@wdejager@arjanknaap Je kan dus organiseren in vredestijd om flexibel te kunnen opschalen voor momenten waarop het nodig is. Aanleg van kritieke voorraden subsystemen, investeren in drone piloot vaardigheden om is 2 te noemen. Aanschaf van kant-en-klare drones idd niet
Unrealized gains tax for Gen-Z:
You buy a Pokémon card for $50.
Someone offers you $500 for it. You say no. You love that card. You're keeping it.
The government says: "Cool, but that card is worth $500 now. You owe us $100 in taxes."
You: "…I didn't sell it."
Government: "Don't care. Pay up."
You don't have $100 lying around. So you're forced to sell the card you love just to pay a tax on money you never received.
Next month? That card drops back to $50.
Your card is gone. Your money is gone. And the government shrugs.
That's a wealth tax on unrealized gains. They don't pay you back the tax...
Now picture this.
Your mom calls you crying. She has to sell the house she raised you in. Not because she can't afford it. She's lived there 30 years. It's paid off.
But some website says it's worth more now and the government says she owes $15,000 she doesn't have.
So she sells your childhood home. The kitchen where she made you breakfast. The doorframe where she marked your height every birthday.
Gone.
To pay a tax on money that was never real.
Now picture the opposite.
Your dad put everything into his small business. For 20 years he built it from nothing. One year the business is "valued" at $2 million on paper. He owes a massive tax bill. He empties his savings. Sells his truck. Borrows money. Pays it.
Next year the market crashes. His business is worth $200,000.
He lost everything to pay a tax on a number that doesn't exist anymore.
Does the government give him his money back?
No.
Does the government give him his truck back?
No.
Does the government care?
No.
They sold this idea as "taxing billionaires." But billionaires have armies of lawyers, offshore accounts, and trusts. They'll be fine.
You know who won't be fine? Your mom. Your dad. Your neighbor with a small business. The farmer down the road who's had the same land for four generations and now has to sell it because dirt got expensive.
You're not taxing wealth. You're taxing people for owning things.
It's like getting a parking ticket for a car you might drive somewhere someday.
They want you to own nothing and be happy. To fund the fraud, waste and abuse of the welfare state they created.
There is enough money. More tax isn't needed. It's all a lie. But you've been gaslit into believing this is a rich vs poor debate.
I hope you understand what's at stake.
@WolveninUtrecht Gaaf! Las laatst wel dat wij in Nederland nu de hoogste dichtheid wolven hebben. Hoe zorgen we voor een beheersing qua aantallen zonder natuurlijke vijand?
Een ochtendcolumn
De Europese beschaving is afgekocht.
Europa ziet zichzelf graag als moreel voorloper. We spreken over waarden, duurzaamheid en rechtvaardigheid alsof ze vanzelf zijn ontstaan, niet als het resultaat van politieke keuzes. Dat zelfbeeld is comfortabel. Het verhult dat een groot deel van de Europese welvaart niet is gebouwd op morele zuiverheid, maar op uitbesteding.
Vanuit dat morele zelfvertrouwen velt Europa oordelen. Over China en de mensenrechten. Over Amerika en de vraag hoe een meerderheid zich achter Trump kon scharen. Het oordeel klinkt helder, maar wordt uitgesproken vanaf veilige afstand.
Dat patroon is niet nieuw. Terwijl Europa decennialang de hypothetische risico’s van kernenergie tot onderwerp van morele zuiverheid maakte, draaide een groeiend deel van de wereldeconomie op kolen. Elders stierven in de jaren negentig en het begin van deze eeuw jaar na jaar duizenden mijnwerkers in gevaarlijke kolenmijnen. Over enkele decennia kostte het delven van kolen naar schatting meer dan honderdduizend levens. Geen rampen, geen incidenten, maar structurele sterfte. De risico’s lagen daar, de morele gesprekken hier.
Hetzelfde mechanisme werkt door in het klimaatbeleid. Europa sluit vervuilende industrie en prijst zichzelf om dalende emissies, terwijl het staal, cement en chemie importeert uit landen waar de uitstoot per eenheid hoger ligt. In de statistieken oogt dat als vooruitgang. In de atmosfeer verandert weinig. We zijn niet schoner gaan leven, maar schoner gaan rekenen.
Wat ooit kolen waren, zijn nu batterijen. Wat ooit mijnschachten waren, zijn nu lithiumvlaktes en kobaltmijnen. De elektrische auto is het paradepaardje van die redenering. Zero emission op papier, moreel geruststellend in de straat. In hoog tempo besteedt Europa daarbij zijn auto-industrie uit aan China, juist het laatste grote ecosysteem van de Europese maakindustrie. De lithium komt uit Zuid-Amerika, het kobalt uit Congo, het nikkel uit Indonesië, de productieketens en schaalvoordelen liggen steeds vaker in Azië. Wat resteert is schermwerk. Je hoeft geen visionair te zijn om te zien wat er gebeurt wanneer juist dat soort werk onder druk komt te staan van kunstmatige intelligentie.
Ook energie en geopolitiek volgen dit patroon. Europa wil onafhankelijk zijn, maar blijft afhankelijk van grondstoffen uit landen waar mensenrechten rekbaar worden zodra de leveringszekerheid onder druk staat. Toen Russische energie wegviel, veranderde niet het systeem maar de leverancier. Andere regimes, dezelfde afhankelijkheid.
Zelfs veiligheid is uitbesteed. Europese data draaien op Amerikaanse platforms, Europese defensie leunt op Amerikaanse macht. Strategische autonomie is een geliefd begrip, zelden een praktijk. Terwijl Europa investeerde in welvaart, herverdeling en sociale stabiliteit, investeerde Washington in macht en afschrikking. Het was een impliciete taakverdeling. Wij de verzorgingsstaat, zij de veiligheid. Dat Europa zich nu verbaast over Amerikaans machtsvertoon en politieke ontsporingen zegt vooral iets over die keuze.
De Europese verzorgingsstaat kon groeien doordat alles wat welvaart ingewikkeld maakte werd uitbesteed. Industrie, vervuiling, grondstoffenwinning en veiligheid. Wat wij moreel afkeurden, hebben we ingekocht.
De Europese beschaving is afgekocht. De verontwaardiging die daarop volgt is selectief. China wordt veroordeeld om zijn mensenrechten terwijl het produceert voor onze consumptie. Afrika geldt als probleemgebied maar levert grondstoffen onder voorwaarden die wij hier onacceptabel noemen. Amerika wordt moreel gewogen om zijn ongelijkheid terwijl het onze veiligheid en infrastructuur bewaakt. Europa wast zijn handen en kijkt weg.
Misschien is het tijd om minder te spreken over waarden en meer over kosten. Welvaart is zelden schoon. Gelijkheid is zelden gratis. En wie structureel het vuile werk uitbesteedt, moet niet verbaasd zijn wanneer ook de macht en het oordeel elders liggen.