 2.500, στο Σαμπίρ 1.570, ενώ στο Ζόλοτσιβ και το Ντόμπρομιλ (περιφέρειας Λβιβ), το Τσόρτκιβ (περιφέρεια�� Τερνόπιλ) και την πόλη Ρίβνε υπολογίζεται ότι περίπου 1.500 κρατούμενοι δολοφονήθηκαν, σε καθεμία από αυτές τις τοποθεσίες.
🔴Τραγικές σκηνές, διαδραματίστηκαν τις επόμενες μέρες, όταν τα μέλη των οικογενειών των θυμάτων, έψαχναν τους δικούς τους ανθρώπους, ανάμεσα σε σωρούς φρικτά παραμορφωμένων πτωμάτων. Και βέβαια, οι αποτρόπαιες αυτές σφαγές, καθόρισαν και την στάση του πληθυσμού των περιοχών αυτών, στην συνέχεια του πολέμου.~
Η μητέρα της Νέστορος πέθανε στο σαλόνι της, από γκαζάκια που έβαλαν αριστεροί τρομοκράτες.
Η ΝΔ συνεχίζει να τιμά τους αγώνες τους;
Προς νεαρούς πολίτες και εκλογείς κυβερνώντων.
The surest way to corrupt a youth is to instruct him to hold in higher esteem those who think alike than those who think differently.
Προς κάθε πεφτωσυννεφάκια...
“Most people are not seeking truth. they are searching for comfort in illusions.”
- Friedrich Nietzsche
Αντέχετε;
Όλο το πρόβλημα της χώρας, με αριθμούς και διαγράμματα που μπορεί να καταλάβει ακόμα και μαθητής Δημοτικού. Και όλες οι λύσεις. 54 λεπτά συμπυκνωμένης πληροφορίας που εξορκίζουν τη μεταπολιτευτική απάτη και την κομματική μπουρδολογία. Ακούστε αυτή την παρουσίαση και κοινοποιήστε την. Το χρωστάτε στα παιδιά σας.
https://t.co/8E95M57skc
Προφήτης ή μπροστά από την εποχή του;
Ο ΜΕΓΑΣ ΠΡΟΦΗΤΗΣ INOK ΠΑΟΥΕΛ
Ο Ίνοκ Πάουελ (Enoch Powell) προέβλεψε το τι θα συνέβαινε στην εποχή μας, ήδη από το μακρινό 1968 με την πασίγνωστη ομιλία του «Rivers of Blood». Είχε πει ότι "στις αρχές του επόμενου αιώνα (του 21ου) μεγάλες περιοχές των πόλεών μας θα έχουν καταληφθεί από πλήθη που δεν θα έχουν τίποτε το κοινό με εμάς". Αντέδρασαν τότε οι πάντες χαρακτηρίζοντάς τον ρατσιστή και εκδιώκοντάς τον ουσιαστικά από την πολιτική, τη στιγμή που ήταν το μεγαλύτερο πολιτικό ταλέντο της Βρετανίας και ο επικρατέστερος για την ηγεσία των Συντηρητικών. Μόλις 24 ώρες μετ�� την ομιλία, ο ηγέτης του Συντηρητικού Κόμματος (και μετέπειτα Πρωθυπουργός) Έντουαρντ Χιθ, απέπεμψε τον Πάουελ από τη θέση του σκιώδους Υπουργού ��μυνας.
Στη συνέντευξη αυτή, μέρος της οποίας υπάρχει στο βίντεο που παραθέτω στο πρώτο σχόλιο, στην εκπομπή «The Dick Cavett Show», τον Μάιο του 1971, με τον δημοσιογράφο Dick Cavett, στην οποία συμμετείχε ο Βρετανός συγγραφέας, γιατρός και σκηνοθέτης Jonathan Miller, ο Powell προσπάθησε να εξηγήσει ότι το να βλέπεις πώς εξελίσσεται ένα φυσικό φαινόμενο, δεν είναι ρατσισμός. Είναι απλώς αντίληψη της πραγματικότητας. Δείτε πώς από τότε η Ευρώπη "σκότωνε" τους πιο ευφυείς και οξυδερκείς πολιτικούς της, κολλώντας τους απαξιωτικές ταμπέλες ενώ ταυτόχρονα εθελοτυφλούσε βαφτίζοντας τις επιθυμίες της πραγματικότητα.
