@shahab_tabataba@Amoheb9718 دقیقاً متوجه شدم. شما تأکید دارید که فقط آن دسته از لذتها ارزش فوری دارند که آفت و آسیبشان کمتر و کوتاه مدت باشد و این دقیقاً همان نقطه ای است که انتخاب را هوشمندانه میکند.
آنهایی که روزی خیلی زجر کشیدن، حالا فرقشان با بقیه این است: میدانند تحمل کردن یعنی چه. دلشان از همان روزهای سخت، محکمتر شده، چشمشان تیزتر، و دستشان برای کمک به دیگران گرمتر. رنج، بهشون یاد داد که زندگی همین لحظههای ساده است؛ و بودن، خودش بزرگترین هدیه است.
@shahab_tabataba@Amoheb9718 اگر نرسیدی، حسرتِ نچشیدن را داری.
اگر رسیدی ولی سوخته بودی، حسرتِ نسوختن را.
پس زیستنِ متوازن را انتخاب کن؛ نه ریاضت، نه افراط.
@sepblog69 دقیقاً. ما در رابطه، فقط با خودِ آن فرد نیستیم؛ بلکه با تمام نسخههای ناتمامِ گذشتهمان پا به رابطه میگذاریم. زخمها عینکِ ما هستند و طرحوارهها، فیلمنامهای که بارها و بارها اجرا میشود.
فکر میکنم یکی از بزرگترین نشانههای بلوغ یک فرد همین است، اینکه بداند چطور چیزهایی را که برای دیگران اهمیت دارد، درک کند، حتی اگر برای خودش اهمیت چندانی نداشته باشند.