Piotr Łacheta

opinie prywatne

[Adam Gwiazda @delestoile]

🇦🇺 W programie australijskiej ABC o imigracji, publiczna telewizja wybrała na głos zwolenników imigracji prawniczkę-imirantkę Nyadol Nyuon z sudańskiego plemienia Nuerów. Powiedziała ona, że coś takiego jak „biała kultura” nie istnieje i że nie ma zamiaru się asymilować, a Australia nigdy nie była monokulturowa. Twierdzi, że większość imigrantów tak myśli.
Nie to jednak jest najbardziej zaskakujace. Nyadol Nyuon, telewizyjna twarz proimiranckiego lobby, to córka Williama Nyuona Bany’ego, jednego z założycieli marksistowsko-leninowskiej Ludowej Armii Wyzwolenia Sudanu (SPLA), warlorda z okresu wojny domowej w Sudanie.
Raport Human Rights Watch z 1995 r. opisuje, jak jego frakcja zwabiła setki chłopców z regionu Górnego Nilu na południe, obiecując im edukację. Trafili do obozu Nyuona w Magire i otrzymali przeszkolenie wojskowe. Jedzenia i leczenia prawie nie było. Gdy zaczęli chorować, William Nyuon odesłał ich do obozu ONZ w Lafon. Od lipca do grudnia 1994 r. zmarło tam z głodu i chorób 47 nieletnich. HRW szacuje, że 80% z tej grupy nie miało piętnastu lat.
W Australii mieszka też jej brat, 29-letni Gach Nyuon. W maju 2025 w centrum Melbourne zastraszył i pobił pracownika McDonaldsa za zwrócenie uwagi. W lipcu 2026 stanął przed sądem z aresztu, bez wniosku o kaucję. Policja zarzuca mu też kradzieże w kilku sklepach.

[Piotr Łacheta @PiotrLacheta]

@benvesen190333 142

[Blog Rzymski Katolik @Rzymski_Katolik]

Kiedy papież publikuje intencję o "zrównoważonym gospodarowaniu wodą", katolik z Afryki – kontynentu, który realnie cierpi z powodu suszy i braku infrastruktury – odpowiada z bolesną trzeźwością: „Ojcze Święty, zajmij się duszami, to twoje zadanie, a gospodarowanie wodą zostaw organizacji pozarządowej i ONZ-etowi”.

Trudno o celniejszy punkt zwrotny do dyskusji o tym, w co współczesny Watykan inwestuje swój moralny kapitał. Od lat jesteśmy świadkami przedziwnego przesunięcia akcentów: zamiast niezłomnego głoszenia prawdy o grzechu, konieczności nawrócenia, ratowaniu dusz przed potępieniem i obrony niezmiennego depozytu wiary, z rzymskiej centrali płyną kolejne biuletyny o klimacie, ekologii i globalnym zarządzaniu zasobami.

Rzetelna troska o bliźniego jest fundamentem chrześcijaństwa, ale Kościół ma do zaoferowania światu coś znacznie cenniejszego niż technokratyczne porady dla ONZ. Kiedy papież staje się komentatorem globalnych polityk rozwojowych, a wierni z Globalnego Południa muszą przypominać mu o prymacie zbawienia dusz, mamy do czynienia z głębokim kryzysem tożsamościowym. Urząd Piotrowy nie został ustanowiony po to, by konkurować z agendami technokratycznymi w kwestiach inżynierii środowiskowej, lecz po to, by otwierać bramy nieba. Bóg nie powołał Namiestnika Chrystusa na dyrektora globalnej organizacji charytatywnej. W świecie tonącym w laicyzacji i bezbożności duszpasterska desperacja wiernych woła o jedno: wrócicie do tego, co istotne. Zbawienie dusz to jedyny i prawdziwy mandat Kościoła.

[Piotr Łacheta @PiotrLacheta]

@medoyia 126

[The Eagle flies free @Fa21519230]

🚨🚨 La muerte cerebral es una mentira...Los trasplantes de órganos se realizan mientras el donante está aún con vida...
"Les administran agentes paralizantes cuando les extraen los órganos, para que no se muevan ni se retuerzan.
Su ritmo cardíaco y su presión arterial aumentan pero no pueden demostrar que sienten dolor."
"Inventaron la muerte cerebral, principalmente para obtener órganos. Pero también para no malgastar dinero tratando a personas que nunca van a conseguir un trabajo."
Dr. Paul Byrne.