Ντικ Κάβετ:
Κύριε Πάουελ, όταν χρησιμοποιείτε εκφράσεις όπως αυτή που είπατε, ότι «μεγάλα τμήματα των πόλεών μας θα καταληφθούν από ανθρώπους που δεν έχουν τίποτα κοινό με εμάς», δεν αντιλαμβάνεστε ότι αυτό ακούγεται βαθιά προκλητικό και ίσως επικίνδυνο;
Ίνοκ Πάουελ:
Όχι, δεν είναι προκλητικό, διότι αποτελεί μια απλή αποτύπωση των δημογραφικών δεδομένων, όπως αυτά διαμορφώνονται. Όταν μια περιοχή μεταβάλλεται ραγδαία και ο ντόπιος πληθυσμός αντικαθίσταται, δημιουργείται μια κατάσταση όπου ολόκληρες γειτονιές, ολόκληρες κοινότητες, παύουν να έχουν οποιαδήποτε συνέχεια με το παρελθόν της χώρας αυτής. Αυτοί οι άνθρωποι έρχονται από εντελώς διαφορετικούς πολιτισμούς, με διαφορετικέ�� κοινωνικές δομές και αξίες. Δεν έχουν τίποτα κοινό με τον τρόπο ζωής που αναπτύχθηκε εδώ επί αιώνες. Αν δεν το αναγνωρίσουμε αυτό, εθελοτυφλούμε μπροστά στο μέλλον.
Τζόναθαν Μίλερ:
Αλλά, Ίνοκ, αυτό που κάνεις δεν είναι απλώς μια περιγραφή γεγονότων. Είναι μια δήλωση που προκαλεί αυτό στο οποίο αναφέρεται (performative utterance). Με το να χρησιμοποιείς αυτή τη γλώσσα, δεν περιγράφεις απλώς έναν φόβο, αλλά τον κατασκευάζεις. Παράγεις τον φόβο στο κοινό ως τη μόνη «σωστή» αντίδραση απέναντι σε μια δημογραφική αλλαγή.
Ίνοκ Πάουελ:
Διαφωνώ απόλυτα. Ο φόβος και η ανησυχία προϋπάρχουν στους απλούς πολίτες, οι οποίοι βλέπουν το περιβάλλον τους να αλλάζει χωρίς να τους έχει ζητηθεί η γνώμη. Το καθήκον ενός πολιτικού είναι να δίνει φωνή σε αυτές τις πραγματικές ανησυχίες, όχι να τις κρύβει κάτω από το χαλί. Όταν λέω ότι μεγάλες περιοχές των πόλεών μας θα καταληφθούν από ανθρώπους με τους ο��οίους δεν έχουμε τίποτα κοινό, περιγράφω μια γεωγραφική και κοινωνική πραγματικότητα που θα αντιμετωπίσουν τα παιδιά μας.
Τζόναθαν Μίλερ:
Αυτό όμως που αποκαλείς «κοινωνική πραγματικότητα» είναι μια στατική άποψη για τον πολιτισμό. Οι άνθρωποι αλλάζουν, προσαρμόζονται και ενσωματώνονται. Το να προεξοφλείς ότι δεν θα υπάρξει ποτέ τίποτα κοινό μεταξύ των κοινοτήτων, είναι σαν να θέτεις τα θεμέλια για τον διαχωρισμό και την εχθρότητα που υποτίθεται ότι θέλεις να αποφύγεις.
Ίνοκ Πάουελ:
Δεν πρόκειται για μια στατική άποψη, Τζόναθαν, αλλά για μια ρεαλιστική άποψη της ανθρώπινης φύσης και της ιστορίας. Φυσικά και οι πολιτισμοί αλλάζουν, αλλά αλλάζουν οργανικά και σε βάθος χρόνου, όταν οι άνθρωποι μοιράζονται μια κοινή εθνική συνείδηση.
Όταν όμως μιλάμε για τη μεταφορά εκατομμυρίων ανθρώπων μέσα σε ελάχιστες δεκαετίες, ανθρώπων που φέρουν μαζί τους ολοκληρωμένους, πανίσχυρους και πλήρως διαμορφωμένους πολιτισμούς, θρησκείες και κοινωνικούς νόμους, η ιδέα ότι αυτοί οι άνθρωποι α��λώς θα "ρευστοποιηθούν" και θα αφομοιωθούν μέσα στον δικό μας πολιτισμό είναι μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση.
