Rêberê min..
Dema efsaneyê ji Amed’ê biçûya hatibû...
Lê ji Amed’ê veqetandin tu carî ew qas zehmet û biêş nebû.
Serê xwe datanî ser darê, wek baranê hêsîr di barandin.
Efsane fermandar wisa hêsir dibarînin, dilê wan jî mîna me diêşe.
Ez jî her roj di dojeha wê kêliyê de dişewitim, her nefesê bi êşê dikşînim.
Te jibîrkirin ji mirovahiyê derketin e, mirina dil e...
Tu bi rehetî û aramî razê efsane yê min,
bîranîna te wekî ronahiyekê rêya me ya tarî ronî dike, her dem bi me re ye.
Şehîd: Rêber Andoq