[Piotr Łacheta @PiotrLacheta]

@Mimiiben1 5

[barteq @UnpluggImage]

1. W 2027 roku ma wejść obowiązek szczepień na HPV dla dziewczynek.
2. Jeśli odmówisz, sanepid nałoży na Ciebie karę 10 tyś. zł nawet do 50 tyś.
3. Dwie dawki Gardasilu to około 1300 zł dla ich producenta. Rząd podpisuje umowę z koncernem farmaceutycznym, żeby szczepić Polaków, a jak się nie zgodzą to nakładają kary. Inaczej jakby każdy odmówił firmy nie zarobią pieniędzy.
4. Nie żyjemy w wolnym kraju, nie możemy decydować jako rodzice o życiu i zdrowiu naszych dzieci za które codziennie bieżemy odpowiedzalność.

[Adam Gwiazda @delestoile]

🔥 We Francji jest obecnie fala pożarów lasów, w dużej mierze podpaleń. W lipcu zatrzymano prawie 200 osób, niektórych już skazano. Trwa pospolite ruszenie, do pomocy strażakom mobilizują się zwłaszcza rolnicy.
Tu fajna scena, facet z mikrofonem:
- Jeśli chodzi o pożary, to nie ma [do pomocy] ani jednego Murzyna, ani jednego Araba, możecie szukać. Co o tym myślisz? - zwraca się do kolegi.
- Też jestem tego zdania, tak jak ty.
- To podpalenia?
- Jasne. Podpalenia.
Spanikowana dziennikarka reżimowej BFM:
- Starczy tego, oddawać mikrofon.

[Dariusz Brzozowski @Darekbrzoza]

"🐴 W wieku 63 lat nie miała pieniędzy, rodziny ani domu.
Miała tylko starego konia, wiernego psa i wyrok lekarza: zostały jej najwyżej dwa lata życia.
Postanowiła więc przemierzyć Amerykę konno.
Bo przed śmiercią chciała spełnić jedno marzenie — zobaczyć Ocean Spokojny.
W 1954 roku Annie Wilkins straciła wszystko.
Jej gospodarstwo w stanie Maine zostało zajęte za długi. Nie miała już bliskich, nie miała oszczędności. Lekarze radzili jej przeprowadzić się do domu opieki, odpoczywać i spokojnie czekać na to, co nieuniknione.
Annie wysłuchała wszystkich rad.
A potem zrobiła dokładnie odwrotnie.
Sprzedała wszystko, co jej jeszcze zostało.
Kupiła starego konia o imieniu Tarzan.
Zabrała ze sobą psa Hurry Up.
Założyła prosty roboczy strój i ruszyła w drogę.
Bez mapy.
Bez szczegółowego planu.
Bez gwarancji.
Miała tylko wiarę w ludzi i marzenie, którego nie chciała zabrać ze sobą do grobu.
Przed nią było ponad 4 tysiące kilometrów.
Śnieżne burze.
Góry.
Rzeki.
Noclegi w stodołach, stajniach, na podwórkach i przy stacjach benzynowych.
Czasami nie wiedziała, gdzie spędzi następną noc.
Czasami nie wiedziała, czy starczy jej sił, by iść dalej.
Ale zawsze znajdowali się ludzie, którzy pomagali.
Ktoś częstował ją gorącym posiłkiem.
Ktoś udostępniał miejsce do spania.
Ktoś za darmo podkuwał jej konia.
Ktoś po prostu mówił dobre słowo.
I za każdym razem Annie przekonywała się, że mimo wszystko na świecie wciąż jest wielu dobrych ludzi.
Jej historia stała się znana w całym kraju.
Pisały o niej gazety.
Zapraszano ją do telewizji.
Oferowano pracę.
Dom.
A nawet małżeństwo.
Ale ona odmawiała.
Bo jeszcze nie dotarła do oceanu.
I pewnego dnia, po dwóch latach drogi, zimna, kurzu, bólu i nadziei, zobaczyła go.
Ocean Spokojny.
Nie jako turystka.
Nie jako zwyciężczyni.
Ale jako kobieta, która odmówiła spędzenia reszty życia na czekaniu na koniec.
Lekarze dawali jej dwa lata.
Przeżyła znacznie dłużej.
Napisała książkę.
Opowiedziała światu swoją historię.
I zostawiła nam ważną lekcję.
Nigdy nie zgadzaj się na to, że twoje życie już się skończyło, jeśli wciąż masz marzenie.
Bo czasem do wielkiej podróży nie potrzeba młodości, pieniędzy ani idealnych warunków.
Czasem wystarczy zrobić pierwszy krok.
Nawet jeśli obok jest tylko stary koń, wierny pies…
i marzenie, które wydaje się niemożliwe. ❤️"
za Kawa z mlekiem

