Aralık ayının on dördünden bu kadar korkacağımı bilmiyordum. Taki 2020 gelene kadar. Korkmakta değil aslında bu. Kışın ortasında cayır cayır yanıyor içim baba. Elimden bir şey gelmiyor. Sen gelmiyorsun.Beyaz gömleğini, ak saçlarını, bana göre yeri titreten yürüşünü çok özlüyorum.
Biliyorum bizi görüyorsun. Biraz ütopik olacak belki ama bence bizi görmeyede geliyorsun. Hissediyorum. Beni uykumda öperdin sen hep yine aynısını yapıyorsun. Sende bizi özlüyor musun iki gözüm ?
Annemin babam için ağlarken söylediği bir sözdü babamın hayatının özeti. Ellerin işçisiydin, evimin bekçisiydin… Doğduğun gün kutlu olsun evimizin direği. Bizi gördüğünü biliyorum…
Aralık geldi yine. Kendimi en çaresiz hissettiğim, acının bi insanın bedenini nasıl ele geçirdiğini öğrendiğim, kalbimin canlı canlı bedenimden çıkarıldığı ay… Bazı acılar hafiflemiyor, unutulmuyor…