@palermismo Sois un cáncer del deporte llamado fútbol. Habéis llegado a la final ni sabéis cómo. De la mano de Infantino y de la FIFA,y aún tenéis los santos cojones de decir que España robó,sin haberos acercado ni una sola vez en 120 minutos a la portería de España. Seguid llorando perros
Como argentino la verdad que da bronca ver tanta campaña en contra.
Pero viendo este compilado tengo que admitir que hay cosas muy raras desde antes incluso de Qatar.
Hay que admitir que viéndolo con ojos neutrales esto es asqueroso
Benvido a Starbucks Deportivo
—Bos días.
—Benvido a Starbucks Deportivo.
—Non… perdón. Eu viña a Riazor.
—É o mesmo.
—Non, creo que non.
—Claro que si. Aquí tamén hai consumo de experiencias. En que podemos axudalo?
—Quería entrar na miña bancada.
—Perfecto. Antes necesito o seu DNI, o carné de socio, a súa localización en tempo real, a aceptación das condicións de uso, a política de privacidade, o consentimento para o tratamento das emocións e unha declaración responsable de boa conduta.
—Das emocións?
—Si, señor.
—Eu só quería ver ao Dépor.
—Aquí xa non se vén só ver ao Dépor. Aquí vense vivir experiencias controladas.
A rapaza sorrí. Non é un sorriso. É un protocolo.
Teclea.
—Vostede leva corenta anos de socio.
—Si.
—Interesante.
—Por?
—Porque pertence a unha xeración que adoita expresar sentimentos de maneira espontánea.
—Claro. Porque isto é fútbol.
—Non exactamente.
—Como que non exactamente?
—Segundo o novo modelo, isto é un espazo de convivencia emocional.
—Antes chamábase estadio.
—Os tempos cambian.
—Xa o vexo.
—Que desexa consumir hoxe?
—Consumir?
—Si. Temos o Pack Animación Básica, o Pack Celebración Moderada e o Pack Experiencia Familiar.
—E se quero facer o que levo facendo toda a miña vida?
A rapaza deixa de sorrir.
—Iso non aparece na carta.
—Quero levantarme cando marque o Dépor.
—Permitido.
—Quero abrazar ao descoñecido que teño ao lado.
—Sempre que non invada o seu espazo persoal.
—Quero cantar.
—Volume moderado.
—Quero protestar se creo que algo está mal.
—Iso depende.
—De que?
—De quen.
—Quero discutir co árbitro.
—Non recomendado.
—Quero dicirlle ao presidente que non estou de acordo.
A pantalla fai un son.
A rapaza mira para min.
—Ese servizo xa non está dispoñible.
—Perdón?
—Está temporalmente suspendido.
—E se non estou conforme?
—Pode cubrir unha enquisa ao rematar a experiencia.
—Experiencia…
Repito a palabra como quen proba un café frío.
Experiencia.
Nunca pensei que un estadio acabaría chamándose así.
Miro ao meu redor.
Todo parece perfecto.
Demasiado perfecto.
As cadeiras están ocupadas por persoas perfectamente colocadas.
Ninguén se adianta.
Ninguén interrompe.
Ninguén discute.
Ninguén desafina.
Ninguén perde a voz.
Ata os silencios parecen programados.
Entón pregunto:
—Onde están os vellos da miña bancada?
—Algúns deixaron de vir.
—E os rapaces que cantaban noventa minutos?
—Algúns tamén.
—E aquel home que choraba cada vez que soaba o himno?
—Non cumpría cos novos estándares da experiencia.
Baixo a cabeza.
Recordo cando Riazor tremía.
Non porque o ordenase ninguén.
Porque nacía.
Recordo o cheiro a tabaco, a cervexa, a bocadillo envolto en papel de aluminio.
Recordo pais levantando fillos para que visen un córner.
Recordo descoñecidos abrazándose como irmáns.
Recordo insultos ao árbitro, aplausos ao rival cando os merecía, discusións infinitas ao saír do estadio.
Recordo un lugar imperfecto.
Precisamente por iso inesquecible.
A rapaza interrompe os meus pensamentos.
—Desexa algo máis?
—Si.
—Dígame.
—Quero recuperar o meu club.
Non responde.
Porque non existe ningún botón para iso.
Só hai botóns para aceptar.
Para continuar.
Para confirmar.
Para consumir.
Saio sen entrar.
Na porta, un cartel enorme despídeme.
“Grazas por formar parte da experiencia.”
Míroo durante uns segundos.
E por primeira vez na miña vida síntome estranxeiro diante do escudo que aprendín a querer de neno.
Porque eu nunca quixen vivir unha experiencia.
Eu só quería seguir indo ao fútbol.
Como facía meu pai.
Como facía meu avó.
Como soñaba facer cos meus fillos.
Pero alguén decidiu que o Deportivo xa non necesitaba afeccionados.
Bastaban clientes.
E foi nese preciso instante cando entendín que o máis perigoso non é perder partidos.
É perder a sensación de que ese escudo tamén che pertence.
Porque un café bébese, págase e esquécese.
Un club non.
Ou polo menos, non debería.
الفيديو اتمسح ونزلته تاني و مليون ،
ما حدث اليوم فضيحة تحكيمية عار !!
جميع اللقطات التحكيمية المثيرة للجدل في مباراة الارجنتين و مصر لـ إنقاذ ميسي و منتخبه ��لصهيوني، فضيحة تحكيمية لن تنسي.
Los mexicanos hicieron un puente de vasos de cerveza para aventar personas por arriba y que los atrapen del otro lado JAJAJAJAJA me encanta que seamos tan nacos