ملت شریف و شجاع ایران،
جمهوری اسلامی امروز دیگر آن رژیمی نیست که یک سال پیش بر ایران حکومت میکرد. این رژیم اکنون ضعیفتر از هر زمان دیگری است و رهبرِ مفقود و دیگر سرکردگان آن، بیش از هر چیز از قدرت ملت ایران هراس دارند؛ از یک خیزش سراسری و مؤثر که به عمر این رژیم شیطانی پایان دهد.
این فرقه جنایتکار و سپاه پاسدارانِ تروریستِ آن، میهن عزیز ما را به جنگ کشانده و موجودیت ایران را به خطر انداختهاند. سلطه سپاه بر ارکان کشور و چپاول منابع ملی، عامل اصلی وخامت روزافزون وضعیت اقتصادی و امنیتی ایران است.
این تبهکاران، نه نانی برای مردم باقی گذاشتهاند، نه امنیتی و نه امیدی به آینده. آنها برای حفظ قدرت خود، حاضرند ایران و ایرانی را قربانی کنند.
اما میهن زخمخورده و رنجور ما، دیگر تابِ تحملِ خسارتهای بیشتر را ندارد. ما باید دست در دست هم بگذاریم و از هر فرصتی برای نجات ایران بهره ببریم.
ما هم برای سرنگونی جمهوری اسلامی و هم برای اداره ایران پس از آن برنامه داریم؛ برنامهای ر��شن با هدف حفظ امنیت و ثبات کشور در دوران گذار، تضمین آزادیهای اساسی مردم و تامین نیازهای ضروری شهروندان.
خطاب به نیروهای نظامی، انتظامی و امنیتی: به ملت بپیوندید و در روز آزادی ایران در کنار مردم بایستید تا اماننامه دریافت کنید. اما اگر همچنان در کنار سرکوبگران بمانید و در جنایت علیه مردم مشارکت کنید، در برابر قانون و عدالت پاسخگو خواهید شد.
من این بار، نه فقط از نیروهای نظامی و دولتی، بلکه از همه ایرانیان، از اقشار گوناگون، که از این رژیم به ستوه آمدهاند و خواهان آیندهای آزاد و آباد برای ایران هستند، دعوت میکنم از طریق نشانی https://t.co/HRfluL4sy4 در تلگرام، مستقیماً با تیم من ارتباط برقرار کنند و همین امروز به کارزار همکاری ملی برای نجات ایران بپیوندند.
ما آمادهایم تا بر جمهوری اسل��می پیروز شویم و آیندهای تازه برای ایران، منطقه و جهان رقم بزنیم.
پاینده ایران،
رضا پهلوی
کوتاه و بدون شرح...
-خستهای؟
-نه.
-از پسش برآمدی.
-هنوز کار داره...
-نه، از پسش برآمدی. میدونستم که از پسش برمیای.
-اغلب به تو فکر میکنم.
-من هر روز به تو فکر میکنم.
-آیا همونی هستم که انتظار داشتی؟
-نه! تو بهتری...
*منبع: nousdejavu@
بازنشر
سخنان شاه جوان در مجمع عمومی سازمان ملل متحد:
بگذارید تنها به خاطر دستاوردهای صلحآمیز با هم رقابت کنیم!
۲۱ نوامبر ۱۹۴۹ / ۳۰ آبان ۱۳۲۸
کیهان لندن سخنرانی شاه فقید را که دو سال پیش نیز منتشر کرده، همزمان با هشتاد و یکمین مجمع عمومی سازمان ملل بازنشر میکند تا بار دیگر بر تفاوتهای بنیادین ایران نوین و ایران پس از انقلاب ارتجاعی ۵۷ تأکید شود.
کیهان لندن در نخستین انتشار این فیلم تاریخی در کانال یوتیوب خود نوشت:
این سخنان در شرایطی در نشست مجمع عمومی سازمان ملل ایراد شده که جهان تازه از جنگ جهانی دوم و کشتار میلیونی توسط فاشیسم و نازیسم رهایی یافته و اروپا به تیمار زخمهای خود مشغول بود.