Δεν θέτω εγώ τα θεμέλια του διαχωρισμού. Τα θεμέλια του διαχωρισμού τίθενται από το ίδιο το μέγεθος των αριθμών. Όταν οι αριθμοί είναι τόσο μεγάλοι, οι κοινότητες δεν ενσωματώνονται· αντίθετα, αυτοπεριορίζονται, αναπαράγουν τον δικό τους τρόπο ζωής και δημιουργούν μια δική τους επικράτεια. Δεν φταίνε οι ίδιοι οι ��νθρωποι γι' αυτό, είναι μια φυσική ανθρώπινη αντίδραση. Το να αρνούμαστε να δούμε ότι αυτό θα οδηγήσει σε σύγκρουση, επειδή προτιμάμε μια ρομαντική και θεωρητική άποψη για τον πολιτισμό, είναι το πραγματικό λάθος.
Υ.Γ.1 Για να παραφράσω τον Χέλντερλιν: Και οι σοφοί τι χρειάζονται σε ηλίθιους καιρούς;
Υ.Γ. 2 Ο Πάουελ, ένας εξαιρετικά πολυσύνθετος άνθρωπος ήταν, ανάμεσα σε πολλά άλλα, και καθηγητής αρχαίων Ελληνικών.
https://t.co/L6NuHANESL
Μπέλφαστ, Ιρλανδία
Απόψε μετά τη χθεσινή φρικτή δολοφονία
Zoals ik reeds voorspelde… Het belooft een bewogen avond en nacht te worden in Belfast, Ierland 🇮🇪…
Een gevecht tussen de ego’s van de pro-migratieglobalisten van het WEF en de bevolking, die deze afbraak ideologie al decennia afkeurt.
Θυμάστε την ταινία "Robocop";
RoboCop patrolling the streets of Shenzhen, one of China’s tech hubs
Στις 20 Μαϊου του 1919 ο αρχιμανδρίτης Πανάρετος, σε έκθεσή του προς συνταγματάρχη Κατεχάκη αποκαλύπτει στατιστικά στοιχεία της τραγωδίας των ��οντίων «… Η επαρχία Αμασείας είχε προ του πολέμου 136.768 ελληνικό πληθυσμό.
Εκ του ολικού αριθμού, 73.375 του πληθυσμού μετετοπίστησαν ή εξορίσθησαν, εκ των οποίων το 70% απέθανον εν τη εξορία, μόλις δε οι 30% επανήλθον…
Εκ των 25.000 εξορισθέντων της επαρχίας Νεοκαισαρείας, εκ μεν των χωρικών εσώθησαν μόλις 6% και ούτοι συντετριμμένοι ως ναυαγοί της σατανικής τουρκικής θηριωδίας, εκ δε των κατοίκων των πόλεων 35% ρακένδυτοι και κατεσυληκότες, ζωντανά μαρτύρια της τουρκικής βαρβαρότητος…
Η επαρχία Κολωνίας εξ ολοκλήρου κατεστράφη, όλα τα χωριά αυτής ηρημώθησαν, ε��άχιστοι ομογενείς σώζονται εν Νικοπόλει… Η επαρχία Χαλδείας-Κερασούντος… είχε… ολικόν πληθυσμόν 167.450.
Εκ τούτων 45.000 περίπου εξηνηγκάσθησαν κατά τον χρόνον της ανακατοχής να καταφύγωσιν εις Ρωσίαν, άνω δε των 90.000 μετετοπίσθησαν και εξορίσθησαν εις τα βάθη της Μ. Ασίας… Εκ των εξορισθέντων 80% απέθανον εκ πείνης, εκ των διωγμών, των δεινοπαθημάτων και των δαρμών…
Εκ των 72 ελληνικών χωρίων του τμήματος Κερασούντος ουδέν σώζεται…». Παρόμοιες στατιστικές υπάρχουν και για άλλες περιοχές του Πόντου. Πηγή: Ελληνικό Ημερολόγιο
@KolydasT Μήπως προέρχεται από τα Μέθανα;
Πέφτω από τα σύννεφα!
Η #Πολωνία 🇵🇱 το 2008 είχε ΑΕΠ < της Ελλάδας. Σήμερα έχει 1,1 ΤΡΙΣ $. Πώς;
Σταθερή νομοθεσία, φιλική στο #επ��χειρείν
Αποτελεσματική #δικαιοσύνη
Χαμηλοί #φόροι, κίνητρα για #επιχειρήσεις
Έξυπνη χρήση 🇪🇺 κονδυλίων
Αποτελεσματικό, μικρό κράτος, χαμηλή διαφθορά
Απόρριψη σοσιαλισμού.