[Jacek Gniadek SVD 🇵🇱 🇨🇱 @jacek_gniadek]

Leon XIV z Lampedusy: Europa ma potencjał, by odpowiedzieć na kryzys migracji w sposób całościowy
Papież Leon XIV podkreślił, że Europa powinna podejść do kryzysu migracyjnego kompleksowo – nie tylko poprzez pomoc humanitarną, ale także poprzez działania, które pozwolą ludziom pozostać i rozwijać się we własnych krajach. Jednym z najskuteczniejszych narzędzi w tym zakresie jest wolny handel z Afryką.
Zamiast ograniczać się do pomocy rozwojowej i debat o migracji, Europa powinna postawić na otwartą wymianę handlową. Teoria Davida Ricarda z 1817 roku pokazuje, że handel przynosi korzyści obu stronom, nawet jeśli jedna z nich jest mniej wydajna. Kraje powinny specjalizować się w tym, co robią relatywnie najlepiej, i wymieniać się dobrami. W efekcie obie strony zyskują więcej, niż gdyby produkowały wszystko samodzielnie.
Handel działa jak pomnażanie talentów z biblijnej przypowieści. Zasoby, praca i kapitał, zamiast pozostawać niewykorzystane lub wykorzystywane nieefektywnie, są dzięki wymianie kierowane tam, gdzie przynoszą największą wartość. W warunkach izolacji gospodarczej każdy kraj musi sam produkować wszystko, co potrzebuje – często w sposób kosztowny i nieefektywny. Wolny handel zmienia tę sytuację: pozwala specjalizować się w tym, co wychodzi najlepiej, i korzystać z efektów specjalizacji innych. W rezultacie łączny efekt jest wyraźnie większy niż prosta suma możliwości obu stron. Pięć talentów plus jeden, w warunkach otwartej wymiany, daje znacznie więcej niż sześć – bo handel nie tylko przenosi wartość, ale ją realnie pomnaża.
W relacjach Europa–Afryka ta zasada sprawdza się szczególnie dobrze. Afryka ma przewagę w rolnictwie, surowcach i przemyśle pracochłonnym, a w przyszłości także w energii odnawialnej. Europa z kolei dominuje w zaawansowanych technologiach i usługach. Otwarty handel pozwala Afryce przyciągać inwestycje i uzyskiwać tańsze produkty, a Europie – tańsze surowce i nowe rynki zbytu.
Dobrym przykładem jest rynek ciętych róż. Dzięki preferencyjnym umowom handlowym Kenia stała się największym dostawcą róż do Europy (ok. 35–38% rynku), tworząc setki tysięcy miejsc pracy, głównie dla kobiet. Europa zyskała dostęp do świeżych róż przez cały rok w konkurencyjnych cenach. To klasyczny efekt specjalizacji i wymiany handlowej.
Jednak Europa częściowo sama ogranicza potencjał takiej współpracy. Wysokie standardy regulacyjne (sanitarne, ��rodowiskowe, związane z Zielonym Ładem) działają często jako bariery pozataryfowe, podnosząc koszty wejścia na rynek dla producentów z Afryki. Do tego dochodzi model państwa opiekuńczego z wysokimi kosztami pracy, który przy kryzysie demograficznym (starzenie się społeczeństwa i niska dzietność) staje się coraz trudniejszy do utrzymania.
System ten funkcjonował dobrze w czasach rosnącej populacji. Dziś jednak Europa ma problem z konkurencyjnością, jednocześnie zamykając sobie możliwość szerszej współpracy gospodarczej z Afryką poprzez nadmierne regulacje.
Rozwiązaniem nie jest rezygnacja ze standardów, lecz ich bardziej realistyczne stosowanie – wraz z większym wsparciem dla afrykańskich partnerów w dostosowaniu się do norm oraz silniejszym naciskiem na rzeczywistą liberalizację handlu i inwestycji. Wolny handel oparty na przewadze porównawczej pozostaje jednym z najskuteczniejszych sposobów na wzajemny rozwój i zmniejszenie presji migracyjnej...