ایران نیز که در آن دوران در رقابت بین دو قدرت شرق و غرب در یک منطقهی استراتژیک، «پل پیروزی» نامیده میشد، از پیامدهای آن جنگ خانمانسوز در امان نماند.
اگرچه رضاشاه در تحقق اهداف انقلاب ملی و مترقی مشروطه با برپایی نهادهای مدرن توانست «ایران نوین» را بنیان نهد اما شاه جوان با مشکلات رشد و توسعهی همهجانبه در سرزمینی متنوع و جامعهای عقبنگهداشته شده روبرو بود.
شاه فقید که هنگام این سخنرانی فقط ۳۰ سال داشت، میدانست که این مشکلات را بدون صلح و آرامش و امنیت و بدون همزیستی با کشورهای منطقه و جهان نمیتوان از سر راه برداشت. و چه جایی بهتر از سازمان ملل تا در آن از کشورهای قدرتمند خواست که به صلح و آزادی و استقلال سرزمیناش احترام بگذارند و با کمک و پشتیبانی به آن فرصت دهند تا به نوبهی خود حافظ صلح و همزیستی باشد.
سخنان شاه جوان را در ادامه میخوانید:
«خوشامد شما را به نام ملتی که آن را نمایندگی میکنم میپذیرم. این حقیقتی است که ایران یکی از بزرگترین کشورهای جهان نیست، اما یکی از قدیمیترین و یکی از کوشاترین کشورها در ارج نهادن به هرآنچه است که روح انسان را اعتلا میبخشد.
اینجا در این مجمع سازمان ملل متحد، همه کشورها چه بزرگ و چه کوچک، چه قدرتمند یا ضعیف، میبایست بطورمساوی با هم بر��ورد کنند.
بدون صلح، کشورهای کوچکتر نمیتوانند در تلاشهای خود برای دستیابی به استانداردهای بالای زندگی و عدالت اجتماعی پیشرفت کنند. با صلح میتوانیم به همه اینها دست یابیم.
برای ایران، صلح یک موضوع انتزاعی نیست. ما میخواهیم از آن برای پیشبرد پیشرفت داخلی خود استفاده کنیم.
بنابراین، به نمایندگی از سوی یکی از کشورهای کوچک این درخواست را دارم، ما را مأیوس نکنید.
آینده را به ما بدهید؛ درباره صلح، آزادی و استقلال به ما اطمینان بدهید تا بتوانیم به پیشرفت تمدن، در هر سرزمینی مطابق با فرهنگ و سنت ملی خود کمک کنیم.
بگذارید ما کشورها، اعم از بزرگ و کوچک، تنها به خاطر دستاوردهای صلحآمیز با یکدیگر رقابت کنیم. چرا که تنها آن زمان، و نه پیش از آن، بشریت از هراس رها خواهد شد و در جهانی روشنتر و شادتر زندگی خواهد کرد.»
*منبع ویدئو: وبسایت رسانهای سازمان ملل متحد
https://t.co/pYzYTnBBJw
راهبندان سراسری: زمینگیر کردن ماشین سرکوب
ایجاد راهبندان با خاموش کردن خودروها، گامی موثر برای زمینگیر و در نهایت فلج کردن ماشین سرکوب رژیم است.
جمهوری اسلامی سالهاست منابع و ثروت کشور را، به جای آبادانی و رفاه مردم ایران، صرف سرکوب داخلی و ماجراجوییهای خارجی کرده است. سرکردگان این رژیم و وابستگانشان نیز در فساد و غارت داراییهای ملی با یکدیگر رقابت میکنند. حاصل این سیاستها چیزی جز فقر، بحران و فشار روزافزون بر زندگی مردم ایران نبوده است.
این رژیم جنایتکار در عین حال تصور میکند که با سرکوب و کشتار دهها هزار میهنپرست توانسته اراده ملت را درهم بشکند. اما واقعیت چیز دیگری است: آتش خشم و اعتراض مردم خاموش نشده و اراده آنان برای تغییر این وضعیت همچنان پابرجاست.