Ο Τάκης Λαζαρίδης είχε καταδικασθεί σε θάνατο, όπως και ο πατέρας του. Ο πατέρας του εκτελέστηκε από τους Γερμανούς. Η μητέρα του καταδικάσθηκε σε ισόβια από τους Βούλγαρους.
Ο Τάκης Λαζαρ��δης είχε καταδικασθεί σε θάνατο, όπως και ο πατέρας του. Ο πατέρας του εκτελέστηκε από τους Γερμανούς. Η μητέρα του καταδικάσθηκε σε ισόβια από τους Βούλγαρους. Είναι τεράστια συγκίνηση να ακούς με πόσο θάρρος αναγνωρίζει την ευθύνη της αριστεράς για τον συμμοριτοπόλεμο και το πόσο λάθος ήταν αυτό που επεδίωκαν τότε, θυσιάζοντας και τη ζωή τους. Εδώ: https://t.co/OBqWa8fpuH
Και αυτή είναι επιστολή που έστειλε στον Μίκη.
«Αγαπητέ Μίκη,
Προς αποφυγήν τυχόν παρεξηγήσεων, είμαι υποχρεωμένος ευθύς εξαρχής να δηλώσω την ταυτότητά μου.
Είμαι παλιός συναγωνιστής σου στους αγώνες για «λαϊκή δημοκρατία», «ειρήνη» και «σοσιαλισμό». Καταδικασμένος σε θάνατο μαζί με τον Μπελογιάννη και εν συνεχεία τρόφιμος, επί δεκαπενταετία, των εγκληματικών φυλακών της χώρας. Ο πατέρας μου, ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, Γραμματέας του Εργατικού ΕΑΜ στην Κατοχή, καταδικάστηκε για την αντιστασιακή του δράση σε θάνατο από γε��μανικό στρατοδικείο και εκτελέστηκε το Μάη του '43. Και η μητέρα μου καταδικάστηκε για την αντιστασιακή της δράση σε ισόβια δεσμά από βουλγαρικό στρατοδικείο και στη διάρκεια του Εμφυλίου πέρασε και αυτή από τη Μακρόνησο...
Στη φυλακή, Μίκη, είχα το χρόνο να διαβάσω αρκετά, να σκεφτώ πολλά και να καταλάβω περισσότερα. Και μετά τη φυλακή, διαπιστώνοντας τη σκληρή πραγματικότητα στις χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού», βλέποντας τις αλλεπάλληλες λαϊκές εξεγέρσεις στις χώρες αυτές και τις ισάριθμες επεμβάσεις των σοβιετικών τανκς στους δρόμους της Βουδαπέστης, του Βερολίνου και της Πράγας, κατάλαβα τη φοβερή αλήθεια.
Ενώ νομίζαμε ότι πολεμούσαμε για τα ανώτερα ιδανικά της «ελευθερίας», της «δημοκρατίας» και του «σοσιαλισμού», στην πραγματικότητα πολεμούσαμε και θυσιαζόμασταν για την επιβολ�� της στυγνής δικτατορίας των Ζαχαριάδη - Ιωαννίδη, για τη μετατροπή της πατρίδας μας σε σοβιετικό προτεκτοράτο. Δεν μπορώ λοιπόν, Μίκη, να σε συγχαρώ για τη φιέστα στη Μακρόνησο. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σου απευθύνω ειλικρινή συλλυπ��τήρια. Γιατί ενώ η πατρίδα μας έχει ζωτική ανάγκη από εθνική ενότητα και ομοψυχία, εσύ και όσοι συνεργάστηκαν μαζί σου, επιμένετε να ξύνετε πληγές, επιμένετε να βρικολακιάζετε ένα παρελθόν για το οποίο μόνο ντροπή μπορούμε να νιώθουμε. Πασχίζετε, για λόγους ευτελούς κομματικής σκοπιμότητας, να διαιωνίσετε ανύπαρκτες, πλέον, «διαχωριστικές γραμμές».
