تینای ناز من، شاگرد ۱۶ سالهم که ناراحتی قلبی داشت و همیشه زود میت��سید، این هفته ایست قلبی کرد.
اشکم بند نمیآد.
همش به اون قلب کوچولوش فکر میکنم.
به صدای انفجارهایی که قرار بود آزادی بیاره اما قلب گنجشک من رو از کار انداخت.
داغی ببینین که سینهتون سبک نشه..
رفتن آدما ��ز زندگیم ناراحتم میکنه، حتی وقتی میدونم به تبعات وجودشون تو زندگیم بهم ضرر میرسونه، حتی وقتی میدونم اونقدرا که برام ارزش داشتن براشون ارزشمند نبودم.
آدما عجیبن.. کلی سوال ازشون دارم که فکر نمیکنم هیجوقت جوابی براشون پیدا کنم
فقط این و میدونم که همیشه ناراحتت میکنن.
فردا سومین سالگرد فوت «عباس معروفیه».
یه تیکه از کتاب یا نوشتههاشو که دوست داری، برام بنویس.
خودم این تیکه از «سال بلوا»:
«مادر گفت بماند برای بعد. کاش تولد من هم میماند برای بعد، به کجای دن��ا برمیخورد؟»