راهبندان سراسری در صورت شکلگیری گسترده و منظم، میتواند ماشین سرکوب رژیم را با اختلال جدی روبهرو کند. این ویدئو را پخش کنید و درباره ایده راهبندان سراسری با دوستان و نزدیکان مورد اعتماد خود سخن بگویید و برای اجرای آن در زمان مناسب آماده باشید.
پیروزی نزدیک است. ما با هم این رژیم فاسد و تبهکار را به زانو در میآوریم و ایران را پس می��گیریم.
از درگذشت ناگهانی سناتور لینزی گراهام، دوست ثابتقدم مردم ایران و مدافع سربلند آزادی، بسیار متاثر شدم.
در لحظاتی که به شفافیت و قاطعیت اخلاقی نیاز بود، سناتور گراهام در سمت درست ایستاد. در روزهایی که دوستان و همراهان مردم ایران اندک بودند، ا�� در مبارزه با استبداد، در کنار آنان ایستاد.
او از جایگاه و نفوذ خود بهره گرفت تا صدای مبارزان راه عدالت در مراکز قدرت شنیده شود.
ایرانیان حمایتهای سناتور گراهام را در جریان انقلاب شیروخورشید هرگز فراموش نمیکنند، و یاد او را همواره با سپاس و احترامی عمیق گرامی خواهند داشت.
مراتب تسلیت و همدردی خود را به خانواده، دوستان و همکاران سناتور گراهام، و همچنین ��ه مردم ایالت کارولینای جنوبی و سراسر ایالات متحده آمریکا ابراز میداریم.
روحش در آرامش باد. امید که دیگران راه او را در مبارزه برای آزادی ادامه دهند.
هممیهنان عزیز،
جمهوری اسلامی میکوشد صدای واقعی مردم ایران را در میان هیاهوی مراسم حکومتی برای یک جنایتکار بالفطره و یکی از منفورترین حاکمان تاریخ ایران پنهان کند. رژیمی فرسوده، پوسیده و رو به زوال، با نمایشهای ساختگی، تبلیغات دروغین و هزینههای هنگفتی که از جیب مردم ایران غارت میشود، تلاش دارد تصویری جعلی از مشروعیت برای خود بسازد.
اما حقیقت ایران جای دیگری ایستاده است؛ در کنار نام و یاد فرزندان دلاوری که با آگاهی، رشادت و فداکاری، در یکی از حساسترین لحظات تاریخ این سرزمین، جان خود را در راه آزادی ایران فدا کردند.
بیش از ۴۰ هزار جاویدنام دیماه، با آگاهی از خطرهای پیش رو، قدم در این مسیر گذاشتند. آنان میدانستند شاید دیگر هرگز به خانه بازنگردند، اما در لحظهای که ایران به آنان نیاز داشت، ایستادند. آنان بر خلاف مزدوران ضحاک، برای وعدههای ناچیز و منافع شخصی به میدان نیامده بودند. آنها، شکوهمند، برای بازپسگیری ایران و هویت ملیمان برخاستند. آنان که از جنس زندگی، باور و نور بودند، در برابر تاریکی ایستادند تا نام ایران زنده بماند؛ و نامشان برای همیشه در تاریخ سرزمین ما ماندگار شد. آنان نشان دادند که عشق به میهن، از ترس مرگ نیرومندتر است.
امروز شش ماه از آن روزها گذشته است، اما برای خانوادههای شریف جاویدنامان، زمان همچنان در همان شبهای دشوار متوقف مانده است؛ خانوادههایی که عزیز و گاه تنها نانآور خود را از دست دادهاند؛ پدران و مادرانی که هر صبح با جای خالی فرزندشان چشم میگشایند؛ همسران، خواهران و برادرانی که در کنار رنج سوگ، فشار تهدید و سرکوب را نیز تحمل میکنند.
این خانوادهها تنها صاحبان یک داغ نیستند؛ آنها نگهبان و امانتدار یاد و فداکاری دلیرترین فرزندان ایران هستند. مسئولیت همه ماست که اجازه ندهیم این بار سنگین را به تنهایی بر دوش بکشند. وظیفه ملی و میهنی ماست که بیش از پیش پشتیبانشان باشیم؛ به دیدارشان برویم، صدای آنان را بازتاب دهیم، یاد عزیزانشان را زنده نگه داریم و در حد توان خود، نگذاریم فشارهای روحی، تهدیدها و دشواریهای مالی، آنان را به سکوت و فراموشی وادار کند.