Είναι, πράγματι, πρωτοφανείς οι αγριότητες που διέπραξαν οι αντίπαλοί μας στη Μακρόνησο. Ομως οι αγριότητες, Μίκη, είναι νόμος του Εμφυλίου. Και σε αγριότητες δεν υστερήσαμε κι εμείς. Ας θυμηθούμε την Ελένη Γ��ατζογιάννη και τις άλλες μαρτυρικές μανάδες της Ηπείρου. Ας θυμηθούμε τον Χρήστο Λαδά. Κι ας μην ξεχνάμε τις βιαίως στρατολογημένες ανήλικες χωριατοπούλες που με το ζόρι βάζαμε να πολεμήσουν, με το ζόρι να σκοτώσουν και να σκοτωθούν!
Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν δεν είναι ποιος ευθύνεται για τις αγριότητες του Εμφυλίου αλλά ποιος ευθύνεται για τον ίδιο τον Εμφύλιο και συνεπώς και για τις αγριότητές του. Και οι μεγάλοι ένοχοι, Μίκη, είμαστε εμείς. Αυτή είναι η οριστική και τελεσίδικη κρίση της Ιστορίας. Και την κρίση αυτή έρχεται να επικυρώσει με τον πιο έγκυρο και αδιαμφισβήτητο τρόπο ο ίδιος ο «μεγάλος αρχηγός», ο Νίκος Ζαχαριάδης.
Στο «Χρονικό» του, που άρχισε να γράφει την Πρωτομαγιά του 1966 (βλ. «ΤΟ ΒΗΜΑ» 17-8-2003), χαρακτηρίζει «κάλπικη» την άποψη ότι το ελληνικό αριστερό κίνημα παρασύρθηκε στον ένοπλο αγώνα από τους Αγγλους. Και απερίφραστα δηλώνει: «Στην πραγματικότητα, οι Αγγλοι θέλαν να μας παρασύρουν στις δικές τους εκλογές για να επικυρώσουν έτσι κοινοβουλευτικά, «λαϊκά», το καθεστώς που επέβαλαν με την ένοπλη επέμβασή τους και με τη Βάρκιζα».
Δεν μας έσπρωξαν λοιπόν οι Αγγλοι στον Εμφύλιο, Μίκη. Μόνοι μας ��πήκαμε στο σφαγείο! «Για να σώσουμε την τιμή του ΚΚΕ», καμαρώνει ο Ζαχαριάδης!
Κάποια στιγμή, Μίκη, αντί να θρηνούμε για τις αγριότητες του Εμφυλίου και να επιδιώκουμε «ρεβάνς», αντί να παριστάνουμε τους κήνσορες και τους τιμητές, θα πρέπει να κρύψουμε το πρόσωπο από ντροπή και να κλάψουμε πικρά για το αδικοχυμένο αίμα των δικών μας αλλά και των αδελφών μας της άλλης πλευράς.
Κι όμως, θα μπορούσες, Μίκη, να οργανώσεις μια πραγματικά εθνική γιορτή στη Μακρόνησο. Μια γιορτή εθνικής συναδέλφωσης και συμφιλίωσης. Οπου θα καλούσες να παραστούν όλοι. Και οι δικο�� μας αλλά και οι «άλλοι».
Οι συγγενείς της Ελένης Γκατζογιάννη και του Χρήστου Λαδά. Τα αδέλφια και τα παιδιά όχι μόνο των δικών μας μαχητών αλλά και των χιλιάδων ανδρών και αξιωματικών του ελληνικού στρατού που έπεσαν στο Γράμμο και στο Βίτσι για να παραμείνει η χώρα μας ελεύθερη και δημοκρατική. Σ' αυτή τη γιορτή, Μίκη, θα τραγουδούσαμε και θα κλαίγαμε μαζί, θα ταξιδεύαμε σε έναν κόσμο αγάπης και αδελφοσύνης με τα φτερά της υπέροχης μουσικής σου. Κι όρκο βαρύ θα παίρναμε ότι ποτέ πια δεν θα σηκώναμε όπλα εναντίον αλλήλων.
Σ' αυτή τη γιορτή, Μίκη, θα μπορούσες να υψωθείς σε εθνική μορφή, σε πανελλήνιο σύμβολο ενότητας και συμφιλίωσης. Δεν το έπραξες. Προτίμησες να περιχαρακωθείς στο ιδεολογικό και πολιτικό γκέτο της χρεοκοπημένης και ανυπόληπτης Αριστεράς, αυτής που τόσες συμφορές προκάλεσε στον τόπο με την ανεύθυνη και τυχοδιωκτική πολιτική της. Δεν είναι κρίμα, Μίκη;
Με βαθύτατη απογοήτευση
Τάκης Λαζαρίδης»
Εποχές, τις οποίες θέλουν πολύ να ξεχάσουν οι αριστεροί, αλλά θα τους τις θυμίζουμε, γιατί είναι μέρος της παγκόσμιας Ιστορίας.
