صدا کن مرا
صدای تو خوب است
صدای تو سبزینهٔ آن گیاه عجیبی است
که در انتهای صمیمیت حزن میروید
در ابعاد این عصر خاموش
من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم
بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است
و تنهایی من شبیخون حجم تو را پیشبینی نمیکرد
و خاصیت عشق این است
ازتون عذر میخوام اگه ریپلای���هاتون رو فقط لایک میکنم. این بخاطر بیتوجهی یا خداینکرده بیاحترامی نیست، بلکه من از شدت درونگرایی واقعا نمیدونم چی باید در جوابتون بگم. 😄
و خب، بزرگترین چالش ذهنی من صحبت کردن با دیگرانه و معمولا ازش دوری میکنم. در هر صورت ببخشید اگه چیزی نمیگم.
واقعا چرا چنین داستانهایی هر بار این همه بازخورد میگیرن؟! من متوجه نمیشم همهٔ داستانها هم مشابه!
بله ما پسرها هم اگه گوشی میبردیم مدرسه و ناظم، مدیر یا هر کسی دیگه تا صد متری درب مدرسه توی دستمون میدیدش بدا به حالمون.
مدرسه هم قانون و قواعدی داره، بس کنید این قانون شکنی رو.
راهنمایی که بود�� یبار ناظم گوشی منو ازم گرفت، کلا دنبال این بود بتونه منو بچزونه
زنگ زد بابام ( مامانم هم نه بابام)
بابام که اومد از قیافش عصبانیت میبارید
زنیکه روانپزیش جلوی روی من گفت اره داشته با پسر حرف میزده من گوشیو گرفتم و فلان ، بابای منم هی قرمز تر میشد…
ماه است پیِ ناهید،
ناهید پیِ ماه،
من نمیدانم!
پ.ن: (خب من متن رو نوشتم بعد یادم اومد اونی که ازش عکس گرفته بودم اصلا سیاره ناهید نبود، متاسفانه کیوان (زحل) بود و خب دیگه نمیشد تغییرش داد، شما همون فکر کنید این ناهیده 😅)
حدود ۵۰۰ سال پیش، این دختر نوجوان از تمدن اینکاها در آیین (کاپاکوچا) قربانی شد؛ آیینی مذهبی برای خدایان.
پیکرش در ارتفاع ۶۷۳۹ متری کوه لیولایاکو، زیر یخ و سرمای آند، حفظ شد؛ تا قرنها بعد، انسانها دوباره چهرهاش را ببینند.
او زمانی تنها یک کودک بود؛ نه یک پیشکش.
شما زمانی تنها قربانیانی بودید که در راه خدایان دروغین سلاخی میشدند؛ تا آنگاه که خدا پیمبرانش را فرستاد و به قربانیشدنتان پایان داد.
ای زن چه میدانی که پیش از گوسپند قربانی بودهای!
زنهار اگر دین را از شما بگیرند به مسلخگاهِ شیطان کشیده خواهید شد به همان جایگاه پیشینتان.
حدود ۵۰۰ سال پیش، این دختر نوجوان از تمدن اینکاها در آیین (کاپاکوچا) قربانی شد؛ آیینی مذهبی برای خدایان.
پیکرش در ارتفاع ۶۷۳۹ متری کوه ��یولایاکو، زیر یخ و سرمای آند، حفظ شد؛ تا قرنها بعد، انسانها دوباره چهرهاش را ببینند.
او زمانی تنها یک کودک بود؛ نه یک پیشکش.
سپاه آب مینوشه، سدها رو بزنید!
سپاه ماشین سوار میشه، کارخانههای ماشین سازی رو بزنید!
سپاه از رو پل رد میشه، پلها رو بزنید!
سپاه از فولاد و آلومینیوم استفاده میکنه، بنزین مصرف میکنه کارخانههای مادر و پالایشگاهها رو بزنید!
با جمعیتی نادان طرف هستیم که آرزوی نابود ایران دارند
مقاومت میکنیم چون
هر ملتی که مقاومت نکرد و
مقاومت را رها کرد،
بیچاره شد!
ما ملتِ لیبی را دیدهایم،
مردمِ سوریه را،
ملتِ ونزوئلا را.
م�� عاقبتِ مقاومت نکردن را دیدهایم؛
و ما محکومیم به #مقاومت .
هنوز هم پاهای کودکیام دلتنگ پشتبام خانه پدربزرگ است؛ هنوز هم بلندترین جای دنیا همانجاست؛ همانجا که دستانم به آسمان میرسید.
همانجا که کودکیام را گم کردم.
کاش علیرضا کوچولو میفهمید دنیای آدمبزرگها چه جای ترسناکیست؛ میآمد و مرا با خودش به پشتبام میبرد و هرگز پایین نمیآورد.
کامنت های عراقی ها زیر تصاویر پاییزی تهران جالبه؛ میگن پول نفت ما خرج آبادانی ایران شده! اون طرف هم یه عده ایرانی میگن پول نفت ما خرج عراق، سوریه و لبنان میشه!
چقدر این روایتها شبیه همن! بهنظرم این خوراک رسانه ای از یه جریان مشترک میاد که هدفش ایجاد تفرقه بین ملت هاست. بجای مطالبه شفافیت، پاسخگویی و توسعه اقتصادی از دولت ها، مردم کشورهای همسایه رو مقابل هم قرار میدن.
همون سیاست قدیمی تفرقه بنداز و حک��مت کن!