[Jacek Gniadek SVD 🇵🇱 🇨🇱 @jacek_gniadek]

Rano wspominałem o błogosławieństwie pary – Juliana Filochowskiego i Martina Pendergasta – z okazji 50-lecia ich związku.
Teraz chciałbym się pochylić nad homilią, którą podczas Mszy dziękczynnej wygłosił kard. Timothy Radcliffe.
Choć homilia ta brzmi na pozór bardzo ciepło i afirmująco, w rzeczywistości zawiera poważne problemy teologiczne i moralne, które wymagają spokojnej, ale jednoznacznej analizy.
13 czerwca 2026 roku kard. Radcliffe wygłosił homilię podczas Mszy dziękczynnej za 50 lat związku dwóch mężczyzn – Filochowskiego i Pendergasta. W homilii nazwał tę relację „wierną przyjaźnią”, „dobrą, zdrową i świętą”, a nawet „uczestnictwem w życiu Boga”. Powiązał ją z Trójcą Świętą („Syn jest przyjacielem, a Duch jest przyjaźnią”), z prorockim wezwaniem do sprawiedliwości (Izajasz, Micheasz) oraz z Eucharystią. Całkowicie pominął nauczanie Kościoła na temat aktów homoseksualnych.
Metoda kardynała polega na przeniesieniu oceny moralnej z obiektywnego charakteru czynu na jego pozytywne skutki (długa wierność, zaangażowanie w pokój i sprawiedliwość, transformująca miłość). Taka argumentacja jest klasycznym przykładem myślenia proporcjonalistycznego.
Homilia Radcliffe’a jest przykładem szerszego mechanizmu rewolucji kulturowej wewnątrz Kościoła. Zamiast otwarcie kwestionować nauczanie moralne, dokonuje się redefinicji kluczowych pojęć. Słowo „przyjaźń”, które w tradycji klasycznej i chrześcijańskiej oznaczało relację opartą na cnocie i pozbawioną podtekstu seksualnego, zostaje użyte do opisania związku homoseksualnego.
Dzięki temu nie mówi się już „akceptujemy grzech”, lecz „to nie jest grzech – to piękna, święta przyjaźń będąca owocem działania Boga”. Taki zabieg językowy jest znacznie skuteczniejszy niż bezpośrednia negacja doktryny, ponieważ zmienia świadomość wiernych bez wywoływania otwartego oporu.
Ten sposób myślenia został jednoznacznie odrzucony przez św. Jana Pawła II w encyklice "Veritatis Splendor" (1993), szczególnie w numerach 71–83. Papież krytykuje tam proporcjonalizm i konsekwencjalizm, czyli teorie, według których moralność czynu zależy przede wszystkim od proporcji dobra i zła w jego skutkach.
W "Veritatis Splendor" Jan Paweł II podkreśla, że istnieją czyny wewnętrznie złe, których zła moralność nie może być zniesiona przez żadne dobre intencje ani pozytywne skutki. Homilia Radcliffe’a dokładnie stosuje schemat, który encyklika potępia: pomija obiektywny status moralny aktów homoseksualnych i usprawiedliwia relację wyłącznie na podstawie jej „dobrych owoców”.
Obecnie popularna reinterpretacja koncepcji seamless garment (spójnej etyki życia) stanowi istotne wsparcie dla powyższego podejścia. Pierwotna idea kard. Josepha Bernarda łączyła różne kwestie związane z ochroną życia, zachowując jednak hierarchię wartości i uznając istnienie czynów wewnętrznie złych.
Współczesna, poszerzona wersja seamless garment zakłada, że wszystkie kwestie moralne są mniej więcej równoważne i można je wzajemnie wyważać. W tej wersji wierność w relacji oraz zaangażowanie społeczne mogą „przeważyć” obiektywne zło czynów. Dzięki temu relacja homoseksualna może być przedstawiana jako godna celebracji, ponieważ wnosi pozytywne owoce w innych obszarach (sprawiedliwość, pokój, miłość).
Taka reinterpretacja seamless garment jest dziś jednym z głównych narzędzi intelektualnych pozwalających na pomijanie obiektywnego porządku moralnego w dziedzinie seksualności.
Podsumowanie: Homilia kardynała Radcliffe’a nie jest jedynie wyrazem „łagodnego duszpasterstwa”. Stanowi spójny przykład zastosowania proporcjonalistycznej metody oceny moralnej, wspartej redefinicją pojęć oraz współczesną wersją seamless garment. Podejście to pozostaje w wyraźnej sprzeczności z nauczaniem "Veritatis Splendor" oraz z niezmiennym Magisterium Kościoła w kwestii moralności seksualnej.
P.S.
Widzę, że w komentarzach często pojawia się pogląd, że błogosławieństwo takiej pary oraz homilia kardynała stanowią przykład stanu wyższej konieczności, który uzasadniałby święcenia kapłańskie w Bractwie św. Piusa X. Bractwo ma tendencję do upatrywania głównej przyczyny obecnych problemów w samym Soborze Watykańskim II. Takie ujęcie wydaje się jednak znacznym uproszczeniem.
Po Soborze Watykańskim II rzeczywiście obserwujemy podobne zjawiska. Nie jest to jednak nic nowego w historii Kościoła. Błędne nurty w teologii moralnej pojawiały się w niej od samego początku, a walka o wierność prawdzie trwa nieustannie. W ciągu wieków mieliśmy do czynienia z jansenizmem, laksyzmem, sytuacjonizmem, oświeceniowym racjonalizmem, a w czasach późniejszych – z konsekwencjalizmem i proporcjonalizmem. Warto w tym kontekście przypomnieć heroiczną walkę św. Alfonsa Liguoriego z rygoryzmem. Jako patron teologów moralistów stworzył on własny, zrównoważony system, znany jako probabilizm umiarkowany, który stanowił alternatywę zarówno wobec rygoryzmu, jak i wobec skrajnego laksyzmu. Pokazuje to, że obrona obiektywnego porządku moralnego zawsze wymagała zarówno intelektualnej jasności, jak i odwagi. I właśnie taka walka tworzy świętych :-)