🔴Μόσχα, 1η Μαΐου 1941: η Πρωτομαγιά που θέλουν να ξεχάσουν οι αριστεροί.
🔴Πρωτομαγιά αύριο και, μέσω ενός αυθεν��ικού βίντεο εποχής, θα γυρίσουμε τον χρόνο πίσω, στο 1941. Στην Μόσχα, γίνεται η καθιερωμένη εορταστική παρέλαση, παρουσία του «Μεγάλου Στάλιν» και των μελών του Ανώτατου Σοβιέτ, που χαιρετούν τα πλήθη από το Κρεμλίνο.
🔴Μεταξύ των εκλεκτών καλεσμένων του σοβιετικού κράτους, είναι και τέσσερις ανώτατοι αξιωματικοί (πιθανότατα στρατηγοί) της Γερμανικής Wehrmacht (Βέρμαχτ), που φορούσαν τις μεγάλες τους στολές.
🔴Υπό τα όμματα του «Μεγάλου Στάλιν», τους υποδέχεται με εγκαρδιότητα ο στρατάρχης Σεμιόν Κονσταντίνοβιτς Τιμοσένκο, που λίγο νωρίτερα είχε τιμηθεί ως Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης, για την (διόλου ηρωϊκή...) κατάληψη της μισής Πολωνίας - την άλλη μισή την είχε καταλάβει η Wehmacht. Όπως βλέπουμε στο βίντεο, τους χαιρετά στρατιωτικά, αλλά και δια χειραψίας.
🔴1η Μαΐου του 1941. Στην Ευρώπη μαίνεται ο Β' Π.Π., έχει δε μόλις ολοκληρωθεί η κατάληψη της Ελλάδας, από την Wehrmacht, την οποία αναγνώρισαν επίσημα οι Σοβιετικοί, εκδιώκοντας τον Έλληνα πρεσβευτή από την Μόσχα. Ήταν οι επ��χές που ίσχυε το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μολότωφ, που ΔΕΝ ήταν απλά και μόνον ένα σύμφωνο μη επίθεσης, αλλά διαχωρισμού της Ευρώπης, σε ζώνες επιρροής και κατοχής.
🔴Εποχές, τις οποίες θέλουν πολύ να ξεχάσουν οι αριστεροί, αλλά θα τους τις θυμίζουμε, γιατί είναι μέρος της παγκόσμιας Ιστορίας.~
Ρωσία: Κίνδυνος για την ασφάλεια Ρώσων στην Υπερδνειστερία https://t.co/f3HDCFkifr
Καλά πάμε κι εδώ ...
🇬🇧 Londyn. Kilku lewaków blokuje drogę.
Setki Brytyjczyków nie dojedzie do pracy.
Zero reakcji brytyjskiej policji.
Nagle - jeden Brytyjczyk decyduje odblokować drogę.
Nagle - brytyjska policja rusza do akcji.
Last Seen Users on Sotwe
Most Popular Users
Elon Musk 
@elonmusk
241.3M followers
Barack Obama
@barackobama
119.1M followers
Cristiano Ronaldo
@cristiano
113M followers
Donald J. Trump
@realdonaldtrump
111.8M followers
Narendra Modi
@narendramodi
107.1M followers
Rihanna
@rihanna
98.3M followers
NASA
@nasa
92.3M followers
Justin Bieber
@justinbieber
91.5M followers
KATY PERRY
@katyperry
89.1M followers
Taylor Swift
@taylorswift13
83M followers
Lady Gaga
@ladygaga
74.5M followers
Virat Kohli
@imvkohli
72M followers
Kim Kardashian
@kimkardashian
70.5M followers
YouTube
@youtube
68.8M followers
Neymar Jr
@neymarjr
65M followers
Bill Gates
@billgates
64.7M followers
The Ellen Show
@theellenshow
62.4M followers
Selena Gomez
@selenagomez
62.2M followers
CNN
@cnn
61.8M followers
X
@x
60.8M followers