یک از جنایتهای خاموش جمهوری اسلامی بیاعتبار کردن رنج ماست.
بیش از یک هفته بیخبری اجباری از عزیزانمون در شرایط عادی رنج بزرگی به حساب میاد، ولی اینقدر جنایتهای بزرگتری کردن، انقدر خون مردم بیگناه رو ریختن، آدم روش نمیشه ناراحتش باشه.
#DigitalBlackoutlran#IranMassacre
من با فیلم “دوست نابغهی من” خیلی زندگی کردم، خیلی هرلحظه فک کردم این جاییه که الان من زندگی میکنم و چقد شبیه ۱۲۰ سال پیششه و چقد تفاوتش با ایران و زندگی من برام جالب
اما امشب وقتی شخصیت nino sarratore اومد و ازم پرسید دراگ میشناسی، یه جور دیگهای واقعا حس کردم توی فیلمم.
همکار اوکراینیم اینجوری بود که دوس پسرم خیلی نمیفهمه، مثلا میترسه بیاد بازم اوکراین
من:آخرین بار که رفتین چطور بود؟
اون:خب ببین یه بار که اکی بود،یه بارشم تو قطار بودیم و بمب خوردیم
من بعد از یه خندهی هیستریک-اگه یکی بتونه بخنده منم؛منم که نمیفهمم؛من نبودم همهی اون روزارو…
داشتم فک میکردم برسم خونه تو این هوای بارونی و خستگی ؛چایی بذارم و سیگار بکشم و غصهی همهی جاهایی که خواستم در لحظه باشم و نبودم رو بخورم ، بعد یادم اومد من که اصلا سیگار نمیکشم.بیشتر غصه.