https://t.co/5pLDPhHZdD

[Piotr Łacheta @PiotrLacheta]

@jacek_gniadek Sfrustrowane stare części rowerowe , potrzebują tylko oprawy ideologicznej dla usprawiedliwienia swoich zboczeń

[Enior @EniorJimenez]

Los celtas, francos, sajones, suevos, godos, vikingos, eslavos, germanos, lituanos, letones, etc. ... en fin, los grupos étnicos europeos precristianos adoraban a los anímales, árboles y manantiales, se veían en brutales conflictos interétnicos constantes, practicaban la esclavitud de sus vecinos (esclavitud de blancos) y ofrecían sacrificios humanos a sus falsas deidades.

No tenían códices (es decir, libros; eran principalmente culturas orales con una alfabetización muy limitada), hospitales, universidades ni orfanatos. Eran polígamos, las mujeres tenían pocos o ningún derecho, y los padres podían abandonar (matar) a los hijos no deseados por puro capricho.

No existía la igualdad ante la ley.
No existían los derechos humanos inalienables.
La fuerza bruta y la codicia determinaban quién explotaba y quién era esclavizado.

Pero luego Cristo y Su Iglesia vino a occidente, y tomando lo mejor de Jerusalén, Atenas y Roma, civilizó a paganos, gente tan violenta como los indios mesoamericanos.

Lo que hizo grande a España, lo que hizo grande a Alemania, lo que hizo grande a Francia, lo que hizo grande a Inglaterra, Holanda y al resto de Europa, no fueron paganos meramente blancos, fueron Cristianos.

Esa es la fuente y el fundamento de su grandeza, no solo de Europa, sino de toda la Civilización Occidental.

No se trata de un elemento racial, es mucho más profundo que eso, es espiritual: aquellos pueblos y naciones que verdaderamente abracen al Cristo Crucificado y como nación son cristianizadas, serán iluminadas, saldrán de las sombras y prosperarán en todas sus dimensiones: espiritual, económica, científica, política, etc.

Occidente no construyó el Cristianismo, fue el Cristianismo que construyó a Occidente. Y si lo olvida, se convertirá en lo que era antes de que Cristo lo iluminará: un vil y brutal pagano.