تاریخ بارها نشان داده است که هیچ قدرتی نمیتواند اراده ملتی متحد را که برای رهایی و ساختن آیندهای بهتر برخاسته است، برای همیشه خاموش کند. راهی که با فداکاری فرزندان جاویدنام ایران روشن شده است، ادامه خواهد یافت؛ تا روزی که ایران به آزادی، دولت ملی و آیندهای شایسته ملت بزرگ ما دست یابد.
پاینده ایران
هممیهنان عزیزم،
در روزهایی که شما با شجاعت در برابر رژیم اشغالگر ایران ایستادهاید، این نظام منفور و منزوی، همچنان به تجاوز به جان و مال مردم ادامه میدهد تا سرنگونی حتمی خود را اندکی به تعویق اندازد. در چنین شرایطی، وظیفه خود میدانم که تصویر عدالت در فردای ایران را برای کسانی که ��ا جنایتکاران همکاری کنند، روشنتر ترسیم کنم.
در این راستا، از «کمیته تدوین مقررات عدالت انتقالی ایران» خواستم درباره دو موضوع مهم، نظر مشورتی خود را ارائه کند: نخست، موضوع مسئولیت کیفری افرادی که با ساختارهای سرکوبگر جمهوری اسلامی همکاری میکنند؛ و دوم، موضوع مصادره اموال معترضان و خانوادههای آنان.
این کمیته اکنون نخستین نظر مشورتی خود را صادر کرده و پیام آن روشن است: این اقدامات، همکاریهای ساده یا بیاهمیت نیستند؛ بلکه «یاریرسانی به جنایت علیه بشریت» محسوب میشوند. هیچ مقام، هیچ دستور و هیچ بهانهای نمیتواند مسئولیت کیفری فردی را از میان ببرد. بنابراین، هر فردی که آگاهانه و داوطلبانه با ساختارهای سرکوبگر رژیم همکاری کند، چه در داخل و چه در خارج از ایران، باید بداند که در معرض مسئولیت کیفری قرار خواهد گرفت:
خواه این همکاری از نوع گزارشدهی یا خبرچینی باشد؛
خواه از نوع مشارکت در ایستهای بازرسی باشد؛
خواه از نوع بهکارگیری کودکان و نوجوانان در سرکوب معترضان باشد؛
و خواه از نوع تحصیل، انتقال یا خرید و فروش اموالی باشد که در جریان سرکوب از معترضان و خانوا��ههای آنان مصادره شده است.
از این رو، نهتنها افرادی که در صدور دستور، اجرای آن، یا تسهیل این مصادرهها نقش دارند در معرض مسئولیت قرار خواهند گرفت، بلکه کسانی که آگاهانه و داوطلبانه به خرید و فروش این اموال میپردازند نیز باید پاسخگو باشند. این مسئولیت، استفاده از اموال یا داراییهای آنان برای جبران خسارت واردشده به مالکان اصلی را نیز شامل میشود.
بنابراین، به همه کسانی که امروز در صدد همکاری با دستگاه سرکوب رژیم هستند هشدار میدهم: پیش از آنکه دست به اقدامی بزنید که به مردم ایران آسیب جانی، مالی و یا اجتماعی برساند، به آینده خود و خانوادهتان بیندیشید. به آن روز بیندیشید که ایران آزاد خواهد شد؛ روزی که حقیقت پنهان نخواهد ماند؛ روزی که اسامی آشکار خواهد شد؛ روزی که هیچ متجاوز و جنایتکاری از پاسخگویی در برابر قانون در امان نخواهد ماند.
آن روز، ملت ایران حکومتی خواهد داشت که حقوق ایرانیان را محترم میدارد و ایران را به سرزمینی آزاد و آباد بدل میکند.
پاینده ایران،
رضا پهلوی