هممیهنان عزیز،
جمهوری اسلامی میکوشد صدای واقعی مردم ایران را در میان هیاهوی مراسم حکومتی برای یک جنایتکار بالفطره و یکی از منفورترین حاکمان تاریخ ایران پنهان کند. رژیمی فرسوده، پوسیده و رو به زوال، با نمایشهای ساختگی، تبلیغات دروغین و هزینههای هنگفتی که از جیب مردم ایران غارت میشود، تلاش دارد تصویری جعلی از مشروعیت برای خود بسازد.
اما حقیقت ایران جای دیگری ایستاده است؛ در کنار نام و یاد فرزندان دلاوری که با آگاهی، رشادت و فداکاری، در یکی از حساسترین لحظات تاریخ این سرزمین، جان خود را در راه آزادی ایران فدا کردند.
بیش از ۴۰ هزار جاویدنام دیماه، با آگاهی از خطرهای پیش رو، قدم در این مسیر گذاشتند. آنان میدانستند شاید دیگر هرگز به خانه بازنگردند، اما در لحظهای که ایران به آنان نیاز داشت، ایستادند. آنان بر خلاف مزدوران ضحاک، برای وعدههای ناچیز و منافع شخصی به میدان نیامده بودند. آنها، شکوهمند، برای بازپسگیری ایران و هویت ملیمان برخاستند. آنان که از جنس زندگی، باور و نور بودند، در برابر تاریکی ایستادند تا نام ایران زنده بماند؛ و نامشان برای همیشه در تاریخ سرزمین ما ماندگار شد. آنان نشان دادند که عشق به میهن، از ترس مرگ نیرومندتر است.
امروز شش ماه از آن روزها گذشته است، اما برای خانوادههای شریف جاویدنامان، زمان همچنان در همان شبهای دشوار متوقف مانده است؛ خانوادههایی که عزیز و گاه تنها نانآور خود را از دست دادهاند؛ پدران و مادرانی که هر صبح با جای خالی فرزندشان چشم میگشایند؛ همسران، خواهران و برادرانی که در کنار رنج سوگ، فشار تهدید و سرکوب را نیز تحمل میکنند.
این خانوادهها تنها صاحبان یک داغ نیستند؛ آن��ا نگهبان و امانتدار یاد و فداکاری دلیرترین فرزندان ایران هستند. مسئولیت همه ماست که اجازه ندهیم این بار سنگین را به تنهایی بر دوش بکشند. وظیفه ملی و میهنی ماست که بیش از پیش پشتیبانشان باشیم؛ به دیدارشان برویم، صدای آنان را بازتاب دهیم، یاد عزیزانشان را زنده نگه داریم و در حد توان خود، نگذاریم فشارهای روحی، تهدیدها و دشواریهای مالی، آنان را به سکوت و فراموشی وادار کند.
تاریخ بارها نشان داده است که هیچ قدرتی نمیتواند اراده ملتی متحد را که برای رهایی و ساختن آیندهای بهتر برخاسته است، برای همیشه خاموش کند. راهی که با فداکاری فرزندان جاویدنام ایران روشن شده است، ادامه خواهد یافت؛ تا روزی که ایران به آزادی، دولت ملی و آیندهای شایسته ملت بزرگ ما دست یابد.
پاینده ایران
۲۶ سال پیش، آن روز که پیراهن خونین دانشجوی گلولهخورده را در دانشگاه تهران بالا بردم، هرگز گمان نمیکردم روزی فرا رسد طفلی که در همان روز در خاک پاک ایران چشم به جهان گشود، سالها بعد دانشجوی دانشگاه همان شهر شود و در همان میدان، در پردهای دیگر از این تاریخ ناتمام، پرچم شیر و خورشید تاجنشان ایران را برافرازد. گویی تاریخ، زخمهای خود را نه با فراموشی، که با تداوم اراده نسلها التیام میبخشد.
شکوه امروز برای من اینجا به کمال رسید که امروز و همزمان با این صحنه، پایاننامه دکترای من نیز منتشر شد؛ و من پس از عمری جنگیدن، زمین خوردن و دو��اره برخاستن، سرانجام از مسیر تحصیل نیز عبور کردم. این همزمانی برای من تنها یک اتفاق نبود، بلکه نشانهای بود از پیوند رنج و آگاهی، مبارزه و بازگشت به خویشتن.
امروز، برای من به عنوان عضوی قدیمی و سالخورده از جنبش دانشجویی، نه صرفاً یک خاطره، بلکه فصلی درخشان از تاریخ مبارزهای است که با خون آغاز شد و با امید ادامه یافت.
ما جنگیدیم، هزینه دادیم و جان باختگان بسیاری را دیدیم؛ اما در میان همه این رنجها، هویت خویش، ایرانی بودنمان را از نوادگان حرامزادگان قادسیه پس گرفتیم.
زنده باد جنبش دانشجویی.
#پاینده_ایران
#جاوید_شاه
Very productive meeting with Armin Laschet, Chair of the Committee of Foreign Affairs of the German Bundestag at @MunSecConf to discuss the situation in Iran, the ongoing killings, and what more Germany can do to support the people of Iran.
We appreciate his leadership.
مراد ویسی با آفرینش و تثبیتِ تعبیر «#فرزند_ایران» و «#جان_فدای_میهن»، نه فقط واژههایی تازه، بلکه افقی اخلاقی در فرهنگ اندوه و مبارزهٔ ما گشود. زبانی که رنجِ پراکنده را به حافظهای مشترک بدل کرد. زخمهای بینام را معنا بخشید و میان دلهای سوگوار و خانوادههای دادخواه، پلی از همدلی و کرامت انسانی بنا نهاد.
ممنون مراد عزیز
@RezaVaisi
امروز هجدهم بهمن است. يك ماه بيش، هزاران نفر، بى آنكه بدانند، براى آخرين بار از خواب بيدار شدند، براى آخرين بار صبحانه خوردند، براى آخرين بار مادر خود را بوسيدند، براى آخرين بار با عزيزان خود حرف زدند، براى آخرين بار كار كردند، براى آخرين بار آهنك گوش دادند، براى آخرين بار رويا بافتند، براى آخرين بار لباسى را پوشيدند، براى آخرين بار به پدر خود نگاه كردند، براى آخرين بار خنديدند، براى آخرين بار بند كفشهاى خود را بستند، براى آخرين بار گفتند:«نگران نباشيد، مواظبم»، براى آخرين بار از در خانه بيرون رفتند، براى آخرين بار، مثل هميشه شجاع و شريف ماندند، براى آخرين بار به آسمان نگاه كردند، براى آخرين بار عاشق ايران بودند، براى آخرين بار اميد داشتند، براى آخرين بار ترسيدند اما پا پس نكشيدند، براى آخرين بار كمك كردند، براى آخرين بار كمك خواستند وبراى آخري�� بار زيستند؛ وديگر هيجوقت بازنگشتند....🖤💚🤍❤️
#ایران
#جاویدنامان_راه_آزادی
این پرچم ملی ایران است که من از کودکی میشناسم و همیشه به آن ادای احترام کردهام: پرچم سه رنگ شیروخورشیدنشان ایران که همه ایرانیان را با وجود تفاوتهایشان نمایندگی میکند. به حاشیهسازان اجازه ندهید که این نماد اتحاد ملی ما را به عامل اختلاف تبدیل کنند.
#یک_ملت_یک_پرچم