Sin Cristo no hay Europa ni las Américas.

[Piotr Łacheta @PiotrLacheta]

@Darekbrzoza Głupie opowiadanie wyzwoloneh feministki, powinien juz dawno uśpić tego psa. Zwykle publikuje oan normalne historie w tubtakie brednie

[Bree Solstad @BreeSolstad]

Fatima June 13, 1917 ❤️

The children saw a flash of light followed immediately by the apparition of Mary, as she spoke to Lucia: “I want you to come on the 13th of next month, to pray the Rosary every day, and to learn to read. Later, I will tell you what I want.”

She told them that Francisco and Jacinta would go to heaven soon, but Lucia would remain on earth a while longer to help spread devotion to her Immaculate Heart throughout the world, as was Jesus’ desire. Lucia was sad at this and asked, “Am I to stay here alone?” 

Mary replied: “No, my daughter. Are you suffering a great deal? Don’t lose heart. I will never forsake you. My Immaculate Heart will be your refuge and the way that will lead you to God.”

She then opened her hands and radiated an immense light. In her right hand she held her Heart encircled with thorns. Lucia said they understood it to be the Immaculate Heart in need of reparation.

Our Lady of Fatima, pray for us!

[Jacek Gniadek SVD 🇵🇱 🇨🇱 @jacek_gniadek]

Wprowadzenie do Roku A – Ewangelii według św. Mateusza
Dzisiaj słyszymy Ewangelię o powołaniu Mateusza i wchodzimy w Rok A – rok liturgiczny, w którym przez najbliższe miesięce będziemy czytać i rozważać Ewangelię według św. Mateusza. Każdy ewangelista ma swój szczególny punkt widzenia i swoją wrażliwość. Mateusz ma ich wyjątkowo wiele.
Gdy Jezus przechodził obok komory celnej w Kafarnaum, zobaczył człowieka imieniem Mateusz – celnika, poborcę podatków na usługach okupanta rzymskiego. Powiedział mu tylko dwa słowa: „Pójdź za Mną!”. Mateusz wstał, zostawił wszystko i poszedł za Nim. To nie było przypadkowe.
Powołanie celnika jest kluczem do całej Ewangelii Mateusza. Człowiek, który na co dzień żył wśród pieniędzy, długów i rozliczeń, zostaje wybrany, by spisać Ewangelię przesiąkniętą właśnie tym językiem. Nikt inny spośród ewangelistów nie mówi tak często o długach i ich odpuszczaniu, o zapłacie, o skarbcu w niebie, o rachunku, który trzeba będzie złożyć, oraz o jałmużnie, która „zarabia” nagrodę u Ojca. Cała jego Ewangelia tchnie ekonomią Królestwa Bożego.
Dla Mateusza grzech to realny dług wobec Boga – dług, którego sami nigdy nie bylibyśmy w stanie spłacić. Dlatego w greckim oryginale Modlitwy Pańskiej czytamy: „Odpuść nam nasze opheilēmata (długi)”. W odróżnieniu od Biblii Tysiąclecia, która tłumaczy „przebacz nam nasze winy”, Mateusz celowo używa języka finansowego – długu, który trzeba umorzyć.
Jezus przychodzi jako Ten, który płaci najwyższą cenę. „Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć i dać swoje życie jako okup za wielu” (Mt 20,28). On spłaca niewypłacalny dług całej ludzkości. To jest czysta, darmowa łaska w najgłębszym tego słowa znaczeniu.
Ale właśnie dlatego, że ta łaska jest tak ogromna i kosztowna, nie może pozostać bez odpowiedzi. W ekonomii Królestwa Bożego według Mateusza otrzymany dar musi wydać owoc. Jałmużna, miłosierdzie, post, wyrzeczenie siebie i miłość nieprzyjaciół nie są dodatkiem dla bardziej pobożnych. Są one realną zapłatą (misthos) – inwestycją w skarbiec, który rzeczywiście istnieje w niebie.
Ojciec „oddaje” (apodōsei – dosłownie „zapłaci”) temu, kto żyje w tej nowej ekonomii (Mt 6,4.6.18). Greckie słowo misthos, którego Mateusz używa aż dziesięć razy, w wielu tłumaczeniach jest łagodnie oddawane jako „nagroda”. Tymczasem oznacza ono zapłatę za wykonaną pracę – tak jak robotnik dostaje należne wynagrodzenie za dzień (zob. Mt 20,1-16). Nie jest to bonus, lecz sprawiedliwa zapłata w ekonomii Bożej.
Współcześnie często panuje fałszywe przekonanie, że prawdziwy dar musi być całkowicie bezinteresowny – bez żadnej nadziei na zapłatę czy skarb. Mateusz pokazuje coś przeciwnego: dar, zapłata i skarb nie wykluczają się nawzajem. Jest to zdrowa, biblijna ekonomia Królestwa, w której hojny Ojciec pragnie, aby Jego dzieci również żyły hojnie i gromadziły prawdziwy skarb.
Niestety, przez wieki ten dynamiczny, ekonomiczny język Mateusza został w dużej mierze przyćmiony wpływem Immanuela Kanta. Kant zredukował wiarę do autonomicznej moralności i obowiązku, czyniąc nadzieję na nagrodę i zapłatę czymś niegodnym i „heteronomicznym”. Ten kantowski filtr sprawił, że wielu współczesnych chrześcijan instynktownie odrzuca lub osłabia Mateuszowy język długu i zapłaty, widząc w nim zagrożenie dla „czystej łaski”.
Warto jednak wrócić do biblijnego źródła. Jak przekonująco pokazuje Nathan Eubank w swojej ważnej książce "Wages of Cross-Bearing and Debt of Sin: The Economy of Heaven in Matthew’s Gospel", ten ekonomiczny język nie jest przypadkowy ani drugorzędny – jest sercem teologii Ewangelii Mateusza.
Mateusz broni nas jednocześnie przed dwiema pułapkami: przed taniością łaski („wierzę i mogę żyć jak chcę”) oraz przed przekonaniem, że sami musimy sobie zasłużyć na zbawienie. Łaska jest całkowicie darmowa – to Jezus spłaca nasz dług. Ale ta sama łaska jest głęboko transformująca.
Powołanie Mateusza-celnika jest tego najlepszym obrazem: człowiek zanurzony po uszy w świecie długów i pieniędzy spotyka Jezusa i natychmiast wchodzi w nową ekonomię – ekonomię miłosierdzia i hojności.
Dlatego Ewangelia Mateusza nie jest jedynie opowieści�� o Jezusie. Jest zaproszeniem do zmiany waluty naszego życia: z waluty tego świata na walutę Królestwa.
„Gdzie jest twój skarb, tam będzie i serce twoje” (Mt 6,21).
A wszystko zaczęło się od dwóch prostych słów skierowanych do pogardzanego celnika: „Pójdź za Mną!”.

