O boşlukların nesnesi değişir sanmıştım.
Nesne aynı kaldı; boşluk ise hâlâ yerinde.
Acımız zamana yenilmedi,
pişmanlıkla mühürlenmiş bir hayata dönüştü.
Eğer iki taraf da kalmayı seçerse, birbirlerini önyargılarının ve varsayımlarının ötesinde anlamaya başlarlar.
Ve zamanla, birbirini değiştirme isteğinin yerini olduğu gibi kabul etmek alır.
3
Sonra yakınlık gelir; ama nedense arada hâlâ bir mesafe vardır.
Ardından gerçekler ortaya çıkar. Beklentiler çarpışır. İnkâr, reddediliş, yanlış anlaşılmalar ve çatışmalar bağı sınar.
2