از «رامَن» در متون باستانی ایرانی، به عنوان «ایزد آرامش» و «پزشک مینوی برای درمان دردها» یاد شده است و ما مفتخریم اعلام کنیم مجموعهی رامَن، با اتکا به رویکردهای روانکاوانه و دلبستگیمحور، برای ارایهی خدمات سلامت روان به فارسیزبانان سراسر جهان، از امروز آغاز به کار میکند.
چطور توی اوجِ بحران و ناامنی، میل به «ساختنِ یه رابطه امن» و ازدواج، اینقدر توی آدمها پررنگ میشه.
فکر میکنید این یه پناهگاهِ روانی برای فرار از ترسه، یا واقعاً غریزهی انسان برای موندن و ریشهدواندن، حتی وقتی دنیا داره فرو میریزه؟ ش��ا چی فکر میکنید؟
بازگشتِ اتصال بعد از آنهمه قطعی، دیگر حس «امنیت» نمیدهد. ما حالا میدانیم که زیرِ پوستِ این ارتباط، چقدر راحت میشود حذف شد. اعتمادِ دوباره، تلاش برای وصل کردنِ سیمی است که مدام هشدارِ «گسستگی» میدهد.
خشم که از حد بگذرد، دیگر یک «حس» نیست؛ یک «عضو» جدید در بدن است که جایِ قلب را میگیرد. ما فقط راه میرویم، اما از درون در حالِ فریادی هستیم که هیچ حنجرهای گنجایشِ آن را ندارد.
مرگِ داوطلبانه در ایرانِ امروز، دیگر یک «بنبست شخصی» نیست؛ فریادِ "منِ" متلاشی شده است که در انسدادِ مطلق، دیگر فضایی برای رویا نمیبیند. وقتی ساختارها پناه نمیدهند، روان علیه خودش دست به اسلحه میبرد. این مرگها، سوگِ یک نفر نیست، فروپاشیِ تدریجیِ «معنا» در قلبِ یک جغرافیاست.
روایت از جنایت، ترسها و امیدها نسبت به آینده، م��ضوعات سیاسی بیربط به اتاق درمان نیستند، اینها بخش مهمی از زندگی مراجعان هستند. همکاران ما باید مراقب باشند که در اتاق درمان، نقش بازوی سرکوب را ایفا نکنند.
اگر در این روزهای تلخ، چه از داخل و چه از خارج کشور نیازمند گفتگو با درمانگر امن و متخصصی هستید، مجموعهی رامن کنار شماست. تلاش ما این است که با کاستن از تشریفات معمول، روند درمان را سریعتر آغاز کنید.
به امید پیروزی روشنایی ایرانزمین بر سیاهی اهریمن🥀🖤
https://t.co/kc2n81XtjM
«سوگ» یک احساس نیست، یک وضعیت است که شامل احساسات مخلوط و متناقضی است: اضطراب، خشم، غم و فقدان، گناه و...
تلاش برای محدود کردن خود به تنها یکی از این احساسات، تلاش برای تحریف واقعیت است. واقعیت سوگواری، همین تعارض و تناقض است...
آغاز رمان آنا کارنینای تولستوی، گویی چکیدهای از نظریهی «شخصیت» در روانکاوی است:
«آدمیان در رذایل به طرز غمانگیزی به یکدیگر شبیهاند، اما در فضایل است که هرکس روش و منش یگانهی خود را دارد: در اندیشیدن، در بر زبان آوردن و در دست به عمل زدن.».