[Jacek Gniadek SVD 🇵🇱 🇨🇱 @jacek_gniadek]

Zgadza się. Bez rytuału nie ma wspólnoty, ale należy nad nim panować...
Jutro Boże Ciało i procesja. Jako misjonarz, za każdym razem gdy idę w procesji Bożego Ciała, wracam myślami do Victora Turnera. On zobaczyłby w niej jeden z najczystszych i najmocniejszych przykładów rytuału, jaki jeszcze istnieje w dzisiejszym świecie.
Dla Turnera byłaby to klasyczna anty-struktura – dramatyczne, rytualne odwrócenie codziennego porządku. Najświętszy Sakrament niesiony na czele procesji w sposób niezwykle czytelny mówi: na ten czas centrum nie jest już człowiek z jego planami i konsumpcją, lecz Bóg. Rytuał na kilka godzin zawiesza zwykły świat i pokazuje jego prawdziwy, głębszy sens.
Procesja Bożego Ciała posiada wyjątkową, wielowymiarową symbolikę:
- Czas: liniowy, pędzący czas pracy i codziennych obowiązków zamienia się w czas cykliczny, sakralny i liturgiczny – czas, w którym zbawienie staje się teraźniejszością.
- Przestrzeń: zwykłe ulice naszego miasta na chwilę stają się Nową Jerozolimą. Profanum zostaje uświęcone.
- Ciało: cała procesja jest głęboko cielesna. Idziemy, klęczymy, śpiewamy, sypiemy kwiaty, czujemy zapach kadzidła i wosku świec. Turner szczególnie cenił rytuały, które angażują całego człowieka – ciało, zmysły, emocje i wspólnotę. Dlatego procesja Bożego Ciała nie jest „staroświeckim folklorem”, ale potężnym mechanizmem duchowym i społecznym. To jeden z momentów, w których Kościół najpełniej realizuje swoją misję: tworzy autentyczne communitas i uświęca świat wokół nas.
Niech jutrzejsza procesja będzie dla nas wszystkich przestrzenią spotkania z Bogiem i sobą nawzajem...

