W całym tym zamieszaniu chcę powiedzieć kilka słów nie o kandydacie na Prezydenta RP, a o moim Tacie. Jak wiecie, Karol Nawrocki nie jest moim biologicznym ojcem, ale był, jest i zawsze będzie moim Tatą. Poznaliśmy się, gdy miałem 2 lata, a on 20.
Mieszkałem wtedy z Mamą w jednym małym pokoju, ona była wtedy studentką, która ciężko pracowała.
Tata pojawił się w naszym życiu jak promień słońca – najpierw jako „Karol”, czy „wujek”, a w końcu Tata. To on zabrał mnie na pierwszy mecz piłkarski, na pierwsze wakacje z Mamą, na pierwszą wycieczkę za granicę. W końcu zaprosił nas do siebie, i choć zamieszkaliśmy we trójkę w jednym pokoju, to był początek naszej rodziny.
Pamiętam, jak znalazł ulotkę o zajęciach z judo niedaleko naszego domu. Miałem 7 lat, a on zachęcił mnie, żebym spróbował. Chodziłem na treningi przez sześć lat, a Tata był na każdym turnieju, kibicował i przeżywał moje walki bardziej niż ja. Śmiał się, że to dla niego większy stres niż jego własne mecze piłkarskie czy amatorskie walki bokserskie sprzed lat.
To Tata pokazał mi, czym jest patriotyzm. Opowiadał o polskich bohaterach, takich jak Rotmistrz Pilecki czy Żołnierze Niezłomni, którzy stali się moimi idolami. Dzięki niemu nauczyłem się, co to miłość do ojczyzny, pomoc słabszym i odwaga.
Ale najbardziej zapadło mi w pamięć to, jak Tata pomaga innym, nie można mu tego odebrać. Od dziecka widziałem, jak wyciąga rękę do potrzebujących – nieważne, czy to ktoś z rodziny, jego kolega, mój przyjaciel, czy obcy człowiek.
Czy to jak o 22 po mszy w jednym z kościołów w Gdańsku odwoziliśmy z parafii starszego pana, któremu życie nie szczędziło trudności, ale imponował on swoją wiarą i zapałem do życia. Kiedy Tata widzi na ulicy osobę w potrzebie, nigdy nie przechodzi obojętnie, zawsze mówi mi i mojemu rodzeństwu, że ta osoba ma w życiu ciężko, za takimi osobami chodzą różne ciężkie i trudne historię i trzeba im pomagać jeżeli możemy. Daje jedzenie, zostawia pieniądze, rozmawia - to co ma, tym się dzieli. Robi to z serca, nie dla kamer.
Tak samo było z panem Jerzym, którego poznałem, będąc małym chłopcem. Pamiętam, jak z Tatą poszliśmy do sklepu kupić mu telewizor, jak nosiłem mu siatki z zakupami, jak w Wielkanoc odwiedziliśmy go, by złożyć życzenia i dać mu prezent, bo nikogo innego oprócz sąsiada Karola Nawrockiego nie miał, nikt inny się nim nie interesował.
Tata pomagał panu Jerzemu przez lata, nie dla pochwał, ale bo tak trzeba. Tego mnie uczył – empatii, która stała się jedną z najważniejszych wartości w moim życiu.
Czytałem kłamstwa i manipulacje na temat mojego Taty. Zarzuty, które mijają się z prawdą, bolą, bo ja znam go najlepiej. To człowiek, który dał mi dom, miłość i wiarę, że mogę być lepszy. Człowiek, który każdego dnia pokazuje, co to znaczy być przyzwoitym.
Drodzy, nie dajcie się zwieść kłamstwom i manipulacjom. Poznajcie Karola Nawrockiego, jakiego ja znam – mojego Tatę, który uczy mnie, że warto żyć dla innych.
Fajnopolak jest jak człowiek, który je ostrygi z keczupem. Nie pasuje do niczego.
Polską kulturą gardzi, ale zachodniej nie zna. Polskie tradycje uważa za obciach, ale nie potrafi powiedzieć niczego sensownego o tradycjach francuskich, niemieckich czy brytyjskich.
Wyśmiewa polską prowincję, choć jego znajomość Zachodu ogranicza się do tanich linii lotniczych, weekendu w Barcelonie i kilku seriali na Netfliksie.
Jest przekonany o własnej europejskości, ale Europa nie jest dla niego żadną konkretną cywilizacją, z jej historią, literaturą, religią, filozofią i obyczajami. Jest wyobrażonym miejscem, w którym wszyscy myślą tak jak on.
Nie chce być Polakiem, ale nie potrafi zostać nikim innym.
Nie zna Mickiewicza, ale Goethego też nie czytał. Nie rozumie polskiego katolicyzmu, ale o islamie nie ma pojęcia. Gardzi polską historią, lecz historię Zachodu zna głównie z hollywoodzkich produkcji.
Jego tożsamość składa się przede wszystkim z negacji. Wie, czego nie lubi, czego się wstydzi i od kogo pragnie się odróżnić. Nie bardzo natomiast wie, kim sam jest.
To mentalny nihilista, który pomylił wykorzenienie z kosmopolityzmem, a kompleks niższości z wyższością kulturową.
Prawdziwy kosmopolita zna różne kultury i potrafi się między nimi poruszać. Fajnopolak nie zna żadnej, ale każdą potrafi wykorzystać jako argument przeciwko własnej.
📅 Dzisiaj (15 XI) mija 4 rocznica śmierci dwóch Polaków, Bogusława Wosia i Bogdana Ciupka, którzy zostali zabici przez ukraińską rakietę wystrzeloną z zamiarem, jak informował były prezydent Andrzej Duda, sprowokowania włączenia Polski do wojny z Rosją.
👉 Ukraina po 8 godzinach i 24 minutach od upadku uzbrojonego drona przeprasza Litwę za uszkodzenie samochodu.
👉 Co do Polski: kompletne milczenie Ukrainy przez 4 lata za zabicia rakietą dwóch osób.
‼️Oto miara upadku relacji polsko-ukraińskich‼️
Tymczasem módlmy się 🙏 o pokój duszy dwóch naszych Rodaków.