مامانم اومد بهم گفت یادم بده چطوری هشتک بزنم
پرسیدم چرا؟ گفت میخوام زیر پستا اسم صهبا رو بزنم کسی یادش نره
همین دیگه یه مادر باید اسم بچشو هشتک بزنه💔
دردت به جونم
#صهبا_رشتیان
در سردخانه جا نیست، رو سمتِ نسترنها
پشتِ حیاط خفتند یک لایه پیرهنها
دامن کشان، سبکبار، در هجرتی شبانه
با گوشوارِ خونین میراثِ مادرانه ..
چله نشین پدرها در انتظار ماندند
نام عزیزشان را در هیچجا نخواندند
از بستگان که را داشت؟ همکارِ دردمندش؟
خویشی که پیکرش را تحویل میدهندش..
گفت آن نسیم بر موت، هر گل ز شاخه افتاد
پروانهی بنفشی.. دیدی.. مرا به یاد آر ..
سم لوینسون، کارگردان سریال یوفوریا، در جایی از مصاحبهی اخیرش با نیویورکتایمز میگه: "I think that empathy, without limits, starts to lose its kind of moral shape."
«همدلی بیحدومرز، منجر به از دست رفتن چارچوب اخلاقی میشه.»
این دقیقاً توصیف وضعیت همدلان با سرکوبگر و کشتههای نظامی جنگ و چادری و مجاهد و ... است. دقیقاً توصیف نهبهجنگیهاست.
معلومه که تماشای رنج هرکسی، مواجهه با هر اندوه و فقدان و اشکی، انسان رو متأثر میکنه، اما ما فراتر از اون باید چارچوب اخلاقی داشته باشیم تا مدام گم نشیم بین پروپاگانداهای دشمنانمون. روزگار امروز سرزمین ما و جهان رو، همدلی بیقیدوشرط نجات نمیده. اصول اخلاقی و آزادیخواهانه نجات خواهد داد.
من در این مواقع به اینطور آدمها میگم: متاسفم که رنج میکشی، اما در جهان چیزهای مهمتری از رنج ما وجود داره.