[Cameron Riecker @riecker]

In 1634, the Virgin Mary appeared to a nun in Ecuador and told her exactly what would happen to our world.

She said it 400 years ago.
It's coming true right now.

And almost no Catholic alive has ever been told about it.

The apparition is called Our Lady of Good Success. The local bishop investigated it. Declared it supernatural.

The Church approved it. And the seer — Sister Mariana de Jesús — has an open cause for canonization.

Here's part of what Our Lady said:

"The sacrament of matrimony will be thoroughly attacked and profaned... the enemies of the Church will focus principally on the children... In those fateful times, childish innocence will hardly be found."

She said Satan would reign after the middle of the 20th century.

She said he would attack from inside the home.
She said the target would be the children.

Read that again. Slowly.

Because she said all of that in 1634.

Now — before you decide if she was right about our time, look at what else she predicted in that same apparition.

She said one single pope would define both papal infallibility AND the Immaculate Conception as dogma.

Pope Pius IX did exactly that. 1854 and 1870.

She said that same pope would become a "prisoner in the Vatican."

When Italian forces seized the Vatican in 1870, Pius IX refused to accept the seizure and called himself — word for word — a prisoner in the Vatican.

She said a Catholic president would consecrate his nation to the Sacred Heart and be martyred in a specific square.

Gabriel Garcia Moreno of Ecuador. Consecrated the nation to the Sacred Heart in 1873. Ambushed by Freemasons with machetes and revolvers leaving Mass on August 6, 1875.

His last words?

"Dios no muere."

God does not die.

Pope Pius IX called him a martyr for the faith.

Every specific prophecy she gave. Every one. Fulfilled.

So when Our Lady of Good Success warns us that Satan would invade the home and target the children — we should probably pay attention.

Here's how it's coming true in real time:

In 1950, about 9% of American households owned a television.
By 1960, 90%.

Mother Teresa called the television "Satan's tabernacle."

Now it fits in your pocket. It sits on your nightstand. It wakes up your children. It tucks them in.

The home has been invaded. Not with armies. With screens. With divorce normalized. With contraception rebranded as freedom. With fatherhood mocked. With motherhood treated like a career obstacle.

Look around. Childish innocence is hardly found.

But here's what almost no one tells you about the prophecy:

Our Lady of Good Success didn't end with the warning.
She ended with a promise.

She said that when everything seems lost — when matrimony is profaned, when the children are corrupted, when Satan seems to be reigning — that will be the arrival of her hour.

Her words:

"In a marvelous way I will dethrone the proud and cursed Satan, trampling him under my feet and fettering him in the infernal abyss."

And decades after Quito, Our Lady appeared again — at Fatima — and gave Sister Lucia a final message that sealed everything she warned about 400 years earlier:

"The final battle between the Lord and the reign of Satan will be about marriage and the family. Don't be afraid... Nevertheless, Our Lady has already crushed his head."

Do you understand what that means?
The serpent is already defeated.

The outcome of this battle was decided the moment Christ rose from the tomb. The moment the woman from Genesis 3:15 said fiat. The moment the cross stood on Golgotha.

The enemy is loud. The enemy is everywhere. The enemy looks like he's winning.

He is not.

He has already lost.

So tonight — please — pray.
Pray a Rosary for your family.

Our Lady is asking for this hour. She has been asking for it for 400 years.

She is the woman who crushes the serpent's head.
And she is asking us to stand beside her while she does it.

Do not be afraid.

Send this to a Catholic friend who needs to hear it.

[Piotr Łacheta @PiotrLacheta]

@Darekbrzoza Egzekucja starym samochodem na pustej drodze, widocznie komuś przeszkadzał

[Piotr Łacheta @PiotrLacheta]

@Basia289274 @KramerGrzegorz Bóg jest w niebie
I czeka również na ciebie